Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

Μικρές αστικές ανάσες

Στους πρόποδες του Υμηττού, αλλά ακόμη και σε μερικές από τις κορυφές του έχει χτιστεί μεγάλο μέρος της νότιας Αθήνας. Το δύσμοιρο αυτό βουνό έχει υποστεί τα πάνδεινα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές (καταπατήσεις, σκουπίδια, φωτιές, τσιμεντοποίηση, εξορύξεις) κι όμως στέκει εκεί αγέρωχο και δυνατό, σε άλλες μεριές του καταπράσινο και πυκνό, αλλού πάλι ξερό ή θαμνώδες.


Είναι σχετικά εύκολο να βρεις περάσματα, μονοπάτια και χωμάτινους δρόμους για να μπεις στην καρδιά ενός από τους πνεύμονες του λεκανοπεδίου. Στο τέλος κάθε αστικής περιοχής θα βρεις ένα τέτοιο σημείο για να παρκάρεις το όχημά σου και να ανηφορίσεις προς την κορυφή. Φτάσεις, δεν φτάσεις λίγη σημασία έχει. Το θέμα είναι να περπατήσεις, να γίνεις ένα με το βουνό, να το αφουγκραστείς και να σε αφουγκραστεί.


Πριν από μερικές ημέρες λοιπόν ανέβηκα στη νοτιοανατολική πλευρά του Υμηττού που τη δεκαετία του '80 είχε πληγεί από καταστροφικές πυρκαγιές. Εκτοτε το βουνό... βιάστηκε από την αστικοποίηση, αλλά οι υπεράνθρωπες προσπάθειες των εθελοντών πυροσβεστών, των ομάδων πυρασφάλειας, των πυροσβεστών, αλλά και του ΣΠΑΥ (Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπτυξης Υμηττού) κάνουν καλή δουλειά στο να προσέχουν το όρος σαν τα μάτια τους.


Τον Σεπτέμβριο του 2017 το ΣτΕ ακύρωσε προεδρικό διάταγμα του 2011 μετά από προσφυγή 7 Δήμων που γειτνιάζουν με τον Υμηττό που ζητούσαν πιο αυστηρά μέτρα προστασίας. Το βουνό χωρίστηκε εκ νέου σε πέντε ζώνες με την Α' ζώνη απόλυτης προστασίας να καταλαμβάνει το 88,5% της έκτασης των 105.000 στρεμμάτων (αυξήθηκε η προστασία από τα 76.000 σε 93.000 στρέμματα). Σε αυτή τη ζώνη απαγορεύεται κάθε νέα δόμηση...


Να πας κι εσύ στον Υμηττό. Για περπάτημα, για αναδάσωση, για πεζοπορία, για ποδηλασία, για πικ νικ, για ανάσες!

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΑΠΟΔΕΣ

Χαλλλαρά

Υπάρχουν κάποιες μέρες -κυρίως Δευτέρες είναι, που από μόνες τους είναι ελαφρώς «καταραμένες» ημέρες από τότε που φτιάχτηκε ο κόσμος μας- που νιώθω πως απλώς τίποτα δεν προχωράει. Θα κολλήσεις στην κίνηση, δεν θα βρίσκεις να παρκάρεις, θα χάσεις το λεωφορείο, θα χαλάσει ο προαστιακός και θα μπλοκάρει τις γραμμές και των άλλων τρένων, θα μείνεις από μπαταρία, γενικά θα συμβούν διάφορες αναποδιές, όχι κάτι τραγικό, που θα σε βγάλουν από το πρόγραμμά σου!


Μια τέτοια μέρα είχα σήμερα. Εντάξει δεν πήγαν όλα τόσο τραγικά, είχα μικροαναποδιές, έτσι ίσα ίσα για να εμπνευστώ και να γράψω το ΜΠΙΛόγκ μου. Τελευταία όμως το έχω δει λίγο αλλιώς και προσπαθώ να μην αγχώνομαι με τις αναποδιές και τις καθυστερήσεις. Ας πάει ό,τι θέλει στραβά! Δεν με νοιάζει. Θα κάνω τις δουλειές μου όποτε μπορέσω. Κι αν δεν μπορέσω, δεν θα τις κάνω! Ε, α μα πια!

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

ΑΣΑΝΣΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Το τέλος...

Εχω πάει στη μαμά μου, στο πατρικό μου, στην πολυκατοικία όπου έζησα σχεδόν 23 χρόνια από τη ζωή μου. Φεύγοντας παίρνω το ασανσέρ. Η πορεία του προς τα κάτω φαντάζει αιώνας... Σκέφτομαι πως αυτό είναι το ασανσέρ που μετέφερε τον μπαμπά μου στο νοσοκομείο, λίγο πριν από το τέλος. Σκέφτομαι πως σε αυτό το κτίριο, όταν χτιζόταν, εκεί κοντά στο 1981, με είχε πάει ο μπαμπάς να δούμε την κατασκευή. Μέχρι τον 4ο οι σκάλες ήταν ήδη έτοιμες. Από κει και πέρα ήταν καλουπωμένες και πάνω σε αυτά τα ξύλα πατήσαμε για να βγούμε στον 5ο, στην ταράτσα. Να, σαν τώρα το θυμάμαι. Φυσικά το ασανσέρ δεν είχε τοποθετηθεί. Το ασανσέρ αυτό στο οποίο βρίσκομαι, το ασανσέρ το οποίο ήταν ο τελευταίος «ομφάλιος λώρος» του μπαμπά με το σπίτι του φεύγοντας για το νοσοκομείο...


Τι να σκεφτόταν άραγε εκείνη τη στιγμή; Σκεφτόταν κάτι, ή ήταν μπερδεμένος; Φοβόταν; Είχε κουραστεί και αναζητούσε τη γαλήνη και τη λύτρωση; Είχε τύψεις για κάτι; Ενοχές; Μήπως ανοιχτές υποθέσεις και εκκρεμότητες; Λες και δεν έχουμε όλοι μέχρι το τέλος μας! Βουρκώνω και... αυτό. Δεν μπορώ να κλάψω. Κόμπος στο στομάχι. 22 μήνες μετά και νιώθω σαν να ζούμε κάποιο διάλειμμα, πριν ξαναβρεθούμε. Σε αυτή τη ζωή! Αρνηση της πραγματικότητας. Το ασανσέρ αυτό δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο για μένα...

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΟΥ

Μοναχικοί συνταξιδιώτες

Είμαι στον προαστιακό και χαζεύω τη διαδρομή στην παγωμένη πόλη. Στην επόμενη στάση μπαίνει μέσα μια νεαρή γυναίκα εμφανώς νευρική και πάει και κάθεται διαγωνίως μπροστά μου, ανάποδα στο κάθισμα κοιτώντας προς την πόρτα του οδηγού. Εχει τα χέρια της κοντά στο πρόσωπο, σαν να κρύβεται. Προς στιγμήν νομίζω ότι κλαίει, όμως όχι, δείχνει ταραγμένη... Λίγες στάσεις αργότερα κι ενώ το βαγόνι αρχίζει να γεμίζει, σηκώνεται από τη θέση της και διασχίζει τον διάδρομο βρίζοντας.


Η αντίδρασή της αυτή, αλλά και γενικότερα η συμπεριφορά της με έβαλε σε σκέψεις. Πόσο χάλια μπορεί να είναι ένας άνθρωπος τόσο νωρίς το πρωί; Τι νύχτα να πέρασε; Είναι μόνη; Χώρισε; Της έχει συμβεί κάτι τραγικό; Εχει απλώς νεύρα και αρνητική ενέργεια; Στεναχωριέμαι όταν βλέπω ανθρώπους που ψυχολογικά δεν μπορούν να διαχειριστούν τη ζωή τους. Ισως επειδή στο παρελθόν έχω βρεθεί κι εγώ σε παρόμοια κατάσταση. Για λίγο την κοιτάζω και χάνομαι στις σκέψεις μου, πριν εκείνη χαθεί από το οπτικό μου πεδίο. Συνταξιδιώτες, στο ίδιο βαγόνι της ζωής κι όμως ταξιδεύουμε τόσο μόνοι...

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Κλικ ζωής

Ανεμελιά, πόνος, ταξίδι, σωτηρία, ελευθερία, θάνατος, πόλεμος, θρήνος, ελπίδα, ευτυχία, ζωή... Ξεφυλλίζω ένα άλμπουμ του περιοδικού «Life»* με μερικές από τις φωτογραφίες του που συγκλόνισαν και συγκλονίζουν τους αναγνώστες του.


















Κάθομαι και τις χαζεύω με τις ώρες. Πρόσωπα χαρούμενα, μελαγχολικά, ευτυχισμένα, σε αγωνία, σε έρωτα... Πρόσωπα που πολεμουν, που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή, να επιβιώσουν... Πρόσωπα με ρυτίδες, λάμψη και νιάτα, δακρυσμένα, φοβισμένα... Γυναίκες, παιδιά, άντρες... Και κάπου εκεί ανάμεσα παρατηρώ ζωάκια, άλλοτε ανέμελα, άλλοτε τρομοκρατημένα, άλλοτε με την έκπληξη στο μουτράκι τους.


















Κοιτώντας αυτές τις φωτογραφίες δεν μπορώ παρά να ταυτιστώ με κάποιες από αυτές. Με καθηλώνουν, με κάνουν να σκεφτώ την ομορφιά, μα και συνάμα την αγριάδα του ανθρώπινου είδους. Που από τη μία μπορεί να κάνει το μεγαλύτερο καλό κι από την άλλη να σκορπίσει τον θάνατο..


















* Το «Life» ήταν ένα εβδομαδιαίο αμερικανικό περιοδικό που ξεκίνησε το 1883 με περιορισμένη κυκλοφορία. Το διάστημα από το 1936 έως το 1972 ήταν η χρυσή του περίοδος και το περιοδικό χαρακτηριζόταν από τα γενικού περιεχομένου θέματά του, ενώ έδινε κυρίως έμφαση στις υψηλής ποιότητας φωτογραφίες του. Από το 1978 έως το 2000 κυκλοφορούσε σε μηνιαία βάση. Το 2000 έβγαζε επετειακά τεύχη και από το 2004 έως το 2007 επέστρεψε στην εβδομαδιαία κυκλοφορία μέσω εφημερίδας. Από το 2012 η ιστοσελίδα life.com είναι ένα φωτογραφικό δίκτυο του time.com.