Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΕΡΓΑΣΙΜΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Η ώρα των 40άρηδων

Λοιπόν, δεν το λέω εγώ, οι έρευνες το λένε: οι άνω των 40 ετών εργαζόμενοι μπορεί να είναι πιο αποδοτικοί εάν δουλεύουν 3 φορές την εβδομάδα! Η έρευνα δημοσιεύτηκε το 2016 στο Melbourne Institute Worker Paper και ποιος είμαι εγώ να την αμφισβητήσω; Την επικροτώ, τη στηρίζω, θέλω να δω πως μπορώ να κινήσω τις διαδικασίες και να υλοποιήσω μια τέτοια συμφωνία γιατί πάνω και πριν από όλα θέλω να είμαι στο φουλ της αποδοτικότητάς μου!


Ας μην γελιόμαστε: όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος και διαπιστώνει πως η ζωή του κυλά σαν νεράκι και πως σύντομα δεν θα μπορεί να κάνει όλα όσα είχε ονειρευτεί, συνειδητοποιεί πως η δουλειά είναι -εν μέρει- ένα χάσιμο χρόνου. Πότε είσαι 25 και πότε φτάνεις στα 50 καλά καλά δεν το παίρνεις είδηση. Εάν δουλεύεις πολύ και δεν έχεις χρόνο για την οικογένεια, τους φίλους, ή για τον εαυτό σου τότε είσαι συνεχώς κουρασμένος, έχεις κατάθλιψη, έχεις διαταραχές ύπνου, πόνο στο σώμα, οι προσωπικές σου σχέσεις καταρρέουν, χώρια που κινδυνεύεις να το ρίξεις στο ποτό και στα ναρκωτικά, λένε οι ειδικοί. Μερικά από τα συμπτώματα τα έχω ήδη κι επειδή θέλω όσο ακόμη είμαι υγιής, να ταξιδέψω, να φροντίσω τον κήπο μου, να διαβάσω, να χαλαρώσω, να φροντίσω τον εαυτό μου πρέπει να βάλω μπροστά το φιλόδοξο αυτό σχέδιο. Εμπρός λοιπόν για την εβδομάδα των 25 ωρών εργασίας!

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

11 μπάνια ν' αγαπιόμαστε

Μπαίνω στη δουλειά και τι να δω: ο υπολογιστής μου άφαντος! Σε τέτοιες περίεργες εποχές όταν δεν βρίσκεις τον υπολογιστή σου στο γραφείο σου αυτό το λες και κακό πράγμα! Ευτυχώς που γνώριζα πως ήταν προγραμματισμένα κάποια απντέιτ και το μυαλό μου ηρέμησε κάπως. Τι κάπως δηλαδή; Χωρίς υπολογιστή τι θα έκανα για κάνα μισάωρο ακόμη (τόσο μου είπε ο Μηνάς που θα του πάρει να το τελειώσει); Είπα να πάω να πάρω καφέ, είπα να δρομολογήσω καμιά σύσκεψη, τελικά κάθισα στο γραφείο και άρχισα να τρώγομαι με τα ρούχα μου!


Ανοιξα το κινητό μου για να σημειώσω το μπάνιο της προηγούμενης ημέρας. Εχω «κατεβάσει» ένα μικρό σημειωματάριο και εκεί ανάμεσα στα διάφορα που θέλω να θυμάμαι έχω φτιάξει και ένα φακελάκι με τα μπάνια του φετινού καλοκαιριού. Μέχρι χθες ήταν 10 και πλέον έφτασα στα 11 μπάνια! Τέλος Ιουνίου 11 μπάνια; Ποιος εγώ; Που τα ξεκίνησα τον Απρίλιο; 11 μπάνια; Ποιος εγώ; Ο θαλασσόλυκος; Μεγάλη ξεφτίλα!

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, Η «ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ» ΕΠΟΧΗ

Δημιουργώντας ανεμελιά

Περιτριγυρισμένος από διάφορα κακά, άγχη, αναποδιές, στρες, άσχημες ειδήσεις σκέφτομαι πως το καλοκαίρι είναι ή πρέπει να είναι τέλος πάντων η καλύτερη εποχή του χρόνου. Οπως τότε που ήμασταν παιδιά και ξεκινούσε ένα ανέμελο 3μηνο όπου μοναδική μου έγνοια ήταν το πόσα μπάνια έκανα και πόσα παγωτά έφαγα...


Πλέον τα καλοκαίρια σπάνια νιώθω χαρά. Και αυτή την παιδική ξεγνοιασιά. Δεν μου φταίνε μόνο οι συνθήκες, φταίω κι εγώ ο ίδιος. Κουβαλώ μια κούραση ψυχολογική που δεν με αφήνει να χαρώ τα μικρά, τα καθημερινά και αυτό είναι τεράστια μαλακία. Να γυρίσω από τη δουλειά ας πούμε και αν βαριέμαι να πάω για μπάνιο, να κατέβω στη θάλασσα, να στρώσω ψάθα και πετσέτα, να ξαπλώσω στην άμμο, να ανοίξω το βιβλίο μου και να «χαθώ» στις σελίδες του...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΤΑ... ΣΩΣΙΒΙΑ ΜΟΥ

Οι φίλοι μου

Είμαστε ένα μικρό παρεάκι που γνωριστήκαμε από το... πουθενά το 2009 σε μια θεατρική ομάδα. Εκτοτε ήρθαν τα πάνω κάτω στις ζωές μας, άλλων περισσότερο, άλλων λιγότερο. Παντρευτήκαμε, χωρίσαμε, κάναμε παιδιά, μείναμε άνεργοι, χάσαμε το κέφι μας, απελπιστήκαμε όμως δεν χαθήκαμε ποτέ. Και είναι τόσο όμορφο να έχεις τις σταθερές σου σε έναν κόσμο που αλλάζει πριν καν καταλάβεις την προηγούμενη κατάστασή του.


Βρεθήκαμε στο κέντρο της πόλης. Ηπιαμε καφέ, φάγαμε, τσουγκρίσαμε ένα ποτάκι, συνηθισμένα πράγματα που όμως πια φαντάζουν τόσο πολύτιμα, θησαυρός! Και γελάσαμε... Και μιλήσαμε... Και καταθέσαμε την ψυχή μας... Και τους φόβους μας... Και τις ανασφάλειές μας... Και για κάποιες ώρες αυτές οι στολές του σούπερ ήρωα που φοράμε για να αντεπεξέλθουμε στη σκληρή καθημερινότητα κρεμάστηκαν στην καρέκλα. Και ήμασταν απλώς εμείς... Χωρίς μακιγιάζ, χωρίς ρόλους, χωρίς χειροκρότημα!

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Σαν να μην έφυγες ποτέ

Πάνε 16 μήνες πια από τότε που έφυγες μπαμπά... Στο μυαλό και στην καρδιά μου δεν έφυγες ποτέ, άσε τους άλλους και τη ζωή να λένε. Μπορεί να μην σε έχω δίπλα μου σαν φυσική παρουσία, όμως σε έχω δίπλα μου στα μικρά και τα μεγάλα της καθημερινότητάς μου... Και κάθε φορά που βρίσκομαι στη Στεμνίτσα μας. Και όταν φροντίζω το σπίτι μας... Και τον κήπο μας... Και καθημερινά που πιάνω τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί φράσεις που έλεγες κι εσύ... Και όταν επιδιορθώνω, όχι το ίδιο αποτελεσματικά με σένα βέβαια, διάφορες μικροζημιές... Και όταν φροντίζω -όσο μπορώ- και τη μαμά...


Μετά από καιρό κάθομαι στο δικό σου μέρος του κρεβατιού και χαζεύω ασπρόμαυρες φωτογραφίες σου. Από διακοπές, από νυχτερινές εξόδους, από καλοκαιρινά μπάνια, από τον στρατό εκείνον τον βαρύ χειμώνα στην Κατερίνη, από συγγενείς από την Αμερική... Με στεναχωρεί που έχεις φύγει για αλλού, όμως χαίρομαι που σε κουβαλάω συνέχεια μέσα μου, σε έχω κοντά μου με έναν άλλον τρόπο... Και αν είσαι κάπου εκεί ψηλά και με βλέπεις θα ήθελα να νιώθεις υπερήφανος για μένα, τόσο υπερήφανος όσο εγώ που σε έχω μπαμπά μου!

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΣΤΕΜΝΙΤΣΑΣ

Καλοκαιρινή πεζοπορία

Οταν βρίσκομαι στη Στεμνίτσα δεν θέλω και πολύ για να ξεσηκωθώ και να αρχίσω τις βόλτες, τις πεζοπορίες, τις εξορμήσεις σε σοκάκια, λοφάκια, βουναλάκια, ραχούλες και φαράγγια. Πριν από μερικές ημέρες λοιπόν, νωρίς το μεσημέρι ήταν όταν ξεκινήσαμε μια πεζοπορία/ορειβασία πάνω από το χωριό σε ένα γνώριμο μονοπάτι που είχαμε ανακαλύψει μερικά χρόνια πριν.



Ο καιρός σχετικά ζεστός, με ένα δροσερό αεράκι να φυσά που και που και μια αραιή συννεφιά να μας δίνει ανάσες. Ιδανικές συνθήκες! Ξεκινήσαμε δίχως όμως να βάλουμε αντιηλιακό σε χέρια και πρόσωπο και δίχως να πάρουμε μαζί μας νερό. Το πρώτο σκέλος της πεζοπορίας ήταν ανηφορικό και σχετικά δύσβατο καθώς το μονοπάτι είχε σχεδόν καλυφθεί από τη βλάστηση. Επίσης καλό είναι σε τέτοιες πεζοπορίες να μην φοράς βερμούδες γιατί τα αγκάθια είναι αρκετά και τρυπάνε καλά! Χώρια που θα συναντήσεις και τσουκνίδες κρυμμένες που όμως κάνουν τη... δουλειά τους!



Σε λίγα λεπτά είχαμε περάσει το ύψος του χωριού και πάνω που πήγε να μου κοπεί η ανάσα από την κούραση, μου κόπηκε η ανάσα από τη θέα. Η Στεμνίτσα στα πόδια μας και στο βάθος τα βουνά της νότιας Πελοποννήσου. Κατεβήκαμε μια απότομη πλαγιά... Τότε ακούσαμε κουδούνια από κατσίκια και σκεφτήκαμε πως παίζει να μας πάρουν τα τσοπανόσκυλα στο κυνήγι. Μετά από λίγο είχαμε φτάσει σε ένα ξέφωτο. Καθώς απομακρυνθήκαμε είδα τρία σκυλιά να παρατηρούν την περιοχή. Είχαν ακούσεις τις ομιλίες μας, μας είχαν μυρίσει και ως σωστοί φύλακες παρακολουθούσαν την κάθε μας κίνηση.



Από το ξέφωτο μας πήρε ο κατήφορος. Περάσαμε από τη «μάνα του νερού», που ήταν σαφώς πιο ξερή από ότι εκείνον τον Απρίλιο που είχαμε πρωτοκάνει τη διαδρομή. Στη συνέχεια μέσα σε ένα δασάκι με έλατα ξεπρόβαλε το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου. Η πεζοπορία των περίπου 4 χλμ. ολοκληρώθηκε με την κατάβαση από ένα μονοπάτι γεμάτο δέντρα. Να κάνεις πεζοπορίες, να γίνεσαι ένα με τη φύση τώρα που μπορείς, αυτό λέω στον εαυτό μου και παρά την όποια κούρασή μου πάντα επιστρέφω στο αγαπημένο μου βουνό...

Υ.Γ.: Ναι, ναι, το ξέρω, δεν πάμε για πεζοπορία μεσημέρι δίχως αντιηλιακό και νερό. Τόσα «I shouldn't be alive» έχω δει, μυαλό δεν θα βάλω ποτέ;

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Και τώρα καλοκαίρι

Παιδάκια παίζουν, τρέχουν, φωνάζουν... Στο προαύλιο δεκάδες κόσμου... Το καλοκαίρι είναι εδώ και η γιορτή για το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι ευκαιρία για πάρτι! Είχα την τύχη να βρεθώ σε μια τέτοια γιορτή για να απολαύσω τα ανιψάκια μου κι εκεί που νόμιζα πως θα βαρεθώ μέχρι να βγουν τα πεμπτάκια έπιασα τον εαυτό μου να απολαμβάνει το θέαμα και σχεδόν να γίνομαι μέρος του.




Οι δάσκαλοι είχαν κάνει μια φανταστική δουλειά καθώς τα παιδάκια από τις έξι τάξεις του Δημοτικού παρουσίασαν από ένα χορευτικό και διαγωνίστηκαν και σε ένα παιχνίδι. Ενταση, πάθος, αγωνία για το αποτέλεσμα, μα και χαμόγελα και ανεμελιά από αυτές που εμείς οι «μεγάλοι» αναζητούμε στις μικρές στιγμές της καθημερινότητάς μας. Ακόμη και τα μικρά παιδάκια, που δεν πάνε ακόμη στο Δημοτικό και παρακολούθησαν τα αδερφάκια τους στη γιορτή ξεσηκώθηκαν από το παιχνίδι και τον χορό και προσπάθησαν να ακολουθήσουν τις κινήσεις των... μεγάλων!




Στο τέλος όλοι, μικροί, μεγάλοι, δάσκαλοι, γονείς έγιναν μια μεγάλη χορευτική παρέα μαζί και ξαφνικά ένιωθα λες και είχα μεταφερθεί σε κάποιο γλέντι στη Χώρα ενός νησιού του Αιγαίου. Φέτος τα εκτάκια ανοίγουν τα φτερά τους για το άγνωστο... Ολα τα άλλα παιδάκια θα επιστρέψουν στο σχολείο τους το φθινόπωρο, ξεκούραστα, χαλαρά, γεμάτα από υπέροχες καλοκαιρινές αναμνήσεις και στιγμές με τους δικούς τους ανθρώπους.
Καλό καλοκαίρι!