Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

JE SUIS... PARAITHMENOS

Δράση - Αντίδραση

Οταν κάτι δεν πάει καλά στη ζωή σου, είτε το αλλάζεις, είτε το αποδέχεσαι και πορεύεσαι με αυτό που έχεις. Αν το αποδεχθείς όμως, δεν πρέπει μετά να γκρινιάζεις γι' αυτό, ούτε να μιζεριάζεις, ούτε να καταριέσαι Θεούς και Δαίμονες. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τη ζωή που έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Περνάμε καλά; Δεν θα το ΄λεγα! Αντιδρούμε; Κάθε άλλο! Δεχόμαστε ό,τι και να συμβαίνει με μια απάθεια λες και δεν μας αφορά. Δεν θα το εστιάσω στα οικονομικά, αλλά στην καθημερινότητά μας.


Τον περασμένο Σεπτέμβριο η πετρελαιοκηλίδα μαύρισε τον Σαρωνικό και μόλυνε τις κοντινές θάλασσες της Αθήνας. Αντίδραση; Μηδέν! Δεν βγήκαμε καν στον δρόμο να δείξουμε ότι οι υπεύθυνοι έπραξαν το καθήκον τους με μεγάλη καθυστέρηση και το μαζούτ εξαπλώθηκε ραγδαία και επεκτάθηκε πολύ μακριά. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα κι αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο οι αντιδράσεις του κόσμου θα ήταν τέτοιες που -αν μη τι άλλο- θα είχε παραιτηθεί κάποιος. Τώρα που θρηνήσαμε 20 νεκρούς στη δυτική Αττική από τις πλημμύρες, πάλι καμία αντίδραση! Ούτε καν ένα στάτους «Je suis Nea Peramos», «Je suis Mandra» στο Facebook. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Ισως αυτό να εξηγεί και το γιατί δεν αντιδρούμε σε τίποτα. Εχουμε επιλέξει δεκαετίες τώρα να μας διοικούν άχρηστοι, ανίκανοι και επικίνδυνοι και τώρα σε τι ακριβώς να εναντιωθείς; Στις επιλογές σου; Σε σένα τον ίδιο; Εχουμε μάθει οι πολιτικοί να μας μειώνουν, να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, να μας φέρονται απαξιωτικά, μια συμπεριφορά που αγγίζει τα όρια της κακοποίησης! Και το χειρότερο; Εχουμε συμβιβαστεί με αυτό και δεν θέλουμε να το αλλάξουμε, επειδή ίσως και εντελώς διαστροφικά να νομίζουμε ότι αυτό μας αξίζει! Χειρότερη από την οικονομική κρίση είναι η παραίτηση που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσο εμείς νιώθουμε παραιτημένοι, υπάρχει άραγε λόγος να παραιτηθεί και κάποιος άλλος;

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Απέραντη θλίψη

Πριν από μερικές ημέρες είχα την «τύχη» να περάσω έξω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και αποφάσισα να μπω μέσα στον προαύλιο χώρο. Πόσα χρόνια είχα να μπω εκεί μέσα... Από τα πρώτα κιόλας βήματα μέσα στον ιστορικό αυτό χώρο με έπιασε σφίξιμο στο στομάχι. Παντού καταστροφή, λεηλασία, εγκατάλειψη... Το ιστορικό αυτό κτίριο της Πατησίων στέκει λαβωμένο απέναντι στην αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας που άφησε ένα σωρό άτομα να εκμεταλλευτούν το πανεπιστημιακό άσυλο και να στήσουν μια χρόνια κατάσταση ανομίας και βανδαλισμών.










Σκουπίδια πεταμένα, μαρμάρινες σκάλες και κουπαστές σπασμένες, γκράφιτι σε τοίχους και κολώνες, μια τεράστια ΝΤΡΟΠΗ για τη Δημοκρατία, την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Σόφια είχα επισκεφθεί το Πανεπιστήμιο της πόλης και χάρηκα που ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, ένα «μελίσσι» νεολαίας και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών, γνώσεων. Το δικό μας Πολυτεχνείο, το άλλοτε στολίδι μας, στέκει άδειο, μόνο, παρατημένο, αφημένο στην τύχη του. Πλάι μου πέρασαν κάτι τουρίστες που κοίταζαν το μέρος αποσβολωμένοι. Οσο δεν λύνουμε τα προβλήματα της χώρας μας, τόσο αυτά διογκώνονται και τα συναντάμε αργότερα να «σκάνε» μπροστά μας. Ρίξε μια ματιά στην καθημερινότητά μας...

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

«ΠΕΤΑ ΤΑ ΟΛΑ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ»

«Υγροί» στο γραφείο

Δεν ξέρω για εσάς αλλά στο δικό μας γραφείο κάθε φορά που βρέχει και οι συνάδελφοι καταφθάνουν... υγροί γίνεται το έλα να... ακούσεις! Τα «Πέτα τα όλα κοριτσάρα μου» πάνε βροχή και όπως μπορείς να καταλάβεις στον γενικό χαμό πρωτοστατώ. Σήμερα πάντως πρότεινα να έχουμε και μια αλλαξιά ρούχα, τύπου καβάντζα, τύπου... μοναστήρι και να τα χρησιμοποιεί ο εκάστοτε βρεγμένος μέχρι να στεγνώσουν τα δικά του, μπας και έτσι γλιτώσουμε τα σέξι υποννοούμενα!


Εάν δεν συμβεί αυτό φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα αρχίσουμε τις αλληλομηνύσεις για σεξουαλική παρενόχληση! Βέβαια το καλό της υπόθεσης με τις δικαστικές διαμάχες είναι πως με τις αποζημιώσεις θα καταφέρουμε να ξεπληρώσουμε τα δάνειά μας, οπότε... παρενοχληθείτε!

* Σοβαρά τώρα, επειδή τα καιρικά φαινόμενα σε όλη τη χώρα είναι ιδιαίτερα έντονα προστατέψτε τον εαυτό σας και μην ρισκάρετε για κανέναν λόγο.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

«ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ»

Ερωτας στα κρυφά

Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο που αγνοεί την ύπαρξή σου; Να τον βλέπεις και να... λιώνεις! Να θες να αναπνέεις από τον αέρα του, να αγγίζεις ό,τι έχει αγγίξει, να περπατάς εκεί όπου έχει πατήσει... Κι όμως να μην του έχεις πει ποτέ το πως νιώθεις. «Οταν θα διαβάζεις αυτό το γράμμα θα είμαι πια νεκρή»! Με αυτή την συγκλονιστική φράση ξεκινά το θεατρικό ταξίδι στον μοναχικό δρόμο της Λίζα και τον ανικανοποίητο έρωτά της με τον Στέφαν. Η Κατερίνα Θεοχάρη ερμηνεύει για δεύτερη χρονιά φέτος «Το γράμμα μιας άγνωστης» του Στέφαν Τσβάιχ, σε θεατρική προσαρμογή - διασκευή Αννας Βαγενά και σκηνοθεσία Αννας Βαγενά και Μαρθίλιας Σβάρνα.


«Το γράμμα μιας άγνωστης» είναι ένα από τα πιο γνωστά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για έναν μονόλογο αφιερωμένο στον έρωτα μιας έφηβης για έναν συγγραφέα. Εναν έρωτα που σημάδεψε όλη τη σύντομη ζωή της, έναν έρωτα που δεν βρήκε ποτέ ανταπόκριση, όμως στιγμάτισε την ηρωίδα του που έχτισε όλη της τη ζωή πάνω στην ύπαρξή του. Η μοίρα έφερε τη Λίζα και τον Στέφαν κοντά τρεις φορές, όμως πάντα ο γοητευτικός αυτός άντρας την έβαζε για λίγο στη ζωή του και την περιέβαλε με το επιπόλαιο πάθος, χωρίς όμως να τη θυμάται ποτέ την επόμενη φορά. Οταν θα λάβει το γράμμα της, τότε θα είναι πια πολύ αργά...

* Το έργο ανεβαίνει Δευτερότριτα στις 21.00 (έως 5/12/17) στο θέατρο “Μεταξουργείο”. Οι τιμές των εισιτηρίων ξεκινούν από τα 10€ (φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι, πολύτεκνοι, εκπαιδευτικοί και για προπώληση μέσω Ιντερνετ).

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

Η 14η Νοεμβρίου

Μέσα στο πορτοφόλι μου έχω έναν κρυμμένο θησαυρό! Είναι η ταυτότητα του μπαμπά μου την οποία ποτέ δεν παρέδωσα στις Αρχές. Δεν ήθελα, δεν χρειαζόταν, τι να την κάνουν αυτοί; Για μένα είχε και θα έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Την περιεργάζομαι συχνά, σήμερα όμως έχω έναν λόγο παραπάνω. Σαν σήμερα ήρθε στον κόσμο ο μπαμπάς μου και φέτος είναι τα πρώτα του γενέθλια χωρίς αυτόν...


Κοντεύουν 9 μήνες από τη στιγμή που έφυγε από κοντά μας. Δεν ξέρω πως νιώθω, πως πρέπει να νιώσω, αν υπάρχουν πρέπει σε κάτι τέτοια. Για μένα είναι σαν να μην έχει συμβεί ποτέ... Το συναίσθημά μου είναι κλειδωμένο... Κάθε φορά που μιλάμε ή αναφερόμαστε στον μπαμπά Ηλία, συνειδητοποιώ τι έχει συμβεί, δεν μπορώ να το πιστέψω, προχωρώ με την άρνηση. Ομως υπάρχουν κάτι μέρες σαν τη σημερινή που με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Που καταλαβαίνω πως ο άνθρωπός μου έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει... Κάτι μέρες που βλέπω πως στο σημειωματάριο της ζωής μου βάζω ακόμη μία "επέτειο": τα πρώτα γενέθλια του μπαμπά, χωρίς τον μπαμπά...

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Πένθος στο πένθος

Φεύγουν οι άνθρωποι σου λέω, μ' ακούς; Περαστικοί είναι από τη ζωή. Κι αυτοί κι εμείς. Κάθε μέρα ακούω κι από μία δυσάρεστη είδηση. Διπλανοί μας, γείτονες, άνθρωποι με τους οποίους ανταλλάξαμε ένα διαδικτυακό "γεια", ένα απλό "καλημέρα" φεύγουν πάνω στη νιότη τους. Με ανεκπλήρωτα όνειρα και επιθυμίες. Σκορπίζουν απίστευτο πένθος γύρω τους κι ένα σωρό ερωτηματικά. Γιατί άραγε ερχόμαστε εδώ; Ποιος ο σκοπός της ύπαρξής μας; Και γιατί κάποιος να φεύγει τόσο νέος; Να χάνεται έτσι ξαφνικά πριν προλάβει να ανοιγοκλείσει τα μάτια του τόσες φορές, να δει τις ομορφιές του πλανήτη μας, να γευτεί, να ερωτευθεί, να ολοκληρωθεί...


Εχω πρόβλημα με τον χαμό των ανθρώπων! Δεν μπορώ να τον διαχειριστώ! Δεν ξέρω πως γίνεται, δεν με νοιάζει και να μάθω πως. Θέλω απλώς οι άνθρωποι γύρω μας -γνωστοί και άγνωστοι- να ζουν για πάντα. Συνέχεια! Δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, το ξέρω. Ομως η αποδοχή της ανυπαρξίας, αν ποτέ μπορείς να το αποδεχθείς αυτό, είναι μια διαδικασία σκληρή και επώδυνη... Φεύγουν οι άνθρωποι σου λέω, μ' ακούς; Κι όσο μεγαλώνουμε αυτό μας τρομάζει περισσότερο. Εμένα τουλάχιστον με σοκάρει...

* Καλό ταξίδι Φιλάρετε...

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Το προσφυγόπουλο και το συντριβάνι

Βρίσκομαι στην πλατεία Συντάγματος, στο κέντρο της Αθήνας. Νιώθω όμορφα, δεν θυμάμαι ποτέ να έχω βρεθεί στην πόλη μου και να νιώσω ανασφάλεια, όχι ότι δεν έχεις λόγους για να νιώσεις έτσι κάποιες φορές. Σουρουπώνει και τα χρώματα στον ουρανό είναι υπέροχα. Το συντριβάνι στο κέντρο της πλατείας με χαλαρώνει, το υδάτινο στοιχείο έχει πάντα αυτή την επίδραση επάνω μου. Στέκομαι να το φωτογραφίσω για λίγο. Τουρίστας στην πόλη μου...


Στο "κάδρο" της φωτό μου μπαίνει ένα μικρό παιδάκι, προσφυγάκι, θα είναι 5-6 χρόνων. Στο πάνω μέρος της πλατείας πρόσφυγες έχουν κατασκηνώσει και κάνουν απεργία πείνας διεκδικώντας επανένωση με την οικογένειά τους που βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυο χρόνια αναμονή και ακόμη τίποτα... Το μικρό παιδάκι σκύβει μες στο συντριβάνι να πιει νερό. Επειτα έχει μάλλον καταλάβει πως το φωτογραφίζω και μου κρύβεται πίσω από τις πίδακες του νερού. Κρυφτό για τον μικρό, κρυφτό και για όλους όσοι ευθύνονται γι' αυτή την κατάσταση. Ομως η ζωή δεν μπορεί να περιμένει και το παιδάκι θέλει να τρέξει, να γελάσει, να χαρεί, να παίξει... Δυστυχώς όμως στις πλάτες του παίζονται κι άλλα παιχνίδια!