Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΟΥΚΑ

Ζωή με ανασφάλειες

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρώ κάθε απόγευμα έναν κύριο στη στάση. Περιμένουμε το ίδιο λεωφορείο της επιστροφής. Συχνά καθόμαστε και σχετικά κοντά μες στο όχημα. Μου κάνει εντύπωση που ντύνεται πάντα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: φορά παντελόνι, πουκάμισο, γιλέκο (άσχετα με το εάν κάνει ζέστη ή όχι) και καπελάκι. Τα μαλλιά του είναι πολύ σκούρα, αφύσικα σκούρα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν βαμμένα, όμως διαπίστωσα πως φορά περούκα, από αυτές όμως που φοράμε τις Απόκριες, κακής ποιότητας, που βγάζει μάτι! Τις προηγούμενες ημέρες δε, που η ζέστη ήταν πολύ, τα μάγουλά του ήταν κατακόκκινα, πιθανόν να έσκαγε μέσα σε όλα αυτά που φορούσε...


Παρατηρώντας λοιπόν αυτόν τον κύριο καταλάβα πόσο εύκολα βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους: ο κοντός, ο χοντρός, ο φαλακρός, ο κουτσός, ο ανάπηρος, η βυζαρού, η κωλαρού, ταμπέλες που έχουν να κάνουν με ατομικά «ελαττώματα», ή αυτά που η σύγχρονη κοινωνία θεωρεί ελαττώματα. Και πόσο τελικά αυτές οι ταμπέλες που αιωρούνται στον αέρα και τις αντιλαμβάνεσαι μας κάνουν να αντιδράμε σπασμωδικά και να θέλουμε να κρύψουμε αυτές τις πολύ ιδιαίτερες πτυχές της εμφάνισης και του χαρακτήρα μας που μας διαφοροποιούν από τους άλλους... Και που θα ήμασταν πολύ καλύτεροι εάν τις αγκαλιάζαμε και ζούσαμε με αυτές, αντί να προσπαθούμε συνεχώς να τις κρύβουμε τονίζοντάς τις τελικά περισσότερο...

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ... ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ

Ζεις μονάχα μια φορά

Χθες το βράδυ είχα έναν απρόσκλητο επισκέπτη στο σπίτι. Ξαφνικά εκεί που χαλάρωνα ήρεμος κι ωραίος άκουσα ένα κριτς κριτς! ΣΟΚ! Ο νους μου πήγε αμέσως στο... κακό. «Κατσαρίδα», σκέφτηκα! Ευτυχώς σχεδόν αμέσως είδα πως ήταν τζιτζίκι αυτό που είχε μπει στο σπίτι. Τα τζιτζίκια δεν τα βάζω στην ίδια μοίρα με τις Τερέζες, τα σιχαίνομαι όμως λίγο. Μην μπορώντας να διαχειριστώ την κατάσταση, έκλεισα παράθυρα, πόρτες και φώτα και αποσύρθηκα στα... θερινά μου διαμερίσματα.


Ολο το βράδυ το θέμα τζιτζίκι με «έτρωγε». Γνώριζα πως τα τζιτζίκια ζουν για μικρό χρονικό διάστημα, δεν ήξερα όμως πολλά γι' αυτά τα έντομα που συντροφεύουν τα καλοκαίρια μας. Εψαξα λοιπόν κι έμαθα (πράγματα που ίσως να είχα μάθει και ως παιδί). Κάθε Ιούλιο και Αύγουστο τα θηλυκά τζιτζίκια γεννούν τα αυγά τους μέσα σε τρύπες που κάνουν στους μαλακούς βλαστούς των δέντρων. Στο τέλος του καλοκαιριού γεννιούνται οι προνύμφες που κατεβαίνουν από τα δέντρα, κάνουν τρύπες μέσα στη Γη και εκεί ζουν από 4 έως 17 χρόνια (ανάλογα τη ράτσα) ως σκουλήκια. Αν καταφέρουν να επιβιώσουν μεταμορφώνονται σε νύμφες βγαίνουν στην επιφάνεια, σκαρφαλώνουν στα δέντρα, βγάζουν φτερά και αρχίζουν να τραγουδούν. Ενα τραγούδι - ερωτικό κάλεσμα και ταυτόχρονα μια αντίστροφη μέτρηση έως τον θάνατο, περίπου 6 εβδομάδες μετά. Τι ευτυχία Θεέ μου! Να φεύγεις από τη -σύντομη έστω- ζωή σου τραγουδώντας! Το πρωί βρήκα το τζιτζίκι μου ψόφιο στο πάτωμα της κουζίνας. Στεναχωρήθηκα...

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΛΑΒ ΣΤΟΡΙ: ΓΟΥΟΡΕΝ ΜΠΙΤΙ – ΤΖΟΥΛΙ ΚΡΙΣΤΙ

Μια Βασίλισσα και μια επταετία

Πολλά ζευγάρια στο Χόλιγουντ ερωτεύθηκαν σφόδρα, μοιράστηκαν τη ζωή τους, δεν παντρεύτηκαν ποτέ και χώρισαν εξαιτίας τρίτων (τέταρτων, πέμπτων) προσώπων. Ο Γουόρεν Μπίτι και η Τζούλι Κρίστι είναι ένα από αυτά. Ηταν 1966, όταν ο Μπίτι αντίκρισε για πρώτη φορά την Κρίστι. Καλεσμένοι και οι δύο στην προβολή του φιλμ «Born free» προς τιμήν της Βασίλισσας. Κάποια στιγμή που εκείνη αντάλλαξε χειραψία με τη Βασίλισσα, τα μάτια του καρφώθηκαν επάνω της, θα έλεγες θαμπώθηκε μαζί της...

Η επόμενη ημέρα βρήκε τον Μπίτι μαγεμένο από τη νεαρή κοπέλα που του είχε κλέψει την καρδιά το προηγούμενο βράδυ. Είναι τότε που ο άντρας αποφάσισε να επισκεφθεί την κοπέλα στο πλατό των γυρισμάτων της ταινίας «Petulia». Στην αρχή το ρομάντζο τους ξεκίνησε ως ένα κοινό μυστικό ανάμεσα στην ελίτ του Χόλιγουντ. Το 1968 όμως, το ζευγάρι άρχισε πια να κάνει ανοιχτά δημόσιες εμφανίσεις επισημοποιώντας έτσι τη σχέση του. «Είμαι τρομακτικά εξαρτημένη από αυτόν! Οπως ένα μωρό με τη μητέρα του», είχε πει η Τζούλι και αυτό ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Το «κακό» το είχε δει ο σκηνοθέτης και φίλος της Τζον Σλέζινγκερ ο οποίος προσπαθούσε να την πείσει να διακόψει τη σχέση της μαζί του. Τον ανησυχούσε το γεγονός ότι ο Μπίτι άλλαζε τις γυναίκες σαν τα μπλουζάκια. Ετσι λοιπόν αποφάσισε να της στείλει ένα γράμμα που να της εξηγεί γιατί πρέπει να τον βγάλει από τη ζωή της. Η Κρίστι δεν του απάντησε ποτέ, όμως αυτό δεν δημιούργησε προβλήματα στη μεταξύ τους φιλική σχέση που παρέμεινε ακλόνητη. Ισως επειδή ακόμη και η ίδια έβλεπε τα ελαττώματα του Γουόρεν όμως δεν ήταν έτοιμη να του πει "αντίο". Ετσι το 1971 κυκλοφόρησαν φήμες που ήθελαν το ζευγάρι να είχε τελέσει ένα μυστικό γάμο όταν συμμετείχαν στην ταινία του Ρόμπερτ Αλτμαν «Mc Cabe and Mrs. Miller». Η απάντηση ήρθε άμεσα από την Κρίστι. «Αν είμαστε παντρεμένοι, είμαστε», είπε λακωνικά. Ο έρωτάς τους είχε φουντώσει σε βαθμό που ο Μπίτι δεν μπορούσε να μείνει λεπτό μακριά της. Την περίοδο που η Τζούλι βρισκόταν σε γυρίσματα εκτός πόλης, της τηλεφωνούσε διαρκώς, έτσι για να ακούσει τη φωνή της.


Ο Γουόρεν Μπίτι είχε κάτι επάνω του. Αυτό το κάτι που μαγνητίζει τις γυναίκες και τις κάνει να "κολλούν". Να θέλουν να τον περιποιηθούν και φυσικά να κοιμηθούν μαζί του. Κι εκείνος φυσικά ανταποκρινόταν. Φήμες μάλιστα λένε πως ο ηθοποιός έχει κοιμηθεί με πάνω από... 13.000 γυναίκες μέσα σε 75 χρόνια (Σπαλιάρας)! Δεν είναι τυχαίο που η αδερφή του έλεγε χαρακτηριστικά: «ο Γουόρεν δεν μπορεί να δεσμευτεί ούτε για ένα δείπνο, θα δεσμευτεί με γυναίκα;». Ο Μπίτι συνέχιζε να βλέπει κι άλλες γυναίκες παράλληλα με την Κρίστι. Αλλωστε ήταν τόσο κατά του γάμου. «Η αίσθηση μου για μια γυναίκα στα 40 είναι ότι μπορείς να την ανταλλάξεις για δύο 20άρες, όπως ακριβώς με τα χαρτονομίσματα», έλεγε από τη μία κι από την άλλη αντέκρουε τον εαυτό του υποστηρίζοντας: «Το υψηλότερο επίπεδο σεξουαλικής έξαψης είναι μια μονογαμική σχέση». Τα παραστρατήματα του συντρόφου της έφτασαν την Κρίστι στα όριά της. Εκανε πολλές φορές τα στραβά μάτια ώσπου το ποτήρι ξεχείλισε και τελικά διάλυσε τη σχέση τους το 1973. Παρ' όλα αυτά οι δυο τους παρέμειναν φίλοι και μάλιστα το 1975 συμπρωταγωνίστησαν στο «Shampoo» και το «Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει» τρία χρόνια αργότερα.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Κατεδαφίσεις

Περπατώ στη γειτονιά μου. Ανάμεσα σε παλιές και νέες πολυκατοικίες που μοιράζονται τον χώρο με πάρκα και πλατείες θα βρει κανείς και όμορφες μονοκατοικίες με ωραία κηπάκια. Σε έναν δρόμο κοντά στο δικό μου σπίτι υπήρχε ένα παλιό σπίτι, αυτά τα λευκά καλοκαιρινά πέτρινα με το... μέρος εκτός, με μεγάλο κήπο και μποστάνι. Όποτε περνούσα από εκεί στεκόμουν και το χάζευα. Σκεφτόμουν παλιά καλοκαίρια. Ξυπολισιές, μυρωδιές από πεύκο και γιασεμί, δεκάδες παιδάκια, κυνηγητό με τις πεταλούδες...



Σήμερα που πέρασα από εκεί όμως το σπίτι είχε ισοπεδωθεί. Ανάμεσα σε μπάζα και χώμα υπήρχε μια μπουλντόζα υπεύθυνη για το... χάος. Στάθηκα στη σκιά μιας ελιάς. Κοίταξα το μέρος. Αγνώριστο. Πως θα ένιωθε άραγε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού; Αναγκάστηκε να το δώσει αντιπαροχή; Εφυγε από τη ζωή και οι κληρονόμοι -δίχως συναισθηματικό δέσιμο με το σπίτι- του έδωσαν μία και πάει στην ευχή; Ενας κόμπος στάθηκε στο στομάχι μου. Σαν να έχασα εγώ τα παιδικά μου χρόνια. Με κομμένα πόδια έκανα μερικά δειλά βήματα. Είναι ιδέα μου, ή τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι χάνουμε από την -όποια- παιδικότητά μας;

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Αγάπη στο συρματόπλεγμα

Περπατώ στο «Δαχτυλίδι» της Κηφισίας. Περνώ ανάμεσα στα σταματημένα οχήματα (μην το κάνεις κι εσύ, δεν είναι σωστό) και κάποτε φτάνω απέναντι στο συρματόπλεγμα που χωρίζει το επίπεδο στο οποίο βρίσκομαι με το πιο κάτω. Και τότε πέφτω πάνω σε ένα λουκέτο. «Ερωτας μεγάλος», σκέφτομαι!


Κάποιος πήγε και κλείδωσε την αγάπη του πάνω στο σύρμα, όπως στη γέφυρα στο Παρίσι πάνω από τον Σηκουάνα. Εμείς σκεπάσαμε τα ποτάμια μας, μας έμεινε η αγάπη... Μια αγάπη μόνη, μια αγάπη για το καλοκαίρι που ίσως να μην έχει και διάρκεια. Αλλά πάλι, οι περισσότεροι έρωτες έτσι δεν είναι; Έντονοι και μικρής διάρκειας, σαν καλοκαιρινό μπουρίνι. Δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι καρδιές που δεν αντέχουν στον καιρό. Με ή χωρίς λουκέτο...

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΣΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Η γιορτή του μπαμπά

Τον μπαμπά μου τον λένε Ηλία. Δεν θα με ακούσεις να αναφέρομαι σε αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο. Είναι μπαμπάς μου και πάντα θα είναι ακόμη και τώρα που δεν είναι πια κοντά μας... Για να τιμήσω τη μνήμη του σκέφτηκα μαζί με φίλους να ανέβουμε στον Προφήτη Ηλία στην Τερψιθέα, ένα μικρό άσπρο εκκλησάκι εκεί ψηλά στον Υμηττό που «κοιτάζει» προς τον Σαρωνικό και την Αίγινα. Τη διαδρομή αυτή είχα να την κάνω από μικρό παιδί. Τότε που με τον μπαμπά ανεβήκαμε όλοι μαζί. Μάλιστα ένας παπάς του είχε δώσει να κουβαλήσει κι ένα θερμός με νερό.






Χθες λοιπόν την ώρα που σουρούπωνε μαζί με φίλους ξεκινήσαμε την ανάβαση. Πρώτα φάγαμε ένα λουκουμάκι - κέρασμα, έτσι για ανάκτηση δυνάμεων. Αρχικά ο δρόμος ήταν πολύ ανηφορικός, όμως μετά από λίγο έπιανες το μονοπάτι που ήταν πιο βατό. Τη διαδρομή φώτιζαν δεκάδες λάμπες που μας έδειχναν τον δρόμο. Μετά από 1 χλμ. και κάτι φτάσαμε στο εκκλησάκι. Η θέα από κει ψηλά κόβει την ανάσα. Τα νότια προάστια της Αθήνας στο πιάτο, η Αίγινα μια χούφτα μακριά. Καθίσαμε στα βράχια να ξεκουραστούμε. Κόσμος πολύς. Από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους. Αναψα ένα κεράκι...





Σου έχω πει πως κάθε φορά που ανεβαίνω ψηλά προς τον ουρανό αισθάνομαι πιο κοντά στον μπαμπά μου. Δεν ξέρω εάν είναι ιδέα μου, ή η ανάγκη μου να πιαστώ από κάπου, νιώθω όμως πως βρίσκεται συνεχώς κοντά μου. Σαν να με έχει περιβάλλει με ένα πέπλο προστασίας και αγάπης. Τελευταία μου συμβαίνουν όμορφα πράγματα και έχω γαλήνη και ηρεμία. Πρέπει να είναι από την αγάπη του μπαμπά... Σίγουρα είναι!

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΟΥΝ;

Aλλη καθημερινότητα

Μαθαίνω να ζω με την απώλεια... ΤΕΡΑΣΤΙΑ κουβέντα το «μαθαίνω»... Πηγαινοέρχομαι στο παρελθόν... Πίσω, μπρος και πάλι πίσω. Πίσω είναι ένα πιο ασφαλές μέρος, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Οσο περνά ο καιρός μου λείπεις όλο και πιο πολύ ρε μπαμπά. Αναπάντητα γιατί, πολλές τύψεις, αμέτρητες ενοχές...


Περνά ο καιρός... Οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες. Ανοίγει περισσότερο η πληγή, γίνεται πιο "κατανοητή". Και δεν θέλω. Ασε με στον κόσμο μου, εκεί όπου τίποτε δεν έχει συμβεί... Σκέψεις σκόρπιες, συναισθήματα που δυναμώνουν. Που είσαι ρε μπαμπά; Που πάνε οι άνθρωποι όταν φεύγουν; Οταν δηλαδή φεύγουν για πάντα από κοντά μας; Πάνε όντως κάπου; Ή απλώς χάνονται; Ξέρεις; Ξέρει κανείς;