Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΑΝ ΕΜΑΣ

Είμαστε αυτό που δείχνουμε

Κυκλοφορώ καθημερινά με τα ΜΜΜ και γνωρίζω από πρώτο χέρι τη θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Τα περισσότερα λεωφορεία είναι σχεδόν διαλυμένα, το μετρό αντιστέκεται κάπως, αλλά για πόσο ακόμη, ενώ ο προαστιακός βρίσκεται σε αποσύνθεση με τα βαγόνια γεμάτα γκράφιτι και τους σταθμούς να έχουν πάμπολλα λειτουργικά προβλήματα, με τους επιβάτες να είναι εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες.


Αυτό όμως που τελευταία έχει γίνει... μόδα είναι η ανετίλα με την οποία συμπεριφερόμαστε στα μέσα μεταφοράς (αλλά και γενικότερα τον δημόσιο χώρο)! Οι επιβάτες -στην πλειοψηφία τους νέοι- απλώνουν τα παπούτσια τους στα καθίσματα, παρατάνε καφέδες και σκουπίδια όπου βρουν και γενικότερα συμπεριφέρονται σαν γαϊδούρια! Αλλά τι περιμένεις; Οταν δεν σε έχει μάθει κανείς να σέβεσαι τον εαυτό σου, τους γύρω σου, τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον θέλει να κάνεις πολλή δουλειά με τον εαυτό σου για να το καταφέρεις και οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Δυστυχώς αναπαράγουμε συνεχώς τα ίδια πρότυπα, είμαστε καταδικασμένοι να μείνουμε στα χάλια μας ως κοινωνία, αν όχι να πάμε και παρακάτω...

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

ΒΑΛΕΝΤΑΪΝΖ ΝΤΕΪ (ΝΤΕΪ)

Αχ αυτός ο Αγιος

Αγαπάς; Κόβεις φλέβες για κάποιον; Τον θες κολασμένα, όμως εκείνος δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή σου; Σε θέλουν, αλλά εσύ νιώθεις ανέραστος και υπεράνω; Είσαι σε σχέση βαλτωμένη; Εχεις παγιδευτεί σε έναν γάμο; Η καρδιά σου χτυπά δυνατά και θες να ερωτευτείς, όμως φοβάσαι; Θες να είσαι ρομαντικός, όμως η ζωή σε έχει κάνει μίζερο; Τα βέλη του θεού Ερωτα δεν σε έχουν πετύχει ποτέ; Θες να ζήσεις το απόλυτο λαβ στόρι; Μην σε πιέζει καμία ημέρα και κανένας άνθρωπος!






Είτε είναι του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα, είτε όχι, άκου την καρδιά σου. Ξέρει πάντα καλύτερα. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου και βάψ' την με τα πιο ζωηρά χρώματα. Οπως ακριβώς τα σπρέι σε έναν τοίχο. Φτιάξε το δικό σου γκράφιτι ζωής και νιώσε το έντονα! Οχι αύριο, ή τον άλλον μήνα, τώρα!

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΛΙΑΣ ΜΟΥΡΙΑΣ

Naked and afraid

Η διπλανή μονοκατοικία είχε -από τότε που τη θυμάμαι- μια τεράστια μουριά μεσοτοιχία με τη δική μου πολυκατοικία. Από το μπαλκόνι της κουζίνας μου μπορούσα να αγγίξω τα κλαριά της αφού το τεράστιο δέντρο είχε εισβάλει για τα καλά στο δικό μας οικόπεδο. Θυμάμαι που παρακολουθούσα τη μουριά να χάνει τα φύλλα της εκεί γύρω στον Ιανουάριο. Να βγάζει τα άνθη της τον Μάρτιο. Να πρασινίζει τον Απρίλιο. Ολο το καλοκαίρι να μας κάνει σκιά. Να κιτρινίζει προς τα τέλη Οκτωβρίου και πάλι από την αρχή. Η μουριά ήταν φιλαράκι καλό, προστάτιδα και μια ανάσα στη γκρίζα μας πόλη. Από τα τρία πλαϊνά παράθυρα του σπιτιού μου την έβλεπα κάθε πρωί, κάθε εποχή...


Πριν από μερικές ημέρες επιστρέφοντας από τη δουλειά είδα στο πεζοδρόμιο μπροστά από τη μονοκατοικία πολλά κλαριά και φύλλα και κομμάτια από κορμούς. Λέω κάποιοι θα έκαναν τα κλαδέματα της εποχής. Σοκαρισμένος όμως διαπίστωσα πως ο γείτονάς μου είχε κόψει σύριζα τη μουριά του. Δεν έμεινε ούτε κορμός. Μόνο κάτι πριονίδια να θυμίζουν το... μακελειό. Δεν ξέρω για ποιον λόγο ο κύριος έκοψε το δέντρο, καθώς έχει έναν πολύ περιποιημένο κήπο και όλη μέρα ασχολείται με τα φυτά και τα δέντρα του. Ισως οι ρίζες της να δημιούργησαν θέμα στο σπίτι του και αναγκάστηκε να τη θυσιάσει. Πλέον η θέα, αλλά και ο φωτισμός του σπιτιού μου είναι διαφορετικά. Νιώθω απογυμνωμένος, σχεδόν φοβισμένος...

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΑ ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Κάτι όμορφο δημιουργείται

Είμαι στη Δραπετσώνα και κατηφορίζω προς την παραλία της, τα Λιπάσματα εκεί όπου τα τελευταία χρόνια συντελείται μια ανάπλαση που θα χαρίσει νέα πνοή στους κατοίκους. Στα 640 στρέμματα της λιμενοβιομηχανικής περιοχής των Λιπασμάτων, που έχει πάψει να λειτουργεί εδώ και μια 20ετία, δημιουργείται ένα πολύ ιδιαίτερο παραθαλάσσιο πάρκο που θα ενώσει και πάλι την πόλη με τη θάλασσα και θα δώσει άλλον αέρα ζωής στους ανθρώπους της, αλλά και τους επισκέπτες.
τα 640 στρέμματα της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής Λιπασμάτων. Πηγή: www.lifo.gr
α υπενθυμίσουμε ότι η επικείμενη ανάπλαση αφορά τα 640 στρέμματα της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής Λιπασμάτων. Α Πηγή: www.lifo.gr
Να υπενθυμίσουμε ότι η επικείμενη ανάπλαση αφορά τα 640 στρέμματα της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής Λιπασμάτων. Πηγή: www.lifo.gr
α υπενθυμίσουμε ότι η επικείμενη ανάπλαση αφορά τα 640 στρέμματα της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής Λιπασμάτων. Α Πηγή: www.lifo.gr







Παρκάρω ψηλά, στην τσιμεντένια δεξαμενή και περπατώ προς τη θάλασσα. Ο λόφος καταπράσινος και ξεχωρίζουν τα παλιά βιομηχανικά κτίρια, το σιλό, τα σφαγεία και το φουγάρο. Ο κόσμος απολαμβάνει τη βόλτα και τη χειμωνιάτικη λιακάδα και περιεργάζεται τους χώρους των κτιρίων (αν και απαγορεύεται η είσοδος σε αυτά), ενώ το νοτιαδάκι σε συνδυασμό με τη θαλάσσια αύρα και τον ανοιχτό ορίζοντα χαλαρώνουν απίστευτα πολύ.







Το κομμάτι από το λιμάνι του Πειραιά ως σχεδόν τα βιομηχανικά κτίρια που διασώθηκαν έχει ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό σε μελέτη και σχέδια του αρχιτεκτονικού γραφείου της Ηώς Καρύδη. Εκεί έχει στηθεί ένα μικρό καφέ και οι επισκέπτες απολαμβάνουν το ρόφημά τους με θέα προς τη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα. Υπάρχει επίσης ποδηλατόδρομος, τραπέζια για πικ νικ, πάμπολλα παγκάκια και ανοιχτωσιά από αυτές που λείπουν στην Αθήνα.







Μπορείς να περπατήσεις μέχρι τη μεριά προς Κερατσίνι, εκεί όπου έχουν δημιουργηθεί τα υπαίθρια θεατράκια για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο χώρος είναι ακόμη υπό διαμόρφωση και όπως διαβάζω το έργο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί πριν από το 2020. Ομως μεγάλο μέρος του είναι ήδη επισκέψιμο και η ενέργεια που αποπνέει ο τόπος είναι πολύ δυνατή.







Από το καλοκαίρι του 2017 πραγματοποιείται στον χώρο το «Φεστιβάλ στη θάλασσα» με ποικίλες εκδηλώσεις. Τη διοργάνωση έχει αναλάβει ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας και η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.







Μπορείς να τερματίσεις τη βόλτα σου στο λιμάνι του Πειραιά και να φύγεις από άλλο σημείο, καθώς η πρόσβαση είναι εφικτή από διάφορες πύλες. Κάνε έναν κόπο να κατέβεις Δραπετσώνα. Θα σου αρέσει...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Οι άνθρωποι γύρω μας

Δεν έχω καλύτερο από το να πάω σε ένα μέρος και να αρχίσω να εξερευνώ κάθε γωνιά του. Κάπως έτσι βρέθηκα στη Δραπετσώνα, μια γειτονιά πλάι στο λιμάνι του Πειραιά. «Χάθηκα» μέσα στα κτίρια, παλιά και καινούργια, περπάτησα στις γειτονιές, μύρισα τα φαγητά από τις κουζίνες τους και τις φρεσκοπλυμένες μπουγάδες που κρέμονταν στα μπαλκόνια. Η Δραπετσώνα είναι αυτό που λες κέντρο απόκεντρο. Υπάρχει το πολύβουο κομμάτι της, όμως μπορεί να βρεις και στενάκια που δεν τα έχει αγγίξει ο χρόνος. Το ίδιο και τους ανθρώπους της.


Είναι μεσημέρι και ο ανηφορικός δρόμος με βγάζει σε μια παλιά «λαϊκή» μονοκατοικία. Στην είσοδο λιάζονται δύο γεροντάκια. «Καλώς τον», μου λέει η γιαγιά και έχω τόσο καιρό να ακούσω αυτό τον χαιρετισμό από έναν άγνωστο άνθρωπο στον δρόμο. Οταν μετά από λίγο ξαναπερνώ από εκεί για να ρωτήσω πληροφορίες για την περιοχή, η γιαγιά λαγοκοιμάται στην καρέκλα της αγκαλιά με τον ζεστό ήλιο του χειμώνα, ενώ ο σύζυγός της έχει πάει μέσα στο δωμάτιο. Τον φωνάζει και μαζί μου λένε ιστορίες για τη Δραπετσώνα όταν εκείνος δούλευε σε κλωστοϋφαντουργείο της περιοχής και έπειτα στα λιπάσματα, κάτω στη θάλασσα. Η γιαγιά μου λέει πως ενώ είχε πει στα παιδιά της να χτίσουν διαμερίσματα πάνω στους δικό τους δεν ήθελαν και έφυγαν από την περιοχή και μένουν αλλού. Είδα δύο ανθρώπους διψασμένους για κουβέντα και επαφή. Να τους αγαπάτε διπλά τους μεγάλους ανθρώπους και να ακούτε τις ιστορίες ζωής που έχουν να σας διηγηθούν. Αυτοί οι γνήσιοι και αληθινοί άνθρωποι πάντα θα με συναρπάζουν με την καλοσύνη της ψυχής τους...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

Βόλτα στα Πριγκιποννήσια

Είναι Φεβρουάριος του 2010 στην Κωνσταντινούπολη κι εγώ μπαίνω σε ένα πλοίο με προορισμό μου τη Χάλκη (Heybeliada) στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Είναι ένα από τα Πριγκιποννήσια, βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Αντιγόνη και Πρίγκηπος και αποτελεί καλοκαιρινό θέρετρο της Πόλης. Τον χειμώνα ο αριθμός των κατοίκων δεν ξεπερνά τις 3.000, ενώ τα καλοκαίρια ξεπερνά τις 10.000!




Φτάνοντας στο λιμανάκι το μάτι σου πέφτει στο καταπράσινο ύψωμα από όπου ξεπροβάλει το ελληνορθόδοξο μοναστήρι του 11ου αιώνα, η Αγία Τριάδα, το οποίο στέγαζε την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, την κύρια ελληνορθόδοξη θεολογική σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία.




Πήραμε μια άμαξα με προορισμό τη Σχολή. Μετά από λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο ύψωμα. Ο χειμερινός ήλιος έκανε τον λόφο χρυσό. Στην είσοδο είπαμε πως είμαστε Έλληνες και θέλουμε να δούμε τον χώρο και αμέσως μας υποδέχτηκαν με θέρμη και μας ξενάγησαν σε ορισμένες αίθουσες, αλλά και τον κήπο.




Η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης ήταν η κύρια θεολογική σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, πριν κλειστεί από τις τούρκικες αρχές το 1971 εξαιτίας ενός νόμου που απαγόρευε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Πολλοί Ορθόδοξοι θεολόγοι, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες φοίτησαν στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, συμπεριλαμβανομένου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Φοιτητές στη Χάλκη μπορεί να ήταν όχι μόνο γηγενείς Έλληνες, αλλά και Ορθόδοξοι Χριστιανοί από όλο τον κόσμο προσδίδοντας στη σχολή έναν διεθνή χαρακτήρα, διαβάζω στη Wikipedia.




Οι θεολογικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν το Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδος, κοιτώνες, αναρρωτήριο, γραφεία και την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη η οποία κατέχει σημαντική ιστορική συλλογή βιβλίων, περιοδικών και χειρογράφων. Σε ειδική περιοχή του κήπου έχουν ταφεί πολλοί πατριάρχες, επίσκοποι και πρώην δάσκαλοι της Σχολής.