Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΗ ΗΣΥΧΙΑ

Βαρβαρότητες

Η ζωή με έχει διδάξει πολλά, όμως το κυριότερο είναι ένα: μπροστά στον θάνατο να σκύβω το κεφάλι, να υποκλίνομαι. Με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είδα πάλι σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης απίστευτα σχόλια, κακοήθειες, φτηνό χιουμοράκι, εξυπναδούλες, χολή και... ψόφο (το νέο μας σπορ). Τον συμπαθείς δεν τον συμπαθείς, τον θεωρείς ηγέτη δεν τον θεωρείς, τον κατατάσσεις στους προδότες της χώρας ή όχι δεν έχει σημασία. Οχι τώρα πια. Είχες κάθε ευκαιρία να τον κρίνεις όσο ήταν εν ζωή και πολιτικά ενεργός...


Δυστυχώς στις μέρες μας χρησιμοποιούμε τα social media για να κάνουμε συνέχεια και για τα πάντα δημόσιες τοποθετήσεις. Κι ενώ νομίζουμε πως πουλάμε... πνεύμα, τελικά καταφέρνουμε να απογυμνωθούμε και να δείξουμε το πραγματικό μας μπόι! Μπροστά στον θάνατο ενός ανθρώπου, όποιου ανθρώπου, πρέπει απλώς να σιωπάς, τουλάχιστον έτσι έχω μάθει εγώ... Να μπορείς ρε γαμώτο να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να μην ντρέπεσαι γι' αυτό που έχεις γίνει, γι' αυτό που άφησες τον θυμό σου να σε κάνει...

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ανετίλα, σαπίλα, ομορφιά

Σήμερα είχα κέφι και όρεξη για γκρίνια. Πρωί - πρωί στο λεωφορείο ένας έφηβος ήταν σχεδόν ξάπλα στα καθίσματα. Κουρασμένος από την ίδια του την ύπαρξη είχε βάλει το ένα του παπούτσι πάνω στο απέναντι κάθισμα. Φαντάζομαι πως έτσι κάνει και στο σπίτι του. Φυσικά κανένας σεβασμός στους επόμενους επιβάτες που θα καθίσουν στα βρώμικα καθίσματα. Ο νεαρός αυτός αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό τη νεοελληνική ανετίλα (!) που τα επιτρέπει όλα, Δημοκρατία έχουμε αφού (ουγκ)!



Πηγαίνοντας προς το μετρό το βλέμμα μου δεν θα μπορούσε παρά να πέσει στα δεκάδες πεταμένα σκουπίδια εδώ κι εκεί, φαινόμενο που επέτεινε η πρόσφατη απεργία των δημοτικών υπαλλήλων καθαριότητας, αλλά και η δική μας "γυφτιά" που ακόμη και γεμάτος να είναι ένας κάδος, εκεί θα πετάξουμε τα σκουπίδια μας, εάν δηλαδή δεν τα παρατήσουμε όπου να 'ναι!


Στεναχωρημένος από ανθρώπους και συμπεριφορές πήρα τον δρόμο για το γραφείο. Με αποζημίωσε η φύση με τα όμορφα ροζ λουλούδια, τα καταπράσινα φυτά και τα άσπρα παχιά σύννεφα. Πρέπει πάντα να αναζητάμε διεξόδους. Αλλιώς πως;

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΤΑ... ΑΓΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ

Κάνε μου λιγάκι νιάου

Κάτι νιαουρίσματα με έκαναν να πεταχτώ στο παράθυρο. Το κηπάκι του ισογείου είχε γεμίσει με γατάκια! Ενα άσπρο, ένα ασπρόμαυρο και ένα φοβερό γκρι! Βγήκα να παίξω μαζί τους. Μόλις με πήραν είδηση έγιναν καπνός! Εξαφανίστηκαν μεμιάς!


Εσπευσαν να κρυφτούν σε μια μικρή σπηλίτσα κάτω από ένα σιντριβάνι, που λειτουργεί και σαν φωλιά τους. Από κοντά η μαμά τους, να τα φυλά και να μας κοιτάζει με μισό μάτι έτοιμη για τσαμπουκά. Δεν πλησίασα...


Πιο πολύ από όλα αγαπώ το γκρι γατί! Είναι το πιο όμορφο, το πιο τσαχπίνικο, το πιο ιδιαίτερο... Για την ώρα ταΐζουμε τη μαμά, καθώς τα μικρά ακόμη θηλάζουν. 


Μέρα με τη μέρα τα γατάκια δυναμώνουν, ξεψαρώνουν, μας πλησιάζουν περισσότερο, χοροπηδάνε, προσπαθούν να ανέβουν σε κορμούς, δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Είναι τα... αγρίμια του Παλαιού Φαλήρου!


Φοβερό όμως έτσι; Και τα μωράκια και τα ζωάκια όταν είναι μπεμπέ αντιδρούν με παρόμοιο τρόπο. Κι εγώ κάθομαι και τα χαζεύω με ένα ηλίθιο βλέμμα στο πρόσωπο!

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΣΕ ΘΕΛΩ

Μικρόκοσμος

Οι άνθρωποι είμαστε πολύ μικροί. Δεν μπορείς να έχεις πολλές απαιτήσεις, δεν μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και απλώς ζούμε στον μικρόκοσμο που έχουμε δημιουργήσει και μας προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά, ή έτσι τουλάχιστον νομίζουμε. Τελευταία το συνειδητοποίησα ακόμη περισσότερο. Χρειάστηκε να βιώσω καταστάσεις πέρα από τον μικρόκοσμό μου, καταστάσεις ζωής και θανάτου για να ανακαλύψω τη μικρότητα των ανθρώπων...


Δεν θέλω να νιώθω θυμό. Θεωρώ πως αυτό το συναίσθημα με ακινητοποιεί, με αλυσοδένει. Δεν μπορώ όμως να μην νιώθω πίκρα για ορισμένες συμπεριφορές και απογοήτευση. Υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που θα σε εκπλήξουν με τη στάση τους, υπάρχουν και αυτοί που θα σε πληγώσουν. Πονάει, όπως κάθε πληγή. Ομως περνάει, θρέφει. Και έπειτα έχεις πάρει το μάθημά σου. Να ξέρεις ποιους αφήνεις και με ποιους προχωράς...

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΕΒΑΛΑ ΛΙΓΗ... ΚΑΝΕΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

«Σκυλομέρα»

Που είχαμε μείνει; Α, ναι! Σε μια πριβέ παραλία στο Αλεποχώρι. Ξαπλωμένος με θέα τον Κορινθιακό κόλπο στις Αλκυονίδες. Χαλαρώνω κάτω από τον ζεστό ήλιο όταν ξαφνικά ακούω έναν της παρέας να λέει: «Τι είσαι εσύ»; Γυρίζω να κοιτάξω και βλέπω τον πιο γλυκό κανελί σκύλο -τι σκύλο, σκύλαρο- που έχω δει εδώ και καιρό! Κάθεται δίπλα μας, λες και είναι μαζί μας. Δεν γαβγίζει, δεν ενοχλεί, απλώς μας κρατά συντροφιά. Το τρίχωμά του είναι βρεγμένο. «Χμμ... Εχει κάνει και τη βουτιά του», σκέφτομαι.


Κάποτε έρχεται το πολύσπορο ψωμάκι με τη γεύση τυριού που είχε φέρει μαζί ένας φίλος. Ενα κομμάτι για όλους, ένα κομμάτι και για τη σκυλίτσα, θηλυκό ήταν, Κανέλα τη βγάλαμε. Και μετά και δεύτερο και τρίτο. Η Κανέλα πρέπει να ήταν πεινασμένη γιατί το έφαγε με χαρά. Επειτα ήπιε και νεράκι σε ένα πεταμένο πλαστικό μπολ που είχε ξεβράσει η θάλασσα παραδίπλα.



Στο τέλος χορτάτη και ξεδιψασμένη ξάπλωσε σε μια σκιά στα βότσαλα, βούτηξε ένα στο στόμα και άρχισε να κυλιέται δεξιά - αριστερά. Αμέσως κατάλαβα. Μας προ(σ)καλούσε για παιχνίδι. Πολύ παιχνίδι όμως. Πήρα ένα βότσαλο και το πέταξα προς τη μία μεριά της παραλίας. Η Κανέλα... εκτοξεύτηκε προς τα κει. Και μετά από την αντίθετη πλευρά. Μου έκανε εντύπωση που τις περισσότερες φορές έβρισκε και το ακριβές βότσαλο που της είχα πετάξει.


Αφού παίξαμε στην ξηρά είπα να πετάξω βότσαλα και μες στο νερό. Η Κανέλα απτόητη! Βουτούσε, έτρεχε, έψαχνε με τα πόδια και τη μουσούδα. Μου έκανε εντύπωση το πόσο ανθρώπινη ήταν η συμπεριφορά της. Σκυλί από σπίτι! Η ώρα περνούσε... Ερχόταν καιρός από απέναντι. Αρχισε να φυσάει κιόλας δυνατά. Μπουρίνι. Τα μαζέψαμε και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού...


Η Κανέλα μας συνόδεψε μέχρι το αυτοκίνητο κι έπειτα άρχισε να τρέχει πλάι του, όμως γρήγορα έχασε τον άτυπο αυτό αγώνα και χάθηκε πίσω από τις στροφές του δρόμου. Ηταν σε μία από αυτές τις στροφές, λίγο παρακάτω, που βρήκαμε κάτι άλλα μικρά σκυλάκια. Στάση για χάιδεμα, λίγο παιχνίδι και πίσω στην Αθήνα! «Σκυλομέρα» από τις λίγες! Και τις όμορφες!

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ: ΑΛΕΠΟΧΩΡΙ

Ο δικός μας... Αγιος Δομίνικος

Κυριακή, ήλιος, παρέα, εκδρομή! Επιβίβαση στο όχημα με κατεύθυνση προς Ελευσίνα. Λίγο μετά τα διόδια, στην έξοδο για Μέγαρα κάνεις δεξιά και σε μερικά χιλιόμετρα βρίσκεσαι στα δυτικά της Αττικής, στον Κορινθιακό κόλπο σε ένα τοπίο που θυμίζει τροπικό νησί. Τα δέντρα σβήνουν στα πριβέ κολπάκια που... δαντελώνουν την ακτή και σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις.



Ασπρα και γκρι βότσαλα βρίσκοντα στρωμένα πλάι στο νερό προσκαλώντας τον επισκέπτη να ξαπλώσει επάνω τους και να αφήσει τη θερμότητά τους να πάρει μακριά από το σώμα σου τον Χειμώνα. Τα τιρκουάζ νερά και η θέα των δέντρων που κυριολεκτικά κρέμονται στους από πάνω βράχους δεν μπορεί να σε αφήσουν ασυγκίνητο.



Ξαπλώνω στα βότσαλα. Αφήνω τον ήλιο να κάνει τη δουλειά του. Διαβάζω το βιβλίο μου. Με παίρνει ο ύπνος. Κάποτε που ξυπνάω αποφασίζω πως ήρθε η στιγμή να βουτήξω. Το νερό δροσερό, όχι όμως αποτρεπτικό στο να μπεις. Σε αυτό βέβαια βοηθά και το κύμα που σε κάνει μούσκεμα και έπειτα έχεις σχεδόν μπει.



Πλατσουρίζω, απολαμβάνω, φεύγω, ζω... Βγαίνω στην ακτή, ξαπλώνω, μαυρίζω, λιώνω στον ήλιο, αφήνομαι στο χάδι του ανέμου και πάλι από την αρχή. Αχ! Αυτή η γλυκιά «ρουτίνα» του καλοκαιριού... Κι εκεί που βρίσκομαι ξαπλωμένος να και το κέρασμα. Μαύρο πολύσπορο ψωμάκι με λαδάκι και γεύση από τυρί. Λουκούμι μετά τη λιγούρα του 5ου μπάνιου. Μα, πάντα η θάλασσα να ανοίγει την όρεξη; Και ξαφνικά... πατουσάκια!
(συνεχίζεται)

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΠΑΝΕ ΚΙΟΛΑΣ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ

Το μπλε Φορντ του μπαμπά

Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος... Τρέχει το ημερολόγιο, μαζί του τρέχουν και οι μέρες, όπως έτρεχε και ένα μπλε Φορντ αυτοκίνητο στα τέλη της δεκαετίας του '70 στην Πελοπόννησο! Τι θυμήθηκα τώρα: που τα καλοκαίρια μάς... φόρτωνε ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο -εγώ καθόμουν στον μικρό αποθηκευτικό χώρο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα- (που μυαλό για οδική ασφάλεια τότε) και οργώναμε την Ελλάδα. Από κει μου έχει βγει κι εμένα η μεγάλη αγάπη για ταξίδια με το αυτοκίνητο, εξορμήσεις, περιπέτεια, αναζήτηση στον δρόμο. Μάλιστα τότε τα απογεύματα ακούγαμε «Τα τραγούδια της παρέας» στο ραδιόφωνο... Αυτά τα ελληνικά κομμάτια της εποχής που όποτε τα ακούω γεμίζει η καρδιά μου αναμνήσεις.


Εκεί στο μικρό καθισματάκι θυμάμαι να, σαν τώρα που έλεγα στον μπαμπά να περάσει αυτόν τον... κεφτέ που μόλις μας είχε προσπεράσει. Τι φοβερό ε; Εχουν περάσει πάνω από 35 χρόνια από τότε κι όμως ακόμη και τώρα μου κάνει τόσο φρέσκο, τόσο νωπό. Το παλιό εκείνο Φορντ είναι αυτό που αργότερα μας πήγαινε στο  Γυμνάσιο όταν έβρεχε. Ομως τότε δεν ήταν «τρέντι» και δεν θέλαμε τα άλλα παιδιά να μας βλέπουν με αυτό κι έτσι ο μπαμπάς μας άφηνε λίγο πιο μακριά. Τα χαζοκολλήματα της εφηβείας. Το Φορντάκι δεν υπάρχει στην οικογένειά μας από το 1986. Ούτε και το τελευταίο αυτοκίνητο του μπαμπά που πουλήθηκε πριν από μερικές εβδομάδες. Ομως ούτε ο μπαμπάς είναι εδώ. 90 μέρες τον περιμένω να φανεί, να με πάρει τηλέφωνο, να ακούσω τη συμβουλή του. Δεν είναι εδώ... Ή μήπως είναι; Μπαμπά μου...