Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΑΣΤΕΓΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Δικαίωμα στο... γαρύφαλλο

Περπατώ στη Σόλωνος. Σε μια σκεπαστή εσοχή του πεζοδρομίου κοιμάται ένας άστεγος. Προσπερνώ... Επιστρέφω δευτερόλεπτα αργότερα για να παρατηρήσω καλύτερα αυτό το... σπιτικό που έχει στήσει. Λιγοστά υπάρχοντα, χαρτόνια, κουβέρτες, μαξιλάρια, ένα σακίδιο, ένα σκουπιδοτενεκάκι, ένα ζευγάρι παντόφλες και... λουλούδια! Αρκετά λουλούδια. Ποιος ξέρει πως αυτός ο συμπολίτης μας κατέληξε στον δρόμο; Τραβώ μια φωτογραφία. Αργότερα, στο γραφείο μου πια, την ξανακοιτάζω... Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις!


Φαίνεται ο νοικοκύρης άνθρωπος! Αυτός που έχει τακτοποιημένα τα λιγοστά του υπάρχοντα. Που έχει φτιάξει μια γωνιά με λουλούδια. Οπως και παλιά, στο σπίτι του. Που φρόντιζε να έχει πάντα φρέσκα λουλούδια από τις γλάστρες του. Να μυρίζει το σπιτικό φύση! Να έχει ομορφιά, αγάπη, θαλπωρή. Και τώρα πια, στον δρόμο. Ομως το όνειρο δεν σταματά ποτέ, ούτε εδώ. Και η επιθυμία για ζωή. Και μια καλύτερη τύχη... Μια τύχη που να μυρίζει φρεσκοκομμένο γαρύφαλλο!

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΑΧ ΑΥΤΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ

Δροσιά και κέφι

Κάθε πρωί παίρνω από το ίδιο σημείο, το ίδιο λεωφορείο και τις περισσότερες φορές συνταξιδεύω με τα ίδια άτομα. Ο καθένας κάθεται συνήθως μόνος του. Κανείς δεν ενοχλεί κανέναν, λες και υπάρχει μια άτυπη συμφωνία επιβατών ο ένας να μην εισβάλει στον προσωπικό χώρο του άλλου. Απομόνωση, μα ταυτόχρονα και ηρεμία από ακατάσχετα πρωινά μπλα μπλα (μονόχνωτος)... Κάποτε που φτάνουμε στο Κορωπί, το λεωφορείο έχει αδειάσει αισθητά. Από τα ακουστικά μου ακούω ξαφνικά φωνές και καθώς σηκώνω το κεφάλι βλέπω μια έντονη κινητικότητα. Μια παρέα από έφηβους, αγόρια και κορίτσια, μπαίνουν στο όχημα που τώρα πια ξεχειλίζει από νιάτα δροσιά.


Οι φωνές και τα γέλια τους με κάνουν να ξεχαστώ λιγάκι. Απέναντί μου κάθεται μία ηλικιωμένη κυρία που ελαφρώς χαμογελά με όλο αυτό το ευχάριστο... μπάχαλο. Τα παιδιά μιλούν δυνατά, είναι χαλαρά και ανάλαφρα, δίχως σκοτούρες. Τους ζηλεύω. Πριν από αρκετά χρόνια βρισκόμουν στη θέση τους. Σε κάποια χρόνια θα βρεθώ στη θέση της ηλικιωμένης κυρίας. «Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα», θέλω να τους πω. «Χαρείτε τα, ζήστε τα στο φουλ! Διασκεδάστε, γελάστε, ερωτευθείτε, κάντε λάθη και μάθετε από αυτά». Ομως δεν χρειάζονται εμένα να τους το πω. Στην επόμενη κιόλας στάση είχαν κατέβει. Το λεωφορείο άδειασε και πάλι και μείναμε οι γνωστοί - άγνωστοι. Να καθόμαστε μόνοι μας και να κοιτάμε τα καταπράσινα χωράφια του Κορωπίου να περνούν γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας...

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΒΑΣΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΑ ΥΨΗ

Την υγειά σου να 'χεις

Πήγα να πάρω ένα αναβράζον αναλγητικό από το φαρμακείο και δεν πίστευα πόσο πολύ αυξήθηκε η τιμή του! Από περίπου 1,64€ που το πλήρωνα μέχρι... πέρσι, τώρα το βρήκα στα 2,30€. Η φαρμακοποιός με ενημέρωσε πως τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα που "απελευθερώθηκαν" και θα πωλούνται σύντομα και στα σούπερ μάρκετ πήραν μεγάλη αύξηση στην τιμή τους. Οι φαρμακευτικές εταιρίες μπορούν να τα πωλούν όσο ακριβά θέλουν, αφού πλέον το Υπουργείο Υγείας δεν καθορίζει τις τιμές τους! Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για αύξηση της τιμής του αναλγητικού κατά 40%!


Στο τζάμι του φαρμακείου ήταν αναρτημένη μια ανακοίνωση* του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής που ενημέρωνε το κοινό για την εκτίναξη των τιμών στα καθημερινής χρήσης φάρμακα. Δεν ξέρω τι θα συμβεί όταν αυτά βρεθούν στα ράφια του σούπερ μάρκετ, εάν δηλαδή θα πωλούνται φθηνότερα εκεί και ακριβότερα στα φαρμακεία. Ξέρω όμως πως το +40% έτσουξε πάρα πολύ...

* Και εδώ η ανακοίνωση του Συλλόγου.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΦΕΡΣΟΥ ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ, ΜΗΝ ΧΤΥΠΑΣ

Οχι στη βία

Μπήκε το 2018 και να που μπήκε και πάλι στη δημόσια συζήτηση το θέμα της κακοποίησης γυναικών από άντρες! Αλλά εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια συζήτησης, αφού τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: οι άντρες απλώς ΔΕΝ χτυπούν τις γυναίκες! Ο,τι κι αν έχει συμβεί, ό,τι κι αν σου έχουν κάνει. Ακόμη και να χάσεις την ψυχραιμία σου, εάν αδικηθείς, εάν αισθανθείς πιεσμένος ή κι εγώ δεν ξέρω τι, απλώς ΔΕΝ σηκώνεις το χέρι σου! Ούτε σε γυναίκα, ούτε σε παιδί, ούτε σε ηλικιωμένο ή ανήμπορο άτομο, ούτε καν σε άλλον άντρα. Η βία δεν λύνει κάτι, απλώς γεννά περισσότερη βία...


Ομως, ας μην γελιόμαστε: δεν χρειάζεται ένας άνθρωπος να έχει σημάδια στο πρόσωπο, ή το σώμα του για να έχει κακοποιηθεί. Η λεκτική βία είναι εξίσου σκληρή και μπορεί να οδηγήσει το άτομο που την υφίσταται στα άκρα. Μην αφήνεις λοιπόν κανέναν να σε κακοποιεί ούτε σωματικά, ούτε λεκτικά. Μίλα, αντέδρασε. Ακόμη κι αν γνωρίζεις άτομα που υφίστανται κακοποίηση και δεν μπορούν να το φωνάξουν, πάρε εσύ θέση γι' αυτά. Κανείς δεν πρέπει να δέχεται την κακοποίηση και με το να μην μιλάμε γινόμαστε συνένοχοι... Μίλα!

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ

Βγήκα... ελαττωματικός

Μετά τα 40 το χάος! Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω πως σχεδόν κάθε μέρα κάτι διαφορετικό με πονάει. Μία το πόδι, μία ο αγκώνας, μία το χέρι, μία ο καρπός, μία ο αυχένας... Δεν είμαι σε καλό δρόμο το γνωρίζω. Μια φίλη μου λέει «μετά τα 50 θα δεις» και τρέμω μόνο στην ιδέα. Το καλό πάντως με μένα είναι πως μετά από κάποιο διάστημα ο πόνος περνάει, βέβαια εμφανίζεται κάτι άλλο, κάπου αλλού...


Χθες λοιπόν αποφάσισα να επισκεφθώ έναν ορθοπεδικό για να του εκμυστηρευθώ τα προβλήματά μου. Τα ορθοπεδικά, όχι τα άλλα! Ο γιατρός, σούπερ συμπαθητικός από αυτούς που σου εμπνέουν εμπιστοσύνη και όχι από αυτούς που σε βλέπουν σαν πορτοφόλι. Μου έγραψε ένα σωρό ακτινογραφίες και εξετάσεις και σύντομα μπαίνω για σέρβις. Να κάνετε εξετάσεις και να ζητάτε βοήθεια. Μην αφήνετε κάτι να εξελίσσεται και να "τραβιέται" στο μέλλον, όπως κάνω εγώ. Να το ψάχνετε και με γιατρούς και εναλλακτικά, να αγαπάτε και να φροντίζετε το σώμα σας.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ

Ο «πόλεμος» της σακούλας

Εχουμε πολλά θεματάκια ως λαός. Και ένα από αυτά είναι η δυσκολία στην αλλαγή. Η προσαρμογή στο καινούργιο και το διαφορετικό. Ακόμη κι αν αυτό γίνεται για το καλό μας. Θυμάστε το 2009 που ξεκίνησε η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς δημόσιους χώρους. Χαμός είχε γίνει τότε! Τα «δικαίωμά» μου πήγαιναν κι έρχονταν. Οι περισσότεροι δεν κάθισαν να σκεφτούν πόσο καλό θα έκανε αυτό σε όλους μας, καπνιστές και μη. Θα ζούσαμε σε πιο καθαρούς χώρους συνάθροισης που θα μύριζαν φαγητό, καφέ, αρώματα! Αλλά όχι, εμείς μάθαμε να καπνίζουμε παντού και πάντα και κανείς δεν θα μας το κόψει. Το ίδιο και τώρα, με τις πλαστικές σακούλες των σούπερ μάρκετ. Πόση βλακεία μπορεί να αντέξει κανείς; Διάβασα, άκουσα, λυπήθηκα που φαίνεται πως το μυαλό μας ΔΕΝ μπορεί να πάει παραπέρα...


Υπάρχει κόσμος που θεωρεί πως αυτό έγινε για να μας φορολογήσουν περαιτέρω! Μα, δεν σε υποχρεώνει κανείς να αγοράσεις σακούλες! Ή τα βάζουν με τα σούπερ μάρκετ λες και ήταν δική τους απόφαση. Και προτείνουν να παίρνουμε τις σακούλες μιας αλυσίδας και να ψωνίζουμε σε σούπερ μάρκετ άλλης. Σαχλαμάρες! Αυτό είναι το θέμα μας; Χθες στο σούπερ μάρκετ είδα τους περισσότερους να συνεχίζουν να πληρώνουν για σακούλες... Θλιβερο. Τα τελευταία χρόνια έχω διαπιστώσει πως πολλές από αυτές τις σακούλες τις χρησιμοποιούσα οριακά μία φορά, αφού μέχρι να φτάσω στο σπίτι είχαν σκιστεί και κατέληγαν αμέσως στα σκουπίδια. Επίσης ήταν πολλές οι φορές που έπαιρνα μια τυρόπιτα από κάπου και ζητούσα σακούλα και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα την πετούσα. Τεράστια σπατάλη στην οποία συμμετείχαμε όλοι. Τι θα πάθουμε δηλαδή εάν χρησιμοποιούμαι υφασμάτινες σακούλες πολλαπλών χρήσεων και αγοράζουμε μόνο αυτές που χρειαζόμαστε για τα οικιακά μας απορρίματα; Αμέσως θα μειωθούν οι περιττές σακούλες και θα δώσουμε μια κάποια ανάσα στο περιβάλλον. Αντί λοιπόν να δούμε το δάσος, κολλάμε στο δέντρο με την ατάκα «μα, έτσι έχουμε μάθει»! Ε, δεν είναι κακό να αλλάζεις συνήθειες, εάν πρόκειται για κάτι καλό... Ας δουλέψει και λίγο το μυαλό!

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ

«Σπίρτο» η υπάλληλος

Χρωστούσα κάτι ασφαλιστικές εισφορές στο ταμείο μου από το... πάλι ποτέ και σήμερα ήταν μια καλή ημέρα για να τις πληρώσω να πάνε στοδιάλο γιατί κουράστηκα. Ενιγουέι, μπαίνω στην Εθνική (αργά τα μουλάρια τους) στις 08.13 και περιμένω μόλις 10'' για να έρθει η σειρά μου. Αναγκαστικά μου «έκατσε» η υπάλληλος που με είχε... εξυπηρετήσει και πριν από τις γιορτές, τη λες και ελαφρώς ζώον. Τότε, για τέσσερις καταθέσεις σε ισάριθμους λογαριασμούς έκανε σχεδόν 20λεπτο, χώρια τα λάθη.


Αυτή τη φορά ήθελα να επαναλάβω τη διαδικασία με τις καταθέσεις, όμως εις διπλούν! Καλά ε, ΧΑΟΣ. Η υπάλληλος μπλέχτηκε με τους κωδικούς, τον αριθμό μητρώου, έκανε λάθος σε ποσό και κάναμε εκ νέου την κατάθεση, έβαλε λάθος τον μήνα για τον οποίο πλήρωνα. Τελικά έφυγα μετά τις 08.45 η απορία όμως μου έμεινε: γιατί πρέπει τα ΜΗ σπίρτα σου να τα τοποθετείς σε καίρια πόστα;