Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

ΕΚΤΙΜΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ

Πες «ευχαριστώ»

Οταν πριν από μερικές ημέρες, βράδυ ήταν, είδα στο Facebook της φίλης Πέννυς το «Ευχαριστώ» της ημέρας, συγκινήθηκα. Και με έβαλε σε σκέψεις. Αλήθεια πριν πέσουμε για ύπνο λέμε ευχαριστώ στη ζωή; Εκτιμάμε αυτά που έχουμε; Τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας; Μια στιγμή που μας έκανε να χαμογελάσουμε; Κάτι που γευτήκαμε; Μια ομορφιά που είδαμε; Νομίζω πως στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ενδεχομένως και να τα εκτιμάμε, όμως σε πρώτο επίπεδο θεωρούμε πως αυτά που έχουμε, θα τα έχουμε για πάντα! Σφάλμα...


Είναι μια όμορφη και γλυκιά ρουτίνα να λες ευχαριστώ στις όμορφες στιγμές της ημέρας σου. Να στέλνεις εκεί έξω μια ωραία ενέργεια που με τη σειρά της θα σε αγκαλιάζει με γαλήνη. Ξεκινώ εγώ λοιπόν: ευχαριστώ τη θεία μου την Ασήμω για την υπέροχη σπιτική μαρμελάδα φράουλα που μου έφτιαξε. Ευχαριστώ τη φύση για τις μυρωδάτες φρέζιες που έστειλε και φέτος στο μπαλκόνι μου. Ευχαριστώ τα ανιψάκια μου για τα γλυκά τους φιλιά. Ευχαριστώ τη μαμά μου για τις πεντανόστιμες φακές. Ευχαριστώ τα παιδιά στη δουλειά που λέμε βλακείες και περνούν οι μέρες ευχάριστα. Ευχαριστώ τον ήλιο που ζέστανε τον ηλιακό και έκανα καυτό μπάνιο. Ευχαριστώ και σένα που υπάρχεις στη ζωή μου...
Απόψε, με το που θα πέσεις στο κρεβάτι σου μην ξεχάσεις να χαρίσεις τα δικά σου «ευχαριστώ» της ημέρας...

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΖΩΗ ΣΤΗ ΖΥΓΑΡΙΑ

Πότε εδώ, πότε εκεί

Συναισθήματα μπερδεμένα, πρόσωπο παγωμένο, μάτια υγρά... Αλλά και χαμόγελα και επιθυμία για όνειρο και αυτή η ανάγκη για «φυσιολογικότητα». Ζωή στη ζυγαριά. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή η δική μου ζυγαριά μετακινείται πότε από δω και πότε από κει... Εκεί που παω να κλάψω, εκεί σκάω κι ένα χαμόγελο και κάπως έτσι νυχτώνει, κάπως έτσι ξημερώνει...


Μνημόσυνο, αναμνήσεις, φωτογραφίες, άδειο κρεβάτι, άδειο σπίτι, άδεια καρδιά... Πηγαίνω στο μνήμα. Το κοιτάζω από μακριά... Δεν πιστεύω το όνομα που γράφει. Δεν γίνεται, δεν μπορεί! Πιο πολύ όμως με σοκάρει αυτό το 2017! Φεύγουν οι άνθρωποι... Οχι κάποτε, αλλά τώρα, να, ούτε καν 40 ημέρες πριν. Και εμείς μένουμε πίσω. Στη δική μας ζυγαριά. Να ζυγίζουμε πότε τον πόνο, πότε τη χαρά, ή αυτό που πλέον είναι χαρά. Ερχονται και φεύγουν οι μέρες. Κι εμείς εδώ. Ζωή το λένε ακόμη!

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΝΑΙ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ: ΒΛΕΠΩ «SURVIVOR»

«Μόδα» είναι, θα περάσει

Οταν πριν από έναν μήνα και κάτι ξεκινούσε το «Survivor» ήμουν σχεδόν πεπεισμένος πως ο κόσμος θα το δει λίγο στην αρχή κι έπειτα θα το βαρεθεί. Τρεις ώρες και βάλε επί τόσες μέρες την εβδομάδα μου έκανε υπερβολική δόση. Οι μέρες περνούσαν, οι εβδομάδες επίσης ο κόσμος έδειχνε σημάδια εθισμού και τα συμπτώματα φανατισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν άργησαν να φανούν. Ο ένας βρίζει τον άλλον. Αυτοί που βλέπουν βρίζουν τους παίκτες που δεν συμπαθούν, αυτοί που δεν βλέπουν βρίζουν όσους «χαζεύουν» με το ριάλιτι παιχνίδι του ΣΚΑΪ και γενικώς όλοι είναι εναντίον όλων. Συνηθισμένα πράγματα...


Εγώ το βλέπω σχεδόν κάθε φορά που παίζει, κυρίως λόγω δουλειάς. Αλλες φορές με ευχαριστεί, άλλες το βαριέμαι θανάσιμα (ειδικά αυτά τα highlights, λες και έχεις προλάβει να ξεχάσεις τι έγινε πριν από μερικές ώρες). Ταυτόχρονα κάνω δουλειές στο σπίτι, μαγειρεύω, βάζω πλυντήρια, κάνω μπάνιο, μιλάω στο τηλέφωνο, ανάβω τζάκι και η TV παίζει λίγο σαν ραδιόφωνο...


Το «εμφυλιακό» κλίμα που επικρατεί ανάμεσά μας δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο. Πάντα βρίσκαμε και πάντα θα βρίσκουμε -συνήθως- έναν χαζό λόγο για να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Αφού δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ουσιώδη, ας ασχοληθούμε με βλακείες. Κατά τα άλλα το «Survivor» είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν που προσφέρει τα πάντα: είναι και παιχνίδι και ντοκιμαντέρ και αθλητικά και σαπουνόπερα και νεανική σειρά και εκπομπή μαγειρικής. Εχει κορμιά, ήλιο, θάλασσα, καβγάδες, ίντριγκες, πάθη, λάθη, περιπέτεια, πείνα, ποντίκια όλα επενδυμένα με φοβερή μουσική υπόκρουση...


Κάνοντας ζάπινγκ στα κανάλια, εκεί γύρω στις 21.00 διαπιστώνεις εύκολα το πόσο φτωχή είναι η τηλεοπτική μας ψυχαγωγία. Το καινούργιο κοσκινάκι ήρθε και κάλυψε αυτό το κενό. Είχαμε χρόνια να δούμε το συγκεκριμένο παιχνίδι. Φέτος το βλέπει και μια γενιά που όταν έπαιζε στο MEGA (2003 - 2010) ήταν είτε αγέννητη, είτε πολύ μικρή σε ηλικία. Μην εκπλαγείς εάν του χρόνου που θα γεμίσει με ριάλιτι η μικρή μας οθόνη ο κόσμος θα τα βαρεθεί πολύ σύντομα και μετά θα αναζητήσει και πάλι σειρές. Το «Survivor» είναι απλώς ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ακριβώς ως κάτι τέτοιο και να μην το παίρνουμε πιο σοβαρά από ότι πρέπει. Οπως άλλωστε και τη ζωή μας...

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Ειρήνη υμίν

Στο ασφυκτικά γεμάτο «550» προσπαθώ να πάρω ανάσα, να βολευτώ σε μια γωνίτσα, να... ξεσαρδελοποιηθώ! Ευτυχώς που -σχεδόν πάντα- στα λεωφορεία φυσούνες η "πίστα" έχει χώρο! Εκεί ξαποσταίνω για λίγο, παίρνω τις ανάσες μου, αφού σήμερα έτρεξα σφαίρα για να προλάβω όλα τα μέσα. Και τότε το μάτι μου πέφτει σε μια γυναίκα που πλέκει. Ναι! Πλέκει ένα γκρι σκουφάκι. Αγχολυτικό, παραγωγικό, περνά και ο χρόνος ευχάριστα... Πάει στον προορισμό της. Κάποτε θα πατήσει το κουμπί της στάσης της και θα κατέβει. Και τότε μπορεί όλα να είναι μια χαρά, όλα όμως να πάνε στραβά...


Να περπατάς ας πούμε στο πεζοδρόμιο, πάνω σε μια γέφυρα, στο στενό της γειτονιάς σου και ένα όχημα, μια βόμβα, μια σφαίρα να έρθει καταπάνω σου. Ετσι, χωρίς λόγο και αιτία. Φαινομενικά τουλάχιστον. Σκέφτομαι όλο εκείνο τον αθώο κόσμο που βρίσκεται στον λάθος πλανήτη, τη λάθος στιγμή. Τον αθώο κόσμο στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, αλλά και στη Δαμασκό, στην Κωνσταντινούπολη και αλλού... Εφτασα στη στάση μου. Κανονικά και στην ώρα μου. Κατέβηκα. Ολα νορμάλ, όλα ειρηνικά... Σήμερα στάθηκα τυχερός. Πόσοι άλλωστε στη Γη μπορούν να το πουν αυτό με βεβαιότητα;

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΟΥ KOLO

Η «ιδιαίτερη» Βαρσοβία

Τον περασμένο Φεβρουάριο βρέθηκα ξανά στην αγαπημένη μου Βαρσοβία. Φέτος, η αλήθεια είναι, δεν το ευχαριστήθηκα όσο πέρυσι, όμως κατάφερα να δω και διαφορετικά μέρη της πόλης που πραγματικά θέλει χρόνο και περπάτημα για να την ανακαλύψεις. Από εκείνο το ταξίδι δεν σου είχα γράψει για το παζάρι του Kolo, ένα από τα πιο όμορφα παζάρια στα προάστια της πολωνικής πρωτεύουσας. Βρέθηκα εκεί μια Κυριακή πρωί, λίγο αφότου είχε αρχίσει να ρίχνει χιονάκι...




Εφτασα εκεί με το τραμ. Στην αρχή πήρα το λάθος τραμ που με πήγε στην αντίθετη κατεύθυνση. Μετά από μισή ώρα που πήρα το σωστό κατέβηκα ακριβώς έξω από το παζάρι. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, ούτε όμως και τα εκθέματα. Φαντάζομαι μία ημέρα δίχως χιονοθύελλα τα πράγματα να είναι ασφυκτικά εδώ πέρα, αφού το συγκεκριμένο παζάρι θεωρείται από τα καλύτερα στη Βαρσοβία.




Στο Kolo θα βρεις μικρά μαγαζάκια που στεγάζονται σε ξύλινες παράγκες, θα δεις όμως και αντικείμενα που εκτίθενται στο έδαφος. Οι επισκέπτες -ντόπιοι, αλλά και τουρίστες- κόβουν βόλτες και κοιτούν τα προϊόντα. Στο παζάρι έχει πράγματα για κάθε γούστο και κάθε τσέπη.




Κάνε μια βόλτα και θα βρεις παλιά βάζα, ποτήρια, δίσκοι, έπιπλα, πίνακες, ρολόγια, κηροπήγια, στρατιωτικές στολές, μπουφάν, παλτό, γούνες, μπαούλα, εργαλεία, παιχνίδια, μουσικά όργανα, μπουκάλια, φωτιστικά, καλώδια, χαλιά, πίνακες ζωγραφικής, παλιές φωτογραφίες, ακόμη και μονωτήρες που στέκονταν στους στύλους του ρεύματος. Την παράσταση έκλεψε ένα ανάκλιντρο που έτσι όπως ήταν καλυμμένο με χιόνι θύμιζε σκηνικό από ταινία του μεσοπολέμου...




Περπάτησα στο χιονισμένο έδαφος, χάζεψα τον κόσμο και την πραμάτεια του. Εγραψα ΜΠΙΛόγκ πάνω στο αφράτο χιόνι ενός μπαούλου. Φαντάστηκα τους ανθρώπους στους οποίους ανήκαν όλα αυτά τα αντικείμενα, τον κύκλο της ζωής τους, τις συνθήκες που τους ανάγκασαν να ξεπουλήσουν ένα κομμάτια της. Φεύγοντας το βλέμμα μου αιχμαλώτισε μια κορνίζα με τη φωτογραφία ενός ζευγαριού που μόλις φαινόταν από το χιόνι. Πρόσωπα χαμένα, ζωές χιονισμένες...

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΣΤΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΣΤΕΜΝΙΤΣΑΣ

«Μυρωδιά» από το... τότε

Μην μάθω ότι πήγες Στεμνίτσα και δεν πέρασες από το Λαογραφικό Μουσείο θα με στεναχωρήσεις. Σήμερα λοιπόν σου δίνω μία μικρή γεύση, ένα... τρέιλερ από τις ομορφιές που εκτίθενται εκεί. Το Λαογραφικό Μουσείο Στεμνίτσας δημιουργήθηκε το 1985 και σκοπός του είναι η διάσωση, η διατήρηση και η εξασφάλιση πάσης φύσεως λαογραφικού υλικού της Ελλάδας. Στεγάζεται σε δυο κτίρια, εκ των οποίων το πρώτο είναι ένα τριώροφο σπίτι του 18ου αιώνα, πρώην οικία Γεωργίου Χατζή, το οποίο παραχωρήθηκε στην τότε Κοινότητα Στεμνίτσας.



Στο ισόγειο του μουσείου θα δεις -σε αναπαράσταση- εργαστήρια παραδοσιακών επαγγελμάτων (αργυροχρυσοχόου, κηροπλάστη, καμπανά-κουδουνά, καλαντζή, κανταρτζήδων με μέτρα και σταθμά, τσαγκάρη), καθώς και αποστακτήριο σταφυλιών.





Ανεβαίνοντας στο μεσοπάτωμα «μπαίνεις» στο εσωτερικό ενός στεμνιτσιώτικου σπιτιού με αυθεντικά έπιπλα, υφαντά, μεταξωτά, φωτογραφίες, κασέλες, αντικείμενα χρηστικά και διακοσμητικά. Πρόκειται για τη σάλα ενός εύπορου σπιτιού του 19ου αιώνα, ένα δωμάτιο με αργαλειό και εργαλεία υφαντικής καθώς το τρίχωρο (χειμωνιάτικο, κάμαρη και κελάρι) μιας μεσαίας οικονομικά οικογένειας.






Στον πρώτο όροφο εκτίθεται η συλλογή/δωρεά του ζεύγους Σαββοπούλου, η οποία αποτελείται από αντικείμενα που εκπροσωπούν σχεδόν όλους τους τομείς της ελληνικής λαϊκής τέχνης: ενδυμασίες, αργυροχοΐα, κεντήματα, υφαντά, μεταλλοτεχνία, ξυλογλυπτική και μεταβυζαντινές εικόνες.




Στη νέα πτέρυγα φιλοξενούνται αντικείμενα εκκλησιαστικής αργυροχρυσοχοΐας, υφαντά και άλλα είδη οικιακής τέχνης, η συλλογή του καραγκιοζοπαίκτη Λάμπρου Καραδήμα (φιγούρες, σκηνικά, ρεκλάμες), δωρεά της οικογένειάς του καθώς και αστικές και αγροτικές ενδυμασίες.




Μόνο μελανό σημείο είναι ο κακός φωτισμός που αδικεί αρκετά από τα εκθέματα. Οπως έμαθα από μία κυρία στην είσοδο του μουσείου έχει ήδη γίνει μελέτη και ο νέος φωτισμός θα αναδείξει περισσότερο τις όμορφες γωνιές, τα αντικείμενα και τις αναπαραστάσεις του χώρου. Κάθε χρόνο πάντως επισκέπτονται το μουσείο περίπου 10.000 άτομα κι αν θες να είσαι κι εσύ ένας από αυτούς δεν έχεις παρά να το κάνεις καθημερινά, εκτός Τρίτης με είσοδο μόλις €1.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

Πιάσε και μια τυρόπιτα

Εφτιαξαν οι μέρες... Ζέστανε ο καιρός...  Ξεχυθήκαμε στις παραλίες για φωτοσύνθεση. Τα χεράκια μας πιάστηκαν και πάλι, ξαναβρεθήκαμε. Εχει κάτι πολύ ιδιαίτερο η Ανοιξη. Σου ανοίγει την καρδιά, σε κάνει να εκφραστείς πιο ανοιχτά, πιο ελεύθερα. Βγήκα κι εγώ βόλτα. Κατέβηκα στον Αλιμο, περπάτησα στη μαρίνα, πάνω στο τσιμεντένιο κρηπίδωμα, το σύνορο ανάμεσα στην ξηρά και τη θάλασσα.


Εκεί είδα ερωτευμένα ζευγαράκια να λιάζονται, να χαζεύουν το πέλαγος, να ζουν την αγάπη τους. Ολοι τους νέοι. Είχαν ξαπλώσει αγκαλιασμένοι, έριχναν και πεταχτά φιλάκια. Δίπλα τους υπήρχε καφές και τυρόπιτα, γιατί κι ο έρωτας θέλει να χορτάσει!