Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΑΚΡΙΒΟ ΜΟΥ ΚΑΡΟΤΣΙ

Παράτησέ το

Θα έχεις δει, δεν μπορεί, εδώ κι εκεί παρατημένα καροτσάκια από σούπερ μάρκετ! Τι φάση; Στη γειτονιά μου το κοντινότερο σούπερ μάρκετ είναι περίπου στο 1 χλμ. μακριά. Δηλαδή κάποιος συμπολίτης μας πήγε για ψώνια και μετά έσυρε τόσο μακριά ένα καροτσάκι και καλά για... ευκολία; Αρνούμαι να καταλάβω τη λογική πίσω από αυτό το κόνσεπτ!


Πριν από μερικά χρόνια τα περισσότερα καροτσάκια στα σούπερ μάρκετ χρειάζονταν κέρμα για να τα αποδεσμεύσεις από τα υπόλοιπα και μετά να τα χρησιμοποιήσεις. Τότε όλοι μας ήμασταν... Ευρωπαίοι! Τα επιστρέφαμε πίσω για να πάρουμε το νόμισμα. Τώρα τα παρατάμε όπου να 'ναι. Και μετά τα βρίσκουμε εδώ κι εκεί πεταμένα και τα παίρνουμε στην αποθήκη μας για να τα χρησιμοποιούμε στις εσωτερικές μεταφορές. Τι όχι; Μόνο εγώ το έχω κάνει δηλαδή;

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ

«Ανάσα» στην Αθήνα

Δεν πρόλαβε να πάρει το μάτι μου ένα δημοσίευμα πως το Μέγαρο Δεληγιώργη θα άνοιγε για μερικές ημέρες τις πόρτες του στο κοινό και αμέσως έψαξα να μάθω τα πως και τα γιατί. Το εν λόγω κτίριο χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880 σε σχέδια του Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλερ και είναι ένα από τα λίγα αρχιτεκτονικά στολίδια που σώζονται στην Αθήνα.




Το Μέγαρο βρίσκεται μεταξύ των οδών Πινδάρου, Ακαδημίας και Κανάρη (είσοδος) και ανήκε στον Λεωνίδα Δεληγιώργη, δικηγόρο, πολιτικό και δημοσιογράφο, αδελφό του πρωθυπουργού της Ελλάδος Επαμεινώνδα Δεληγιώργη. Το διώροφο κτίριο (στο ισόγειο υπήρχαν καταστήματα) συνδυάζει νεοκλασικά με αναγεννησιακά στοιχεία. Μέχρι πρόσφατα το Μέγαρο Δεληγιώργη στέγαζε την «Ταινιοθήκη της Ελλάδος» όμως μετά από την πυρκαγιά του 1997 το κτίριο βρισκόταν σε τραγική κατάσταση με τον χρόνο, αλλά και τις καιρικές συνθήκες να λειτουργούν εις βάρος του.




Ημουν τυχερός που μπαίνοντας στο κτίριο από τη μεγάλη μαρμάρινη σκάλα με "τσίμπησε" μια υπάλληλος του Ταμείου και μου πρότεινε ξενάγηση. Πολύ σύντομα είχαμε γίνει γκρουπάκι και μάθαμε ενδιαφέροντα στοιχεία για την πολυετή ανακαίνιση του χώρου που βρέθηκε σε άθλια κατάσταση και όχι μόνο λόγω της φωτιάς. Με το πέρασμα των χρόνων οι προηγούμενοι ενοικιαστές άφησαν δυστυχώς τα ίχνη τους ουσιαστικά καλύπτοντας με λαδομπογιές τα υπέροχα ταβάνια με το ξύλο ή τις τοιχογραφίες και σχεδόν καταστρέφοντας τον πλούτο της νεοκλασικής κατοικίας.




Στον πρώτο όροφο του Μεγάρου υπήρχαν τα σαλόνια της οικογένειας με τα υπέροχα τζάκια και ταβάνια και οι χώροι υποδοχής με θέα προς τα τότε Ανάκτορα (σημερινή Βουλή) και στον Βασιλικό Κήπο. Στον επάνω όροφο βρίσκονταν τα υπνοδωμάτια της οικογένειας και οι ξενώνες. Ξύλινο πάτωμα και ψηλά ταβάνια με όμορφες τοιχογραφίες κλέβουν τη ματιά μου. Φαντάζομαι πως θα ήταν να ζει κανείς σε αυτό το μέρος.




Η συντήρηση του Μεγάρου κόστισε περίπου 6 εκ. ευρώ και το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων αναζητά τους νέους του ενοικιαστές. Ενδιαφέρον έχουν εκδηλώσει να το μισθώσουν υπηρεσίες του ΟΗΕ, αλλά και μια γκαλερί από τη Νέα Υόρκη. Η προσφορά της γκαλερί συμφέρει περισσότερο το Ταμείο, ενώ οι άνθρωποι που το επανέφεραν στην πρότερη αίγλη του επιθυμούν στον χώρο αυτόν να έχει πρόσβαση το κοινό και όχι να γίνει ένα κτίριο γραφείων με περιορισμένη είσοδο.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Αγνωστος κόσμος

Τις προάλλες πήγα το αυτοκίνητό μου στο συνεργείο γιατί άναβε το κόκκινο λαμπάκι των φρένων! Τακάκια! Ωραία λέξη, πλακατζίδικη, όχι σαν τα ίδια τα τακάκια που είναι αδιάφορα, μεταλλικά και πλακέ. Το συνεργείο ήταν για μένα πάντα ένας χώρος άγνωστος, ένας κόσμος που δεν γνώριζα και ούτε ήθελα να εξερευνήσω. Ομως τώρα που ένας φίλος δουλεύει εκεί αποφάσισα να περάσω λίγο χρόνο εκεί, να μάθω αυτόν τον κόσμο. Κρύοοοοο! Και βρωμιά! Αυτά είναι τα πρώτα συμπεράσματα.


Κάθε συνεργείο που σέβεται τον εαυτό του έχει αναρτημένα στους τοίχους ημερολόγια με ημίγυμνα κορίτσια. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί; Να "φτιαχτείς" και μετά να πέσεις για δουλειά; Γιατί; Να σκεφτείς ότι στο σπίτι σε περιμένει ένα τέτοιο κορίτσι, οπότε καλύτερα να είσαι σβέλτος και αποδοτικός; Ισως! Αραγε υπάρχουν συνεργεία με γυναίκες μηχανικούς; Και εκεί τα πόστερ τι έχουν; Γυμνούς άντρες;


Τα συνεργεία έχουν εργαλεία, πολλά εργαλεία. Κάποια γνωστά, κάποια εντελώς άγνωστα. Και γράσο και βερνίκια και λάδια και industrial deco, λες και ετοιμάζεσαι να παίξεις σε κάποιο χέβι μέταλ βιντεοκλίπ. Το δικό μου συνεργείο είναι παντός καιρού. Κάνει ακόμη και επισκευές σε πλυντήρια ρούχων!


Μου αρέσει να οδηγώ τα αυτοκίνητα, δεν μου αρέσει όμως να τα επισκευάζω. Δεν νομίζω να γινόμουν ποτέ μηχανικός αυτοκινήτων, αν πάλι τα έφερνε έτσι η ζωή ίσως τελικά να ήμουν καλός στις επισκευές. Να έπιαναν μόνο τα χέρια μου λίγο παραπάνω. Αλλά αυτό μαθαίνεται, σωστά;

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΑΓΕΣ ΕΑΝ ΕΓΡΑΦΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ;

Σκουπίδια με... ονοματεπώνυμο

Το έχουμε πει δεκάδες φορές: τα σκουπίδια δεν είναι σκουπίδια πριν κάποιος από εμάς τα ξεφορτωθεί. Είναι ο καφές μας, το τοστ μας, το νερό μας, το αναψυκτικό μας... Τη στιγμή λοιπόν που αποφασίζουμε να τα πετάξουμε, συχνά όχι μέσα σε κάδους, τότε αλλάζουν χρήση και μετατρέπονται σε σκουπίδια. Τι θα έκανες άραγε εάν τα αντικείμενά σου έγραφαν επάνω το όνομά σου; Θα τα πέταγες εδώ κι εκεί έτσι απερίσκεπτα, ή θα σκεφτόσουν μια δεύτερη φορά πριν το κάνεις;


Ο Δήμος Γαλατσίου ξεκίνησε μια πολύ ιδιαίτερη καμπάνια ευαισθητοποίησης των πολιτών του για το θέμα των σκουπιδιών και της προστασίας του περιβάλλοντος. Πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία μας, όχι επειδή μπορεί να υπάρξει κάποιος δίπλα μας που θα μας κόψει πρόστιμο, αλλά επειδή κάθε φορά που βρωμίζουμε το περιβάλλον, βρωμίζουμε -πρωτίστως- τη δική μας ζωή. Μόνο από την παιδεία βέβαια κανείς ποτέ δεν έγινε σωστός άνθρωπος. Χρειάζεται η επιβράβευση, όπως και η ποινή σε κάθε μας πράξη. Φαντάσου λέει να είχαμε και στην Ελλάδα κοινωνική εργασία; Και να έπρεπε ο κάθε παραβάτης να υπηρετήσει για συγκεκριμένες ώρες τον Δήμο του μαζεύοντας σκουπίδια, καθαρίζοντας φανάρια, βάφοντας διαβάσεις πεζών, τοποθετώντας κολωνάκια στις ράμπες των ΑΜΕΑ και άλλα τέτοια. Συμμετέχοντας έμπρακτα στα του Δήμου δεν θα επιτρέπαμε ούτε στους συμπολίτες μας να φέρονται έτσι αντικοινωνικά...

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ

Αρωμα παλιάς Αθήνας

Περνάμε πολύ συχνά από τον Κεραμεικό. Πόσα όμως γνωρίζουμε γι' αυτόν; Ο Κεραμεικός ήταν το πρώτο δημόσιο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Τότε -διαβάζω στη Wikipedia- υπήρχαν δύο συνοικίες που σχετίζονταν με αυτόν: ο «Εξω Κεραμεικός» που είχε ταφικό χαρακτήρα και ο «Εσω Κεραμεικός» με οικιστικό χαρακτήρα, ο μεν εκτός του τείχους, ο δε εντός.




Οι δύο Κεραμεικοί χωρίζονταν μεταξύ τους από το Θεμιστόκλειο τείχος και συνδέονταν από τη μεγάλη διπλή πύλη -λεγόμενη «Δίπυλο»- στην οποία εξωτερικά κατέληγαν η αρχαία οδός Πειραιώς, η Ιερά οδός (από και προς την αρχαία Ελευσίνα) και η οδός προς την Ακαδημία Πλάτωνος. Εσωτερικά του Διπύλου ξεκινούσε η μεγάλη λεωφόρος που διαμέσου της αρχαίας αγοράς και μεταξύ των λόφων της Πνύκας και του Αρείου Πάγου κατέληγε στην είσοδο της Ακρόπολης.




Ο εκτάσεως περίπου 40 στρεμάτων αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού καλυπτόταν μέχρι της ανασκαφής του από επιχώσεις ύψους 8-9 μέτρων. Σήμερα ο επισκέπτης βαδίζει ακριβώς στο ίδιο επίπεδο όπου περπατούσαν οι Αθηναίοι στην κλασική εποχή. Κατά την κατασκευή του σταθμού «Κεραμεικός» του μετρό βρέθηκαν περίπου 1.000 τάφοι του 4ου και του 5ου αιώνα π.Χ., στον αποκαλούμενο λάκκο της πανούκλας.




Το 1863, οι αρχαιολόγοι άρχισαν να στεγάζουν τα αγγεία και άλλα έργα τέχνης που βρέθηκαν στον χώρο ανασκαφής σε ένα φυλάκιο. Το μουσείο χτίστηκε το 1937 από τον αρχιτέκτονα H. Johannes. Πρόκειται για ένα μικρό μουσείο, με τέσσερις αίθουσες, το οποίο όμως στεγάζει και εκθέτει αρκετά σημαντικά ταφικά μνημεία, αλλά και μεγαλύτερα γλυπτά. Μάλιστα τα εκθέματά του θεωρούνται τα καλύτερα του είδους απ΄ όλα τα εκτιθέμενα στην ελληνική επικράτεια!




Στο καλαίσθητο μουσείου του Κεραμεικού θα δείτε μεταξύ άλλων τον Κούρο ύψους 2,1 μέτρων ο οποίος ανεσκάφη πρόσφατα από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Βολφ-Ντίτριχ Νιμάιερ. Είναι δε διπλάσιος από αυτόν που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, ενώ αμφότεροι φιλοτεχνήθηκαν από τον ίδιο ανώνυμο γλύπτη, ο οποίος αποκαλείται «τεχνίτης του Διπύλου».




Επισκέφθηκα τον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού την πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου με ελεύθερη είσοδο (από 1η Νοεμβρίου έως 31η Μαρτίου η είσοδος σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους είναι δωρεάν την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, οπότε εκμεταλλευτείτε το). Ξεκίνησα την περιήγησή μου στον χώρο από το μουσείο. Με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Δύο άτομα κάθονταν στα μάρμαρα και σχεδίαζαν στο μπλοκ τους κάποια από τα εκθέματα. Είδα στα κλεφτά το αποτέλεσμα της δουλειάς τους...




Επειτα κατέβηκα στον κυρίως αρχαιολογικό χώρο. Πραγματικά ένιωσα σαν να βρισκόμουν στην παλιά Αθήνα. Το μέρος έχει μια περίεργη ενέργεια που με καθήλωσε. Νιώθεις τις ρίζες σου εκεί... Περπατώντας βρήκα και δύο χελώνες που προσπαθούσαν να στριμωχτούν κάτω από αρχαίες πλάκες και χόρτα. Ισως να είχαν ήδη αντιληφθεί το κρύο που πλησίαζε και ετοιμάζονταν για τον... ύπνο της σεζόν! Ανέβηκα στο υψηλότερο σημείο και προσπάθησα να αφουγκραστώ τη ζωή των αρχαίων Αθηναίων. Είναι όμορφο να είσαι τουρίστας και στην πόλη σου!

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΘΕ ΧΕΙΜΩΝΑ

Χεράκι - χεράκι

Παγωμένο πρωινό στην πόλη... Στέκομαι στην αποβάθρα του Προαστιακού στο Κορωπί... Φυσάει λίγο, όμως ο αέρας είναι φρέσκος και αναζωογονητικός, καθαρός και ταξιδιάρης! Ερχεται από μακριά, πάει παραπέρα στο Αιγαίο, ίσως και να χάνεται (αλήθεια τι συμβαίνει με τον άνεμο, πάει κάπου;). Στην αποβάθρα μπροστά μου στέκει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Κρατιούνται χέρι - χέρι, πιστοί στον όρκο αιώνιας αγάπης που κάποτε αντάλλαξαν μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Τους χαζεύω με αγάπη, τρυφερότητα και μια μορφή μελαγχολίας...


Το μυαλό μου πάει σε κάποια άλλα ζευγάρια. Ισως γονείς, ίσως όχι. Που τα φέρνει έτσι ο χρόνος και ο ένας από τους δύο φεύγει από αυτόν τον κόσμο. Και πλέον στην αποβάθρα της ζωής στέκει μόνο ο ένας σύντροφος! Ισως θλιμμένος... Ισως μόνος... Ισως ανήμπορος... Ισως χωρίς κάποιον να μοιραστεί έναν καφέ, έναν αναστεναγμό, ένα χάδι... Σίγουρα πάντως ευγνώμων για το «χεράκι - χεράκι» που κάποτε έζησε... Εκείνους τους παλιούς κρύους Χειμώνες...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Λέω σήμερα να μιλήσουμε λίγο για το ηλεκτρονικό εισιτήριο που μπήκε (;) πια για τα καλά στη ζωή μας. Δηλαδή δεν μπήκε ακριβώς, ας πούμε ότι... μπαινοβγαίνει. Χρησιμοποιώ καθημερινά τα ΜΜΜ και στα λεωφορεία θα έπρεπε κανονικά να ακούγονται συνεχώς «γκλινγκ γκλονγκ» από τις ακυρώσεις καρτών και εισιτηρίων που είμαστε υποχρεωμένοι να ακυρώνουμε κάθε φορά που εισερχόμαστε σε ένα όχημα. Η εμπειρία μου έδειξε πως άντε ένα 10% να ακυρώνει, οι άλλοι απλώς μεταφέρονται δωρεάν. Οι οδηγοί φυσικά δεν ασχολούνται γιατί μήνας μπει, μήνας βγει ο μισθός θα πέσει είτε έχει έσοδα ο ΟΑΣΑ είτε όχι, ενώ ελεγκτές δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και καλύτερα γι' αυτούς διότι με το μπάχαλο του ηλεκτρονικού εισιτηρίου θα τις... φάνε κιόλας!


Στο μετρό με τις μπάρες που παραμένουν ορθάνοιχτες (λένε ότι θα κλείσουν λίγο πριν από τις γιορτές, χλωμό το κόβω, μάλλον για το νέο έτος πάμε) ο κόσμος ακυρώνει εισιτήρια και κάρτες με μεγαλύτερη συχνότητα. Οταν κλείσουν οριστικά οι μπάρες θα ζήσουμε... μεγάλες στιγμές, αφού θα υπάρξει κόσμος που θα πηδάει πάνω από τα σχετικά χαμηλά κάγκελα, ειδικά σε ηλεκτρικό και προαστικό όπου οι είσοδοι/έξοδοι είναι πιο αφύλακτες. Εάν ακυρώναμε όλοι τα εισιτήριά μας, ίσως να είχαμε καλύτερες συγκοινωνίες, νέο στόλο οχημάτων, πιο πυκνά δρομολόγια στις γραμμές που οι ακυρώσεις θα ήταν πιο αυξημένες.


Οσο σνομπάρουν το νέο σύστημα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες, άλλο τόσο θα το σνομπάρουν και οι επιβάτες. Και στο μέλλον τι; Θα βρεθούμε μπροστά σε ακόμη ένα αδιέξοδο. Οπως άλλωστε κάνουμε κάθε φορά σε αυτή τη χώρα. Αντί να προλαμβάνουμε τα προβλήματα, αφήνουμε μία κατάσταση να «δουλεύει» στον αυτόματο και όταν προκύπτει το πρόβλημα... πέφτουμε από τα σύννεφα...