Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ «ΔΕΔΟΜΕΝΟΙ» ΜΑΣ

Μάθημα ζωής

Απόλυση... Χωρισμός... Προσφυγιά... Απότομη ενηλικίωση... Ολοι μας λίγο – πολύ παίρνουμε πράγματα, καταστάσεις, πατρίδα, ανθρώπους ως κάτι δεδομένο. Οτι δηλαδή θα βρίσκονται στη ζωή και την καθημερινότητά μας βρέξει χιονίσει. Η οικονομική κρίση μου απέδειξε πως η ζωή και η πορεία που είχα χαράξει μπορεί χαλαρά να ανατραπεί εν μία νυκτί. Κι από κει που τα είχα ελαφρώς στρωμένα, βρέθηκα να μην έχω έδαφος κάτω από τα πόδια μου.


Την περασμένη Δευτέρα που «έφυγε» ο μπαμπάς συνειδητοποίησα με ακόμη πιο σκληρό τρόπο πως τα δεδομένα μας, ή τουλάχιστον αυτά που εμείς θεωρούμε σαν «δεδομένα» απλώς δεν υπάρχουν. Πρέπει να ζούμε τη στιγμή, να αγκαλιάζουμε αυτούς που αγαπάμε και να μην αφήνουμε κάτι για... αύριο. Η ζωή τρέχει, μας προσπερνά... Πολλές φορές απλώς δεν υπάρχει αύριο! Μόνο το τώρα έχουμε. Ζήστε!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ

Αντίο μπαμπά μου

Σου κρατώ το χέρι. Το κουρασμένο σου χεράκι... Πόσο έχεις υποφέρει το τελευταίο διάστημα. Ξαφνικά δεν είμαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου, αλλά στον δρόμο κάτω από το μεγάλο πάρκο. Με τις παλάμες σου μου σκεπάζεις το πρόσωπο. Είναι το παιχνίδι μας. Περπατώ και με καθοδηγείς. Σκοτάδι! Αλλά και γέλια! Μπαμπά μου...


Πονάει το κορμί σου. «Βασίλη μου», μου λες. «Τρίψε μου τα πόδια»! Σου τρίβω τα ποδαράκια και τις γάμπες. Εχουν αδυνατίσει πολύ. Σε ανακουφίζει. Τώρα δεν είμαστε στον Ευαγγελισμό, αλλά στο στενάκι, κάτω από το σπίτι. Μου μαθαίνεις ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ρόδες. «Μπράβο» μου φωνάζεις κι εγώ όλο υπερηφάνεια που τα έχω καταφέρει μόνος μου γυρίζω πίσω για να σε δω. Τρώω τα μούτρα μου. Βάζω τα κλάματα. Με αγκαλιάζεις. Μπαμπά μου...

Σήμερα με κοιτάζεις με ένα βλέμμα περίεργο, σχεδόν σαν να θες να με γνωρίσεις καλύτερα. Σαν να με βλέπεις για τελευταία φορά. «Βασίλη μου, αγάπη μου, πως θα σου τα ξεπληρώσω όλα αυτά», μου λες και η φωνούλα σου, η γλυκιά σου φωνούλα, ίσα που βγαίνει. Τώρα είμαστε Καθαρά Δευτέρα, στην εξοχή. Και πετάμε χαρταετό. Με μεγάλη ουρά! Και κάθε τόσο του στέλνουμε και γράμματα. Μπαμπά μου...

Πίσω στο δωμάτιο. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι... Μοιάζεις ανήμπορος. Για μένα όμως είσαι το ίδιο δυνατός όπως πάντα. Οπως τα Χριστούγεννα του 2015, στη Στεμνίτσα. Οταν έσκαβα λάκκους για να φυτέψουμε κάτι ελατάκια και είχα κουραστεί. Και μετά ανέλαβες εσύ και το έφερες εις πέρας. Η Στεμνίτσα σου η αγαπημένη. Και δική μου αγαπημένη. Την αγαπώ το ίδιο, αγάπη που εσύ μου μετέδωσες... Δεν θα ξαναπάμε μαζί. Μπαμπά μου...

Μπαμπά μου... Αγαπημένε μου! Νιώθω απέραντη θλίψη μέσα μου, μα και γαλήνη. Οσα δείξαμε και είπαμε ο ένας στον άλλον αυτές τις τελευταίες εβδομάδες δεν τα είπαμε μια ολόκληρη ζωή. Πόσο θέλω να σου μοιάσω έστω και λίγο. Να είμαι το ίδιο δυνατός, το ίδιο εργατικός, το ίδιο φιλότιμος, το ίδιο πονόψυχος... Πάνε λίγες ώρες που έφυγες από κοντά μας. Σου κρατούσαμε το χέρι, κοιμήθηκες γλυκά. Σε νίκησε η κωλοαρρώστια. Μα, να ξέρεις κάτι: στα δικά μου μάτια εσύ είσαι ο ΝΙΚΗΤΗΣ! Γιατί όταν άρχισε να σε καταβάλει η ασθένεια, δεν την άφησες να σε διαλύσει, αλλά επέλεξες να φύγεις όταν εσύ το ήθελες και με τον δικό σου τρόπο. Αχ μωρέ μπαμπάκα. Και τι δεν θα 'δινα να σε είχα κοντά μου λίγο ακόμη. Να μου λες τις ιστορίες σου και δεν θα σου φώναζα να χαμηλώσεις την τηλεόραση. Δεν χρειάστηκε να σου πω «Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ»! Σου το έδειξα με τις πράξεις μου, με το βλέμμα μου, με τα δάκρυα που δεν μπόρεσα να κρύψω. Εκεί που βρίσκεσαι τώρα, θέλω να με προσέχεις, όπως έκανες τόσα χρόνια και να με προστατεύεις. Σ' αγαπώ μπαμπά! Μπαμπάκα μου...

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΖΩΗ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Ελπίζοντας

Τι είναι η ζωή; Λίγο σαν φέτες καρπούζι. Ενα κομμάτι είναι το οικογενειακό, ένα άλλο το προσωπικό, ένα άλλο το επαγγελματικό. Και κάπου εκεί ανάμεσα βρισκόμαστε κι εμείς, μοιρασμένοι σε κομμάτια, σχεδόν διχασμένοι κάποιες φορές. Τις τελευταίες ημέρες έχω φρικτές τύψεις. Σου έχει τύχει φαντάζομαι. Ενα κομμάτι της ζωής σου να λειτουργεί ομάλα και ταυτόχρονα ένα άλλο να παραμένει στάσιμο, ακίνητο, δίχως εξέλιξη.


Τις τελευταίες ημέρες έχω φρικτές τύψεις. Που δεν μπορώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων; Που η ζωή μου, αναπόφευκτα, συνεχίζεται; Που κάνω όνειρα για την επόμενη ημέρα, πως μπορεί να γίνει και αλλιώς... Σήμερα μυρίζει Άνοιξη. Υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν πολύ. Ερχεται η αγαπημένη μου εποχή... Δεν μπορώ. Οχι, ακόμη. Οχι, μέχρι να μαζέψω όλα τα κομμάτια μου...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Οσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι

Είναι 10 το πρωί όταν διαβαίνω το κατώφλι της εφορίας στη Γλυφάδα με μαύρη ψυχή, μισή καρδιά και σκέψεις για το πως όλα μπορούν και θα πάνε στραβά! Θέλω να κλείσω -για ακόμη μία φορά- το μπλοκάκι μου. Το 2014 χρειάστηκα δύο ημέρες, οπότε καταλαβαίνεις την κακή μου ψυχολογία. Δεν θα σταθώ στη διαδικασία, που ευτυχώς σήμερα κράτησε μόλις δύο ώρες, ούτε στο υφάκι ενός υπαλλήλου, αλλά σε ένα περιστατικό που με συγκίνησε πολύ. Περιμένοντας στο Μητρώο έπιασα κουβέντα με το διπλανό ζευγάρι. Καλή διάθεση και ενέργεια έτσι για να περνά η ώρα ευχάριστα. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας παππούς με ένα κίτρινο χαρτάκι στο χέρι.


«Μήπως είναι κανενός το αυτοκίνητο με την τάδε πινακίδα», αναρωτήθηκε. «Βρήκα πεσμένα τα κλειδιά στην πόρτα και τα έβαλα πάνω στην κλειδαριά, δεν άνοιξα όμως», πρόσθεσε! Το όχημα ήταν κατά σύμπτωση του διπλανού μου ζευγαριού. Ο σύζυγος πήγε με τον παππού να πάρουν τα κλειδιά. Μάλιστα, όπως έμαθα μετά, για μεγαλύτερη ασφάλεια ο παππούς είχε αφήσει τη γυναίκα του να φυλάει το αυτοκίνητο. Μα, πόσο γλύκας! Τι υπέροχος άνθρωπος που όχι μόνο μπήκε στη διαδικασία να μαζέψει τα κλειδιά του οχήματος, αλλά και να ψάξει να βρει το αφεντικό του. Οσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν μπορεί, κάτι καλό θα μας συμβεί. Τώρα θα «φοράω» ένα πλατύ χαμόγελο για μέρες...

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗ

Το χαμόγελο στη ζωή μας

Τσικνοπέμπτη σήμερα. Μου το θύμισε μια φίλη που κάνει ένα μίνι παρτάκι στο σπίτι λόγω της ημέρας. Τσικνοπέμπτη ε; Τελευταία νιώθω σαν να έχω χάσει λίγο τον χρόνο. Ευτυχώς που κάπως έστρωσε ο καιρός και κατάλαβα πως νυχτώνει αργότερα. Μεγαλώνουν οι μέρες μας, ανοίγει η καρδιά μας, έρχεται Ανοιξη. Στην ντουλάπα ενός δωματίου στο Ιπποκράτειο αντικρίζω ένα μικρό και όμορφο κειμενάκι για το χαμόγελο!


Το τραβώ φωτογραφία... Διαβάζω το κείμενο, το επεξεργάζομαι... «Ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα κι όμως είναι πολύτιμο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να πτωχαίνει εκείνον που το δίνει. Δεν διαρκεί παρά μια στιγμή, αλλά η ανάμνησή του είναι καμιά φορά αιώνια. Κανένας δεν είναι τόσο πλούσιος για να μην το έχει ανάγκη και κανένας τόσο φτωχός για να μην το αξίζει... Ενα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί μέσα στη λύπη, αναπτερώνει την αισιοδοξία στη ζωή. Είναι αντίδοτο σε κάθε θλίψη. Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται γιατί είναι κάτι που έχει αξία μονάχα τη στιγμή που δίνεται. Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κανέναν άνθρωπο που δεν σας χαρίζει το χαμόγελό του, σταθείτε γενναιόδωροι και δώστε του το δικό σας. Γιατί κανείς δεν έχει τόση ανάγκη το χαμόγελο, όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους»! Γυρίζω και κοιτάζω τους ανθρώπους μέσα στον θάλαμο. Κανείς δεν χαμογελά. Ο καθένας περνά το δικό του μαρτύριο, τον δικό του πόνο. Ομως ούτε και οι συνοδοί τους χαμογελούν. Ερχεται η στιγμή που ακόμη και το χαμόγελο στερεύει από τα χείλη...


Φεύγω από το νοσοκομείο. Δυσκολεύομαι να χαμογελάσω. Δεν μου βγαίνει. Ισως το κάνω σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Ισως να αλλάξει και τη δική μου διάθεση. Τσικνοπέμπτη σήμερα. Εάν είστε υγιείς, βγείτε έξω, δείτε φίλους, διασκέδαστε, όχι μόνο αυτό, ξεσαλώστε. Η ζωή είναι μπροστά μας και έχει φουρτούνες που αναπόφευκτα θα έρθουν. Μας θέλει με γεμάτες μπαταρίες, δυνατούς, έτοιμους να χαρίσουμε το... χαμόγελό μας σε όσους το χρειάζονται!

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

ΖΩΗ ΣΑΝ ΣΕ FAST FORWARD

Λατρεμένοι μου γονείς

Οι γονείς μας. Αυτός ο πλούτος μας, το στήριγμά μας, το σπίτι μας. Δεν έχει σημασία εάν είναι βιολογικοί μας γονείς ή όχι. Είναι οι γονείς μας. Όσο μεγαλώνουν μας χρειάζονται ολοένα και περισσότερο. Μας έχουν ανάγκη, όπως ακριβώς και τα μωρά. Χρειάζονται το χάδι μας, το μασάζ μας, τον καλό λόγο μας, τη θετική μας ενέργεια. Χρειάζονται τη φρέσκια μας μάτια από τον έξω κόσμο, το χαμόγελό μας. Έχουν ανάγκη να βλέπουν ότι είμαστε καλά, ότι τρώμε, ότι είμαστε υγιείς.


Να τους αγαπάτε τους γονείς σας. Και να τους το δείχνετε. Και όσο περνά ο καιρός όλο και πιο πολύ. Να κάνετε την καθημερινότητά τους πιο εύκολη, πιο αγαπησιάρικη, πιο μοναδική. Να τους αγαπάτε τους γονείς σας! Γιατί είναι τόσο σύντομο, θαρρείς βιαστικό το πέρασμά μας από τούτο τον κόσμο...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΝΕΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ

Στην αγορά Koszyki

Η Βαρσοβία είναι μια πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ, ούτε εκείνη, ούτε οι άνθρωποί της. Θέλουν κάθε χρόνο να την κάνουν καλύτερη και το πετυχαίνουν. Στο φετινό μου ταξίδι στην πρωτεύουσα της Πολωνίας είχα την τύχη να ανακαλύψω -εντελώς τυχαία ομολογώ- την αγορά Koszyki, το νέο στολίδι της πόλης, περίπου ένα χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης. Περπατώ στα γεμάτα χοντρό αλάτι πεζοδρόμια. Δίπλα από το ανοιχτό μονοπατάκι, έχει χιόνι. Ξάφνου το βλέμμα μου πέφτει ένα κτίριο με πέτρα και γυαλί. Πολύς κόσμος μέσα, διασκεδαστήριο! Εδώ είμαστε λέω και μπαίνω μέσα.

 

Η αγορά Koszyki, γνωστή και ως το «Λαϊκό παζάρι» χτίστηκε το διάστημα από 1906 έως το 1908 και σχεδιάστηκε σε στυλ art nouveau από τον κύριο αρχιτέκτονα της Βαρσοβίας, Juliusz Dzierżanowski. Μετά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1949, η αγορά ξαναχτίστηκε και δόθηκε πάλι προς χρήση. Η Koszyki ήταν το σήμα κατατεθέν της περιοχής, μιας περιοχής οι κάτοικοι της οποίας ήταν στην πλειοψηφία τους ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί και μετά τον πόλεμο καθηγητές. Ήταν τότε που η αγορά απέκτησε και ημιώροφο, γέμισε με μαγαζάκια και αγαπήθηκε πολύ από το κοινό. Δυστυχώς όμως αυτός ο ημιώροφος έγινε και... πόλος έλξης διαρρηκτών που έμπαιναν στην Αγορά από τους φεγγίτες και τελικά γκρεμίστηκε το 1971. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 ο χώρος παρήκμασε, όμως ο κόσμος και οι επενδυτές δεν την ξέχασαν.


Πέρασε ο καιρός, έγιναν οι απαραίτητες ζυμώσεις, η Βαρσοβία άρχισε να γίνεται πόλος έλξης τουριστών. Ετσι λοιπόν η ριζική του ανακαίνιση ξεκίνησε το 2012 και ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2016. Ακολουθήθηκε η ιδέα μιας κλασάτης αγοράς, όπως αυτές που υπάρχουν σε Άμστερνταμ, Οσλο, Φλωρεντία και Λισαβόνα. Πλέον η Αγορά έγινε το νέο γαστρονομικό hot spot της ευρύτερης περιοχής, αλλά και όλης της Πολωνίας. Στον μίνιμαλ χώρο οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν κουζίνες από όλο τον κόσμο επιλέγοντας ένα από τα 18 καταστήματα, καθώς επίσης να πιουν και το ποτό τους. Υπάρχει παντοπωλείο, εκθεσιακός χώρος, βιβλιοπωλεία, κατάστημα με ήδη σπιτιού, χώρος για σεμινάρια μαγειρικής, σούπερ μάρκετ και υπόγειο πάρκινγκ.


Στην τεράστια μπάρα που υπάρχει στο κέντρο της Αγοράς ο κόσμος γίνεται μια παρέα, πίνει και τρώει σε έναν χώρο με υπέροχη αισθητική, έναν χώρο που παντρεύει το παλιό με το καινούργιο, έναν χώρο φιλικό προς όλους. Πέρασα πολύ όμορφα, ζήλεψα όμως που ανάλογα μέρη δεν έχουμε κι εμείς στην Ελλάδα. Ειδικά στην Αθήνα όπου υπάρχουν δεκάδες παλιές στοές αφημένες στο έλεος του χρόνου και του ανθρώπου... Δεν θέλει κόπο, θέλει ιδιωτική πρωτοβουλία και διάθεση να κάνεις την πόλη σου, μια πόλη για να τη ζεις και να τη διασκεδάζεις!