Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.5

Κάποτε στην Ελαφόνησο

Αύγουστος 1984: με τον μπαμπά, τη μαμά και τη Ζέτα "κατηφορίζουμε" οδικώς την Πελοπόννησο με κατεύθυνση προς Νεάπολη. Διακοπές στην Ελαφόνησο, τότε που ήταν πραγματικά Παράδεισος. Αυτοκίνητα δεν περνούσαν στο νησί, άρα παρκάραμε στην Πούντα και επιβιβαστήκαμε σε ένα θαλάσσιο ταξί που μας πέρασε πολύ γρήγορα απέναντι. Και τότε τι ευτυχία! Διακοπές που τις κρατώ μες στην καρδιά μου και θα τις θυμάμαι για πάντα. Μείναμε σε κάτι ενοικιαζόμενα δωμάτια που στον τοίχο είχε για διακόσμηση δίχτυα, ψάρια και αστερίες. Κάθε πρωί πέρναμε το μεγάλο ξύλινο μπλε καΐκι και κάναμε τον γύρο του νησιού προς την παραλία του Σίμου. Εκεί ελάχιστος κόσμος, χρυσαφένια αμμουδιά και οι ξαπλώστρες μια άγνωστη λέξη. Το μεσημέρι για φαγητό στην ταβέρνα απέναντι από το μικρό εκκλησάκι. Το βράδυ βόλτες πλάι στο κύμα.


Δεν θυμάμαι πόσες ημέρες καθίσαμε στο νησί, ίσως μία εβδομάδα. Ένα απόγευμα προσπαθήσαμε να ψαρέψουμε μες στο μικρό λιμανάκι. Είχε κάτι τεράστια κεφαλόπουλα. Μας έπεσε μέσα στο νερό όμως ένα μαχαίρι και από την προβλήτα το έβλεπα να λαμπυρίζει όταν έφτασε στον πάτο. Την ημέρα που αναχωρούσαμε για το β' μέρος των διακοπών μας, στη Στεμνίτσα, ο ταβερνιάρης -που είχε γίνει φίλος μας- έδωσε στη μαμά μου ένα τεράστιο ψάρι για να το κάνουμε σούπα όταν θα φτάναμε στο βουνό. Θυμάμαι που το είχε βάλει σε μια τεράστια λεκάνη με πάγο μπροστά στα πόδια της. Φύγαμε από τη ζεστή Ελαφόνησο και αρκετές ώρες αργότερα (φαντάσου τι δρόμους είχε τότε η Πελοπόννησος) φτάσαμε στο δροσερό χωριό μας στο Μαίναλο. Πρέπει να έφαγε πολύς κόσμος από αυτή την ψαρόσουπα!

* Επέστρεψα στην Ελαφόνησο το 1999 (και αργότερα) και ελαφρώς απογοητεύθηκα. Κρίμα που και οι ντόπιοι μπροστά στον βωμό του εφήμερου κέρδους δεν έχουν προστατέψει το νησί τους μετατρέποντάς τον σε έναν Παράδεισο εναλλακτικού τουρισμού, δίχως αυτοκίνητα και γεμάτο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Νησί - πρότυπο για όλη τη χώρα. Πήγα και στην ίδια προβλήτα που ψαρεύαμε το 1984. Αισθάνθηκα ένα περίεργο μούδιασμα, μια περίεργη ενέργεια. Το μαχαίρι φυσικά δεν το είδα...

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.4

Φωτιές στην Ελλάδα

Στα τέλη της δεκαετίας του '70, αλλά και στις αρχές του '80 έζησα μερικές από τις μεγάλες φωτιές του Υμηττού. Η νότια πλευρά του βουνού των παιδικών μου χρόνων από καταπράσινη μετατράπηκε σε ένα ξερό και θαμνώδες μέρος κατάλληλο για... χτίσιμο! Θυμάμαι τα μεσημέρια τα κίτρινα Καναντέρ με τους ηρωικούς πιλότους να βουτούν στη θάλασσα του Σαρωνικού για να γεμίσουν τα σωθικά τους με νερό και έπειτα να περνάνε ξυστά πάνω από τις πολυκατοικίες και να προσπαθούν να κατασβέσουν τις εστίες. Παντού στάχτες και μυρωδιά καμένου. Τα βράδια έβλεπα τις κόκκινες φλογίτσες να δημιουργούν ένα άρρωστα «ειδυλλιακό» σκηνικό στις πλαγιές του βουνού.


Τα κίτρινα Καναντέρ είναι δυστυχώς συνυφασμένα με το ελληνικό καλοκαίρι. Τα έχω δει σε παραλίες της ανατολικής Αττικής, στον Σχοινιά, στην Κακιά Θάλασσα, στο Σούνιο, στην Ακράτα, στην Κεφαλονιά*... Το νησί του Ιονίου είχαμε επισκεφθεί με τον μπαμπά και τη μαμά ένα καλοκαίρι, κοντά στο 1980. Ενα βράδυ έπιασε φωτιά που πλησίαζε απειλητικά προς το ξενοδοχείο μας. Θυμάμαι ξυπνήσαμε μες στη νύχτα αφού μας ειδοποίησαν να το εγκαταλείψουμε. Τελικά η φωτιά έσβησε σχετικά γρήγορα και επιστρέψαμε στο δωμάτιο...

* Νόμιζα πως το νησί ήταν η Θάσος. Πήρα τη μαμά να μου πει. Εκείνη θυμόταν Κεφαλονιά. «Ρώτα τον μπαμπά που θυμάται καλύτερα», πήγε να μου ξεφύγει...

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.3

Οι Αμερικάνοι

Κάθε καλοκαίρι τα ίδια: ήρθε ο στόλος! Δηλαδή όχι κυριολεκτικά. Με το που έφτανε Ιούλιος-Αύγουστος μας επισκέπτονταν οι συγγενείς από τις... Αμερικές. Θείοι, θείες, μακρινά ξαδέρφια, κουμπάροι, τριτοξάδερφοι, συγχωριανοί, άνθρωποι που δεν είχες ξαναδεί στη ζωή σου! Ολοι τους κατέφθαναν με χαμόγελα και καλούδια στο ανατολικό αεροδρόμιο, αυτό το υπέροχο κτίριο που μου έχει αφήσει τόσες αναμνήσεις.


Μεσημέρι προσγειωνόταν το 747 της TWA κι εμείς όλοι μαζί με μπροστάρισσα τη γιαγιά Γεωργία γεμίζαμε 3-4 αυτοκίνητα και πηγαίναμε για την υποδοχή. Θυμάσαι τη «Θεία από το Σικάγο», σωστά; Ετσι κι εμείς. Και να οι αγκαλιές, να τα φιλιά, να τα «πόσο μεγάλωσες», «πόσο ομόρφυνες»... Ακολουθούσαν τραπεζώματα σε σπίτια και εστιατόρια και όλοι ήμασταν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Το σκηνικό επαναλαμβανόταν για τουλάχιστον μία δεκαετία. Γονείς και παιδιά μεγαλώσαμε. Κάποιοι χάσαμε επαφή. Η Ελλάδα ακρίβυνε, το αεροδρόμιο έκλεισε, οι ελληνοαμερικάνοι τουρίστες δεν επιστρέφουν πια το ίδιο συχνά, το ίδιο εύκολα...

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.2

Μπόινγκ 747 εν κινδύνω

Από μικρός λάτρευα τα αεροπλάνα. Μεγάλωσα σε μια περιοχή όπου περνούσαν ούτως ή άλλως πάνω από το κεφάλι μας και είχα μάθει να τα αναγνωρίζω από τον ήχο τους κιόλας. Ενα βράδυ η μαμά με πήρε και πήγαμε σε ένα από τα δύο θερινά σινεμά που είχε τότε η Βούλα, τη Βιολέτα (το άλλο ήταν ο Πλανήτης) για να δούμε την ταινία περιπέτειας «Μπόινγκ 747 εν κινδύνω» («Airport 1975»). Μαγεία! Αεροπλάνο, ατύχημα, αγωνία, τρόμος στον αέρα. Κι εγώ ένα μικρό παιδί να βλέπω στο λευκό πανί με κομμένη την ανάσα κάτι τόσο συγκλονιστικό! Θα ήταν γύρω στο 1980...


Η πτήση από Ντάλας προς Λος Αντζελες θα μπορούσε να ήταν μια πτήση ρουτίνας. Οταν όμως ένα μικρό αεροσκάφος προσκρούει πάνω στο κόκπιτ του 747 σκοτώνοντας τον έναν πιλότο και τυφλώνοντας τον άλλον, ο τρόμος αναλαμβάνει δράση! Κανείς στο αεροπλάνο δεν ξέρει να πιλοτάρει το Μπόινγκ που κατευθύνεται προς ένα βουνό. Η αεροσυνοδός Νάνσυ αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του αεροπλάνου με βοήθεια από το έδαφος, αλλά και από τον τραυματισμένο καπετάνιο! Εκτοτε έχω δει αρκετές φορές αυτή την ταινία, όπως και άλλες της σειράς «Airport». Ομως εκείνη η συγκεκριμένη φορά με τη μαμά, το σακουλάκι με τα τσιπς, την παιδική αθωότητα, τη Βιολέτα και την καλοκαιρινή νύχτα κάτω από το γιασεμί ήταν σίγουρα η καλύτερη!

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.1

Νυχτερινό μπάνιο

Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη τη βράδια, μόνο που είχε ζέστη. Στο παλιό σπίτι που μέναμε στη Βούλα έρχονταν για διακοπές (τότε η περιοχή δεν ήταν προάστιο, αλλά παραθεριστική) οι θείοι με τα ξαδέρφια μου. Παιδομάνι! Παίζαμε όλη μέρα. Σκαρφαλώναμε στα δέντρα, κυλιόμασταν στο γρασίδι, μας έπιανε φαγούρα μετά, φτιάχναμε χωματόπετρες, κυνηγούσαμε πεταλούδες, φώναζε η γιαγιά που κρεμιόμασταν στην υπαίθρια απλώστρα και κάναμε κούνια... Εκείνο το βράδυ όμως ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστό. Ηταν το πρώτο μου βραδινό μπάνιο!


Θα ήταν περασμένες 21.30, ίσως και 22.00 όταν ξαφνικά κινητοποιηθήκαμε. Ο μπαμπάς και ο θείος ο Δημήτρης πρωτοστατούσαν. Φορέσαμε τα μπανιερά μας και το όμορφο και βουητό μας μελίσσι κατευθύνθηκε πεζή προς τη θάλασσα. Δέκα λεπτά απόσταση, μην φανταστείς. Θυμάμαι την παραλία, τον Κόκκινο Βράχο, στον οποίο ακόμη και σήμερα κάνω μερικές φορές βουτιά. Σκοτάδι, πίσσα. Μόνο το λιγοστό φως από τους φακούς που είχαν οι μεγάλοι. Φτάσαμε στην αμμουδιά, βουτήξαμε, το χαρήκαμε... Εκτοτε έχω κάνει αρκετά βραδινά μπάνια. Κανένα όμως δεν το αγαπώ, όσο εκείνο το ανέμελο βράδυ, κάπου 35 και βάλε χρόνια πριν...

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια χαρούμενη οικογένεια

Τι θέλουν τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα; Μια αγκαλιά, ένα χάδι, φροντίδα, προσοχή και πολύ παιχνίδι! Είμαι στο μετρό και λίγο πριν βγω στη Δουκίσσης Πλακεντίας στο βαγόνι μου μπαίνει μια μαμά με τα τρία της παιδιά. Μια μαμά ξένη, σε Ινδή έφερνε. Ο συρμός έχει αρκετές άδειες θέσεις και τα παιδάκια σπεύδουν να κάτσουν. Με το που ξεκινά το -μη κλιματιζόμενο- τρένο μας ο θόρυβος από το σύρσιμο στις ράγες είναι ανυπόφορος. Το μικρότερο παιδάκι τρέχει στην αγκαλιά της μαμάς του που στέκεται όρθια. Κρύβεται στο φόρεμά της έτσι για να προστατευθεί από τον θόρυβο...


Κάθε φορά που το τρένο φτάνει σε σταθμό και ο θόρυβος σταματά ο μικρούλης αρχίζει και πάλι τα παιχνίδια. Πιάνεται από τον στύλο όπου κρατιούνται οι επιβάτες, έτρεχε, πηδούσε εδώ κι εκεί. Κι όταν πάλι το τρένο ξεκινά επιστρέφει στην ασφαλή αγκαλιά της μαμάς για προστασία από τον θόρυβο. Την ίδια στιγμή τα δύο μεγάλα αδέρφια του κάνουν παλαμάκια και χαμογελούν. Η εικόνα αυτής της οικογένειας μου έβγαλε μια ηρεμία, μια θετική ενέργεια, πολύ τη χάρηκα. Κάποτε φτάσαμε στον προορισμό μας. Ο μικρούλης με ένα σάλτο βρέθηκε στην αποβάθρα και όλη η οικογένεια πήρε τις κυλιόμενες. Βγήκαν στη Δουκίσσης Πλακεντίας, συνέχισα με τον Προαστιακό...

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΟΥΚΑ

Ζωή με ανασφάλειες

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρώ κάθε απόγευμα έναν κύριο στη στάση. Περιμένουμε το ίδιο λεωφορείο της επιστροφής. Συχνά καθόμαστε και σχετικά κοντά μες στο όχημα. Μου κάνει εντύπωση που ντύνεται πάντα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: φορά παντελόνι, πουκάμισο, γιλέκο (άσχετα με το εάν κάνει ζέστη ή όχι) και καπελάκι. Τα μαλλιά του είναι πολύ σκούρα, αφύσικα σκούρα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν βαμμένα, όμως διαπίστωσα πως φορά περούκα, από αυτές όμως που φοράμε τις Απόκριες, κακής ποιότητας, που βγάζει μάτι! Τις προηγούμενες ημέρες δε, που η ζέστη ήταν πολύ, τα μάγουλά του ήταν κατακόκκινα, πιθανόν να έσκαγε μέσα σε όλα αυτά που φορούσε...


Παρατηρώντας λοιπόν αυτόν τον κύριο καταλάβα πόσο εύκολα βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους: ο κοντός, ο χοντρός, ο φαλακρός, ο κουτσός, ο ανάπηρος, η βυζαρού, η κωλαρού, ταμπέλες που έχουν να κάνουν με ατομικά «ελαττώματα», ή αυτά που η σύγχρονη κοινωνία θεωρεί ελαττώματα. Και πόσο τελικά αυτές οι ταμπέλες που αιωρούνται στον αέρα και τις αντιλαμβάνεσαι μας κάνουν να αντιδράμε σπασμωδικά και να θέλουμε να κρύψουμε αυτές τις πολύ ιδιαίτερες πτυχές της εμφάνισης και του χαρακτήρα μας που μας διαφοροποιούν από τους άλλους... Και που θα ήμασταν πολύ καλύτεροι εάν τις αγκαλιάζαμε και ζούσαμε με αυτές, αντί να προσπαθούμε συνεχώς να τις κρύβουμε τονίζοντάς τις τελικά περισσότερο...