Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΑΣΧΟΛΗΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ "ΤΕΛΕΙΑ" ΖΩΗ ΣΟΥ

Αγάπη ρε

Οσο κι αν ορισμένοι σκοταδιστές κραυγάζουν και διασπείρουν τριγύρω μας το μίσος τους η ζωή θα προχωρά, θα εξελίσσεται, θα κοιτάζει μπροστά αλλάζοντας μορφές και θα εναρμονίζεται με το διαφορετικό, αυτό που έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους, με μένα, με σένα που έχεις την "τέλεια" ζωή και κρίνεις τι είναι καλύτερο για τους άλλους...


Βρισκόμαστε στο 2018 και ακόμη και σε αυτή την οπισθοδρομική χώρα η ζωή πάντα θα βρίσκει τον δρόμο της. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ερωτεύονται και να δημιουργούν οικογένειες είτε με τον έναν τρόπο, είτε με τον άλλον και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει. Ούτε με ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και μια μπάλα ποδοσφαίρου, ούτε με ένα ράσο κι ένα θυμιατό...

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

ΖΥΜΑΡΟΥΛΗΔΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

Η συνταγή του μπαμπά

Πάνε πολλά χρόνια που δοκίμασα για τελευταία φορά το ψωμί που έφτιαχνε ο μπαμπάς μου. Κάποια στιγμή σταμάτησε να το φτιάχνει, δεν το ζητήσαμε κι εμείς ποτέ και κάπως έτσι ξεχάστηκε το πράγμα. Τις προάλλες που πήγα στης μαμάς μου είχε φτιάξει σπιτικό ψωμάκι και ήταν ακριβώς το ίδιο με του μπαμπά! Ευτυχία μεγάλη! Λες και μας είχε στείλει ένα μήνυμα από εκεί όπου βρίσκεται...


Η χαρά μου ήταν μεγάλη καθώς με αυτό το ψωμάκι μεγάλωσα και τώρα που το ξαναβρήκα ήταν κάτι συγκινητικό. Τώρα η μαμά μου, με την αδερφή μου και τα μικρά μας συνεχίζουν την παράδοση που είχε ξεκινήσει πριν από πολλά χρόνια ο μπαμπάς. Στο λεκανάκι διαλύσαμε τη μαγιά με ζεστό νερό. Η αδερφή μου έριχνε αλεύρι, ο Γιώργος ζύμωνε, η Μαριλένη πρόσθετε νερό και λάδι. Η μαμά μου κοπάνισε τον γλυκάνισο και τη μαστίχα και τα έβαλε μέσα μαζί με λίγο αλατάκι. Εγώ πάλι παρακολουθούσα μαγεμένος τη στιγμή που έφερνε κοντά 3 γενιές ανθρώπων, έφερνε ξανά κοντά μας και τον μπαμπά/παππού... Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργείς αναμνήσεις που περνούν από γενιά σε γενιά και τι καλύτερο από το να συμβαίνει μέσα από μία συνταγή!


Οταν πια η ζύμη πήρε όλο το αλεύρι και τα χεράκια του Γιώργου είχαν "καθαρίσει", το ζυμάρι μοιράστηκε στα δύο, μπήκε στις λαδωμένες φόρμες και πασπαλίστηκε με σουσάμι από τη Μαριλένη. Οι δύο φόρμες τυλίχτηκαν με κουβέρτες. Οταν φούσκωσε μπήκε στον φούρνο και μετά από λίγη ώρα είχε ψηθεί μοσχομυρίζοντας το σπίτι. Θα το φτιάξω κι εγώ μπαμπά μου!

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΤΗΣ ΑΛΟΝΝΗΣΟΥ

Ερωτας είναι η αιτία

Δεν μπορεί, θα υπάρχει ένα νησί, ένα βουνό, μια πόλη, ένα μέρος στην Ελλάδα ή στον κόσμο που θα το έχεις... μαύρο μες στην καρδιά σου! Οχι; Είσαι από τους τυχερούς. Πολύς κόσμος έχει συνδέσει διάφορα μέρη που έχει επισκεφθεί με χαρούμενες ή λυπημένες στιγμές της ζωής του. Και καλά να είναι χαρούμενη, οκ, το θυμάσαι και αναπολείς τις όμορφες καταστάσεις που βίωσες. Εκτός βέβαια αν ξαναπάς στον αγαπημένο σου προορισμό και περάσεις χάλια, οπότε το μαυρίζεις αυτομάτως. Τέλος πάντων άλλο είναι το θέμα μας: οι μαύροι προορισμοί που εμπνέουν τον καλλιτέχνη μέσα μας!


Εγραψα τώρα αυτό και τι θυμήθηκα; Την Έφη Σαρρή που πέτυχα μια μέρα στη Γλυφάδα με το αυτοκίνητό της και η οποία τις... χρυσές εποχές του ελληνικού τραγουδιού ερμήνευε το "Στα βράχια της Αλόννησου βρήκα το παντελόνι σου"! Οταν λοιπόν το μάτι μου έπεσε στο γραμμένο σε τοίχο σύνθημα: "Σκότωσες την Αλόννησο που 'χα μεσα μου" (με την επίσης σκοτωμένη ορθογραφία) ήξερα πολύ καλά την καψούρα του δημιουργού του που τον οδήγησε στο να φτιάξει αυτό το σλόγκαν. Πίσω από κάθε έμπνευση άλλωστε βρίσκεται -κυρίως- μια πληγωμένη καρδιά... Αχ!

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΚΙ ΑΠΟ ΑΠΡΙΛΗ... ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Επιασα... δουλειά

Εκανα και επίσημα το πρώτο "μπλουμ" της σεζόν και μετά από αρκετά χρόνια που ξεκινώ τα μπάνια από τον Απρίλιο έχω να πω πως φέτος μπήκα σε 2-3 λεπτάκια και με σχετική συννεφιά! Αθλος; Μπα! Ας είναι καλά ο φετινός ζεστός Χειμώνας που δεν έριξε και τόσο πολύ τη θερμοκρασία του νερού.


Δεν θα σου πω πως θα τη βρεις ζεστή, κάθε άλλο. Ειδικά όταν βάζεις το κεφάλι μες στο νερό, σου κόβεται ελαφρώς η αναπνοή! Ομως είναι κάτι τόσο αναζωογονητικό που όταν πάρεις την πρώτη κρυάδα θες λίγο (πολύ) μπάνιο ακόμη.


Μαζί με τα μπάνια ήρθε και η γνωστή μου "υποχρέωση" απέναντι στο περιβάλλον. Βρήκα μια πλαστική σακούλα πεταμένη σε κάτι βράχια και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα την είχα γεμίσει με πλαστικά μπουκάλια και άλλα σκουπίδια που είχε ξεβράσει η θάλασσα! Να ξεκινήσεις κι εσύ τα μπάνια σου σύντομα ώστε να τα χαρείς. Και να έχεις πάντα μαζί σου μια σακουλίτσα για τα απορρίματά σου. Ε κι αν μαζέψεις και ορισμένα ακόμη, κακό δεν θα κάνεις!

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Καζάνι που βράζει

Ζούμε πολύ δύσκολες στιγμές. Τόσο τραγικές που κάνουν ακόμη και τα οικονομικά μας θέματα να φαντάζουν σχεδόν ασήμαντα. Η Ελλάδα κάθεται πάνω σε ένα καζάνι που βράζει. Στα ανατολικά μας σύνορα, αλλά και τα βόρεια υπάρχει αναβρασμός ενώ ο πόλεμος που τόσο καιρό κάναμε ότι δεν μας αγγίζει είναι πια στη γειτονιά μας. Η αλήθεια είναι πως η χώρα μας, η Κύπρος, η Τουρκία, η Συρία βρίσκονται στο επίκεντρο της διεθνούς σκακιέρας πολλά χρόνια. Απλώς τώρα οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να μας βάλουν για τα καλά στο... παιχνίδι.


Σε ένα "παιχνίδι" που έχει μόνο ηττημένους, αφού οι νικητές είναι πάντα οι ίδιοι και φυσικά δεν είμαστε εμείς οι απλοί, οι μικροί, οι φτωχοί, οι ταπεινοί... Οσο τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν εμείς θα μετράμε ανθρώπινες απώλειες... Και ίσως γεμίζουμε με σκέψεις για το τι κάναμε πάλι λάθος. Εάν στο παρελθόν πήραμε τις σωστές αποφάσεις, με ποιους συμμαχήσαμε, ποιους αφήσαμε πίσω μας και εν τέλει εάν ξεπουληθήκαμε σε αυτόν που θα μπορούσε να μας στηρίξει περισσότερο...

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ

Πολυτεχνείο να σου τύχει

Περπατώ στα Εξάρχεια και κατευθύνομαι σε ένα καινούργιο μαγαζάκι τύπου street food από αυτά που διαφημίζονται θετικά σε free press και ιστοσελίδες και σε παρακινούν να τα δοκιμάσεις, όμως μετά απογοητεύεσαι. Πριν απογοητευθώ με τη γεύση όμως είχα πάρει το πακέτο μου και κατευθύνθηκα προς το Πολυτεχνείο. Θα έτρωγα στον προαύλιο χώρου του Ιδρύματος, κάπως σαν βόλτα, κάπως σαν τουρίστας στην πόλη μου. Είχα επισκεφθεί και πέρσι το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), είχα πικραθεί πολύ, όμως αυτή τη φορά που μπήκα μέσα και σε κάποια από τα κτίρια η καρδιά μου σκίστηκε στα δύο.




Η κατάντια της σημερινής Ελλάδας αντικατοπτρίζεται στην εικόνα που εκπέμπει η παιδεία και ο πολιτισμός της. Και το ΕΜΠ εκπέμπει την απόλυτη παρακμή. Ο χώρος ευτυχώς δεν ήταν πολύ βρώμικος, μερικοί καφέδες και μπουκάλια παρατημένα εδώ κι εκεί έχουμε μάθει να μην συνιστούν βρωμιά. Οι βανδαλισμοί όμως σε πόρτες, παράθυρα, τοίχους, δάπεδα, θρανία και αμφιθέατρα ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και απογοητευτική.




Στις αίθουσες μύριζε παντού τσιγάρο, αφού η νεοελληνική "παιδεία" είναι πια αυτό: κάνω ό,τι γουστάρω, όπου το γουστάρω και λογαριασμό δεν δίνω σε κανέναν, αφού Δημοκρατία δεν έχουμε; Η ντροπή είναι ακόμη μεγαλύτερη αν σκεφτεί κανείς πως από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα όλο αυτό το... οικοδόμημα παιδείας χτίστηκε από τις κυβερνήσεις που είχαμε. Και είμαστε όλοι συνένοχοι σε αυτό το έγκλημα.




Παλαιότερα είχα κάτι μικρά ψήγματα πως ίσως κάποτε κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο, όμως πλέον δεν το πιστεύω. Ο κατήφορος που έχουμε πάρει δεν έχει σταματημό. Απλώς όταν ξεπουλήσουμε τα πάντα θα μιλάμε για τον ένδοξο αρχαίο πολιτισμό μας που μας έκλεψαν οι ξένοι...

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Και τώρα λύτρωση

Οι λέξεις είναι πολύ σκληρές. Σαν τσεκούρια... Κάνουν κακό στον άλλον, τον πληγώνουν, τον απομακρύνουν, τον θωρακίζουν... Δεν μπορείς παρά να νιώθεις τύψεις όταν είσαι εσύ αυτός που έχει ξεστομίσει λέξεις και φωνές από αυτές που φέρνουν δάκρυα σε ένα αγαπημένο πρόσωπο...


Στέκομαι απέναντι σε μια "συγγνώμη" που είναι δύσκολο να πω. Δεν έχω μάθει να λέω τη λέξη, πιο πολύ δείχνω τη μεταμέλειά μου με πράξεις. Ομως κάποτε πρέπει να βάζουμε ένα τέλος σε κάτι κακό που κάναμε και να λέμε μια πραγματική συγγνώμη, να την εννοούμε και να μην επαναλαμβάνουμε λάθη του παρελθόντος... Και τη λέω. Και την εννοώ. Κι έπειτα νιώθω καλά... Το αγκαθάκι που αφήνουμε στους άλλους φεύγει αληθινά ποτέ;