Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Σπρινγκ Κλίνινγκ

Μου την έχει δώσει τις τελευταίες ημέρες. Πνίγομαι! Μετά από σχεδόν 10 χρόνια στο σπίτι μου ήρθε η στιγμή να ξεφορτωθώ πράγματα. Πολλά πράγματα που έχω εδώ κι εκεί, μέσα και έξω από τις ντουλάπες και δεν τα χρειάζομαι, ούτε φυσικά μου προσφέρουν ευτυχία. Ηρθε η στιγμή λοιπόν να απαλλαγώ από αυτά. Ρούχα, παπούτσια, ορισμένα βιβλία που διάβασα και δεν έχω λόγο να τα κρατήσω, αλλά και διακοσμητικά μπήκαν στη σειρά για... επιθεώρηση και ξεσκαρτάρισμα.


Το εγχείρημα ξεκίνησε πριν από μερικές ημέρες και θα το ολοκληρώσω σχετικά άμεσα. Βιβλιοθήκες άδειαζαν, μετέφερα πράγματα, γέμισα σακούλες ανακύκλωσης, δώρισα πράγματα, βρήκα αντικείμενα που είχα ξεχάσει κι εγώ πως είχα, χόρτασα... σκόνη. Η κάθαρση, γιατί περί τέτοιας πρόκειται, είναι λυτρωτική και όποτε μας χτυπά την πόρτα δεν πρέπει να της αντιστεκόμαστε.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΜΕ ΚΑΤΑΠΙΕ Η... ΓΗ

«Still Standing» #not

Μην κοροϊδεύετε τους παίκτες των τηλεπαιχνιδιών, αλήθεια όμως! Πήγα για μια... γκεστ εμφάνιση στο «Still Standing» του ΑΝΤ1 που παρουσιάζει κάθε απόγευμα η Μαρία Μπεκατώρου. Ε! Ενιωσα πιο χαζός από τη συμμετοχή μου στο «Rouk Zouk» μερικούς μήνες πριν. Οταν βρίσκεσαι εκεί ψηλά και με την καταπακτή να καραδοκεί από κάτω σου, είναι πολύ εύκολο να γίνει το λάθος.

Η Μαρία Μπεκατώρου είναι από τα πλέον ακομπλεξάριστα άτομα της ελληνικής τηλεόρασης, ένας φυσιολογικός άνθρωπος!

Αφού ανεβήκαμε στη σκηνή και πήραμε τις θέσεις μας, περιμέναμε ο κεντρικός παίκτης να μας επιλέξει για τη μονομαχία ερωτήσεων. Κάποτε που ήρθε η σειρά μου είχα βάλει ως στόχο να απαντήσω τουλάχιστον σε μία ερώτηση, έτσι για το καλό και μετά ας πέσω. «Πόσα χρόνια κάνει την πρωινή ενημερωτική εκπομπή στον ΑΝΤ1 ο Γιώργος Παπαδάκης»; Ευκολάκι θα πει κανείς, ειδικά για έναν άνθρωπο που κάνει τηλεοπτικό ρεπορτάζ από το 1996! Ο ΑΝΤ1 ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 31/12/1989 και σχεδόν αμέσως ο Παπαδάκης ξεκίνησε με το «Καλημέρα Ελλάδα». Στην οθόνη μπροστά μου φαίνονταν δύο λέξεις, η πρώτη από τις οποίες είχε δύο «Ι». Εχοντας την πίεση του χρόνου και με το ρολόι της αντίστροφης μέτρησης να χτυπά ολοένα και πιο έντονα δεν σκέφτηκα ούτε το πότε ξεκίνησε ο ΑΝΤ1 το πρόγραμμά του, ούτε φυσικά τα δύο «Ι» και απάντησα 16, 17, ενώ ακόμη και ο πιο βλαξ μπορεί να καταλάβει πως η λέξη με δύο «Ι» είναι το «είκοσι».

Πριν από την πτώση! Τότε που νόμιζα πως θα έσκιζα!

Φυσικά έχασα και η Μαρία άρχισε να μου πιάνει την κουβέντα μόνο και μόνο για να χαλαρώσω, να ξεχαστώ και να μην περιμένω την... πτώση! Νωρίτερα όμως είχα πάει κάτω από το σκηνικό, είχα δει την απόσταση της πτώσης και τη... δεξαμενή με αφρολέξ μέσα στην οποία θα έπεφτα, οπότε είχα χαλαρώσει. Οταν όμως σου συμβαίνει και ακούγεται ένα «μπαμ», είναι αλλιώς. Ευχάριστα αλλιώς! Βγήκα από το σκηνικό και "έπνιξα" την αποτυχία μου στο πλούσιο μπουφεδάκι.

* Για την ιστορία ο Παπαδάκης μας καλημερίζει για 28 συνεχόμενα χρόνια!

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΑΧ ATHENA ΜΟΥ

Υπερήφανος κάτοχος κάρτας

Είχα ακούσει διάφορα κακά και μπερδεμένα για την απόκτηση προσωποποιημένης κάρτας για τα μέσα μεταφοράς και ήμουν προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Είχα τρέξει σε ΚΕΠ, είχα βγάλει φωτοτυπίες εγγράφων, έψαχνα να βρω φωτογραφίες μου (με αποτέλεσμα να ξεκινήσω σχεδόν γενική φασίνα στο σπίτι μου), είχα «μπει» στο Ιντερνετ να πάρω κωδικό, είχα πάρει φάκελο για να τα βάλω όλα μέσα... Φτάνοντας στον σταθμό του μετρό στο Ελληνικό πήγα κατευθείαν στο γκισέ. Μπροστά μου ήταν μόνο ένας μεσιέ που έναν εκνευρισμό τον είχε για το σύστημα, για τη ζωή, για το κράτος κλπ και με κοιτούσε για να ανταποκριθώ στο «κάλεσμά» του και να γίνει... Κούγκι ο σταθμός. Απέφυγα το eye contact (πως το λέτε εσείς εδώ;) και πολύ σύντομα διαπίστωσα πως δεν χρειάζεται να έχεις μαζί σου ΤΙΠΟΤΑ!


Εάν πρόκειται να βγάλεις προσωποποιημένη κάρτα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις στο athenacard και να συμπληρώσεις την ειδική αίτηση που σου δίνει έναν QR code το οποίο τυπώνεις και προσκομίζεις στο γκισέ. Ο υπάλληλος τσεκάρει τα στοιχεία*, σε βγάζει μία φωτό από το τζάμι και σε 30 δευτερόλεπτα φεύγεις με την κάρτα σου την οποία είτε γεμίζεις επί τόπου, είτε άλλη στιγμή (στο γκισέ, ή στα άσπρα μηχανήματα) και ενεργοποιείται την πρώτη φορά που θα την περάσεις ανέπαφα.


Υπάρχει και η ανώνυμη κάρτα την οποία μπορείς να «φορτώσεις» με πολλαπλά εισιτήρια, ή κάποιο χρηματικό ποσό, ενώ υπάρχει πάντα και η δυνατότητα της αγοράς ατομικού χάρτινου εισιτηρίου (μεγαλύτερου σχήματος από τα τωρινά), όπως κάνουμε μέχρι σήμερα. Ομως μην περιμένετε το τέλος του μήνα για να πάτε στα γκισέ όλοι ταυτόχρονα διότι προβλέπω οι ουρές να είναι τεράστιες, τα νεύρα τσίτα και τα... μπουνίδια προ των πυλών.

* Για καλό και για κακό έχε μαζί σου φωτοτυπία ταυτότητας, αποδεικτικό ΑΜΚΑ, μια πρόσφατη φωτογραφία σου και τα απαραίτητα παραστατικά εάν είσαι δικαιούχος μειωμένης ή δωρεάν μετακίνησης γιατί στην... Ελλάδα ζούμε!

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ

Θύμα... κλοπής

Σήμερα προς μεγάλη μου λύπη, αλλά και απογοήτευση ανακάλυψα πως έχασα το πράσινο το παντελόνι μου! Δεν ξέρω που πήγε, αλλά δεν το βρήκα πουθενά. Θα μου πεις, πόσο εύκολο είναι να χάσεις ένα παντελόνι, τι είναι κάλτσα; Κι όμως! Χάθηκε, εξαφανίστηκε από προσώπου γης.


Γενικά είμαι τακτικός κι όταν δεν είμαι τα ρούχα μου πάνε πάντα σε συγκεκριμένα σημεία. Εχω μια μικρή υποψία πως το παντελόνι μπορεί αν βρίσκεται ή ανάμεσα σε κάτι μαξιλάρια του κρεβατιού (που όταν το στρώνω γίνεται μια μικρή ΥΠΕΡπαραγωγή), ή να ξεχάστηκε στη Στεμνίτσα, στο πρόσφατο ταξίδι μου εκεί. Το θέμα μας είναι πως σήμερα ΔΕΝ έβαλα το πράσινο το παντελόνι. Οποιος το έκλεψε, να το φέρει πίσω! Θα θυμώσω... Σύμπαν;

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

«ΡΟΥΘΗΝΙΑ» ΣΤΑ ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ

Από τη Ρωσία με... αγάπη

Διάβασα πως ανιχνεύθηκε ραδιενέργεια στην ατμόσφαιρα της Ελλάδας (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μην χαίρεσαι δεν έχουμε αποκλειστικότητα). Το ισότοπο που ανιχνεύθηκε, ευτυχώς σε χαμηλές τιμές, είναι το Ρουθήνιο που χρησιμοποιείται στις αντικαρκινικές θεραπείες ακτινοβολίας. Ουδείς λόγος ανησυχίας λένε οι ειδικοί, αλλά τι και ποιον να πιστέψεις;


Τα... ρουθήνια που μας μπήκαν στα ρουθούνια προέρχονται λέει μάλλον από περιοχές στη νότια Ρωσία, όμως κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ούτε από που προήλθαν, ούτε πως και γιατί διέρρευσαν στην ατμόσφαιρα. Ωραιότατα! Εχοντας βέβαια ζήσει σε μια μικρή Κόλαση τα τελευταία χρόνια, ακόμη ένα χτύπημα δεν μας σοκάρει εμάς τους Ελληνες. Να φανταστείς δεν έτρεξε κανείς στα σούπερ μάρκετ. Ούτε για γάλα, ούτε για νερό, ούτε για ξηρά τροφή. Πολιτισμός ρε φίλε...

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΝΤΑΤΣΟΥΝ, Ο ΑΓΡΟΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΩΠΙ

Δώσε πόνο

Από το παράθυρο του "120" χαζεύω το... εξωτικό Κορωπί. Ακόμη μία πόλη της Αττικής που έχουμε κάνει σαν τα μούτρα μας. Στους διπλοπαρκαρισμένους και στενούς δρόμους το λεωφορείο "κολλάει" στην κίνηση και έχω την ευκαιρία να χαζέψω το Ντάτσουν ενός πονεμένου αγρότη: «Μην αγαπήσεις πριν σ' αγαπήσουν, γιατί θα κλάψεις όταν σ' αφήσουν», γράφει στο πίσω μέρος του και αμέσως το μυαλό μου στροφάρει στην ερωτική ιστορία που τον πλήγωσε.


Δηλαδή ποια ερωτική ιστορία; Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο μες στην ερωτική απογοήτευση! Έναν άνθρωπο που δεν αφήνεται ποτέ στο συναίσθημα γιατί έχει πληγωθεί και φοβάται πως θα πληγωθεί ξανά. Αλλά πάλι ακόμη και να σε αγαπήσουν και μετά χαλαρώσεις και τελικά αφεθείς κι εσύ στο συναίσθημά σου, πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι κάποτε όλο αυτό δεν θα τελειώσει; Η αγάπη είναι ρίσκο και στο καζίνο του έρωτα άλλοτε κερδίζεις, άλλοτε χάνεις. Η μόνη αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ, είναι αυτή της... μανούλας! Ωχ! Αυτά γράφω και αγγίζω ευαίσθητες χορδές αγροτών και μη...

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΜΕ ΞΕΠΕΡΝΑ Η ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ

Αναγνώριση τώρα

Υπάρχουν και οι μέρες που νιώθω εντελώς... χαζός! Από τεχνολογικής απόψεως μιλάω, μην πάρεις αέρα και αρχίσεις το bullying. Εδώ και καιρό λοιπόν δεν μπορούσα να συνδέσω το κινητό μου τηλέφωτο με το λάπτοπ μου, δεν το αναγνώριζε σαν συσκευή. Δοκίμασα διάφορα πράγματα, πόνεσα, έκλαψα, δεν ζήτησα βοήθεια από κανέναν (μέγα λάθος), ε και στο τέλος είπα να κάνω back up όλα τα δεδομένα στο κινητό μου και μετά reset. Κάτι δεν πήγε καλά κι αν εξαιρέσεις κάποιες εφαρμογές, έχασα πολύ πράγμα!


Εχοντας χάσει εφαρμογές, σημειώσεις (ευτυχώς όχι τις επαφές μου), και πάμπολλες φωτογραφίες τελικά ηρέμησα και δίχως να έλυσα το πρόβλημα μεταθέτω τη λύση του για το μέλλον. Μέχρι δηλαδή να ξαναγεμίσει το κινητό με φωτογραφίες και να πρέπει να αδειάσει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Σου έχει συμβεί κάτι ανάλογο; Να νιώθεις πως η εποχή σου σε ξεπερνά; Πως δεν ξέρεις πως να λύσεις θέματα τεχνολογίας που προκύπτουν; Και να αισθάνεσαι πως κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στη νέα εποχή μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις πως εκείνη έκανε ακόμη δύο βήματα μακριά σου...