Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

ΒΓΗΚΑΜΕ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΒΓΗΚΑΜΕ

Το τέλος των Μνημονίων

Η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω! Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε! Για περισσότερο από 40 χρόνια έχουμε φάει πολύ σανό σε αυτή τη χώρα. Αλλοτε ηθελημένα, άλλοτε από παραίτηση, άλλοτε πάλι επειδή δεν είχαμε (και δεν έχουμε) επιλογές. Η 21η Αυγούστου 2018 είναι μια πολύ σημαντική ημέρα, καθώς μετά από 8 χρόνια η Ελλάδα βγαίνει από τη μακρά περιόδο των Μνημονίων και ανακτά την εθνική της κυριαρχία και στέκεται πάλι στα πόδια της. Τι, όχι;


Είναι φοβερό να είσαι κομμάτι της Μνημονιακής πολιτικής και να ρίχνεις τις ευθύνες για το χάος που ζούμε στους άλλους. Μόνο στους άλλους... Οι επόμενοι μήνες θα είναι πολύ δύσκολοι για τη χώρα. Για τους πολιτικούς επειδή μπαίνουν σε μια εκρηκτική προεκλογική περίοδο που θα κάνουν τα πάντα για να σώσουν τις καρέκλες τους και για τους πολίτες επειδή τίποτα ουσιαστικά τίποτα δεν άλλαξε και δεν μοιάζει να αλλάζει για τα επόμενα χρόνια... «Kalo Kouragio» που μας είχε ευχηθεί το 2010 και ο τότε κοινοτικός επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις κ. Ολι Ρεν.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ

Στο σταυροδρόμι

Το καλοκαίρι είναι οι άνθρωποί του! Γνωστοί μας, μα και άγνωστοι. Είναι όλοι αυτοί που για μερικές στιγμές οι ζωές μας θα διασταυρωθούν... Θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε, να νοσταλγήσουμε, να ταξιδέψουμε, να χαρούμε, να αγαπήσουμε. Είμαι πολύ τυχερός που συναντήθηκα με τόσο πολύ κόσμο και έστω για λίγο οι πορείες μας «συγκρούστηκαν».

Στα Θολάρια της Αμοργού αυτή η κυρία απλώνει την απογευματινή της μπουγάδα στην αυλή του προσεγμένου της σπιτιού.

Στο ίδιο χωριό μας προσπέρασε ένας νεαρός που έκανε τις δουλειές του με το άλογό του κάτω από τον καυτό απογευματινό ήλιο.

Στο βαρκάκι από τις Πλάκες, λίγο έξω από τα Κατάπολα, όλοι οι λουόμενοι γίνονται μια παρέα.

Ο μπαμπάς έσπευσε να σηκώσει το ποδήλατο του γιου του που το έριξε ο αέρας στο λιμάνι των Καταπόλων, στην Αμοργό.

Δύο έφηβοι στα Κατάπολα απολαμβάνουν τον έρωτά τους υπό την προστασία της ομπρέλας.

Ατέλειωτο παιχνίδι με τάμπλετ κάτω από την ψησταριά που ακόμη δεν έχει πάρει... φωτιά!

Ο φοβερός παππούς... ντελίβερι στο λιμάνι των Καταπόλων.

Στο κάμπινγκ Καστάνης τα... φασαριόζικα γαλλάκια παίρνουν το πρωινό τους.

Ο μπόμπιρας αυτός στο Ραχίδι προθυμοποιήθηκε να μας δείξει που βρισκόταν ένα τοπικό τυροκομείο που όμως το πετύχαμε κλειστό...

Τρελές ποδηλατάδες στο λιμάνι!

Παιχνίδι δίχως αύριο!

Η συγκεκριμένη κυρία φόρεσε τα καλά της και καθισμένη μπροστά από το κτίριο του λιμεναρχείου περίμενε να δει να φτάνει στα Κατάπολα το απογευματινό πλοίο για Πειραιά.

Απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα στα Κατάπολα.

Ελεύθερο κάμπινγκ σε μια από τις κεντρικές παραλίες στα Κουφονήσια.

Πόση αγάπη μπορεί να κρύβει αυτή η αγκαλιά στις όχθες του Λούσιου ποταμού;

Ατρόμητα κορίτσια βουτούν στα παγωμένα νερά του Λούσιου.

Η μικρή Μαριτίνα, γοητευμένη από τα άλογα, περιμένει τη σειρά της για το μάθημα ιππασίας.

Ιταλοί μαθητές ξεκουράζονται στη Μονή Προδρόμου στο φαράγγι του Λούσιου πίνοντας νερό και τρώγοντας λουκούμι.

Ιταλάκι στην πλατεία της Στεμνίτσας ξαπλώνει πάνω στο ψυγείο με τα παγωτά μέχρι να βρει αυτό που θέλει να φάει.

Το ίδιο Ιταλάκι λίγο αργότερα απολαμβάνει το παγωτό του λίγο πριν ξεκινήσει να παίζει ξιφομαχία με τον αδερφό του.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018: ΦΥΓΑΜΕ

Αύγουστος... συμπυκνωμένος

Περιμένεις σχεδόν έναν χρόνο γι' αυτή την ημέρα... Κάνεις όνειρα και σχέδια... Εχεις ήδη ταξιδέψει πολύ πριν καν ταξιδέψεις. Εχεις φτιάξει βαλίτσα, έχεις σκεφτεί τι θες να κάνεις... Και έρχεται η ζωή και σου τα αναποδογυρίζει όλα... Τι καλοκαίρι ήταν πάλι αυτό το φετινό; Πόσο δράμα και πόνος σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα; Σε μια χώρα τόση δα; Μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά μαύρισε το καλοκαίρι μας φέτος από τη δυστυχία των συνανθρώπων μας... Δεν μπορώ να είμαι καλά, ευδιάθετος και γελαστός όταν δίπλα μου ο κόσμος πονάει. Δεν μπορώ όμως και να μην είμαι. Η ζωή μου έμαθε πως πρέπει να προχωράς μπροστά. Αγκαζέ με τον πόνο σου, αλλά πρέπει να προχωράς.


Και κάπως έτσι είμαι σήμερα. Κοιτάζω το βαλιτσάκι και το σακίδιο. Στα μάτια μου έχω το υπέροχο γαλάζιο του Αιγαίου. Και μια τεράστια ευγνωμοσύνη που είμαι καλά, που είμαι υγιής, που φεύγω διακοπές. Τύχη ρε φίλε! Εχουμε τόσα να αναπληρώσουμε. Ας είναι ο Αύγουστος όλο το φετινό μας καλοκαίρι συμπυκνωμένο! Με όμορφες στιγμές και χαμόγελα. Με αγκαλιές και αισιοδοξία. Με ρομαντισμό και ανεμελιά. Με αλμύρα και γλύκα! Ζήστε την κάθε στιγμή. Καλό καλοκαίρι!

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

ΛΑΒ ΣΤΟΡΙ: ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ – ΝΤΑΪΑΝ ΚΙΤΟΝ

Τους... έφαγε ένα τελεσίγραφο

Ακόμη κι αν «γράφεις» στον φακό των παπαράτσι, δε σημαίνει ότι ταιριάζεις τελικά με τον άλλο. Η Νταϊάν Κίτον άλλωστε το έλεγε από παλιά: «Οι σχέσεις μου με τους σταρ του Χόλιγουντ αποτυγχάνουν επειδή δεν έχω ικανότητες μάνατζερ»! Πως σε μια δουλειά πρέπει να προωθείς σωστά τον εαυτό σου για να πετύχεις; Ετσι πρέπει να κάνεις και στις αισθηματικές σχέσεις. Να είσαι ελαφρώς διπλωμάτης και να πλασάρεις τα θέλω σου με τέτοιον τρόπο που να μην γίνονται φορτικά στον άλλο. Οι περισσότεροι από εμάς, δεν το καταφέρνουμε. Στη μακροχρόνια σχέση της με τον Αλ Πατσίνο, ούτε και η Κίτον τα κατάφερε...


Οι δυο τους γνωρίστηκαν ελάχιστο διάστημα αφότου είχαν επιλεγεί να ερμηνεύσουν τον Μάικλ και την Κέι Κορλεόνε στην επική ταινία του 1972 «Ο νονός». Η Νταϊάν θαμπώθηκε αμέσως μαζί του. «Ηταν γοητευτικός, αστείος και δεν σταματούσε να μιλά ούτε λεπτό. Απίθανος! Ημουν ξετρελαμένη μαζί του. Γνώρισα πολλούς άντρες στη ζωή μου, σαν τον Αλ όμως, κανέναν. Ηταν ο πιο διασκεδαστικός από όλους. Και το πρόσωπό του... Για μένα είναι το πιο όμορφο πρόσωπο άντρα. Σε σκοτώνει. Είναι για να πεθάνεις», έλεγε γλαφυρά. Ξεκίνησαν να βγαίνουν σχεδόν αμέσως. Παράλληλα με τα γυρίσματα της ταινίας που διασταύρωσε τα μονοπάτια της μοίρας τους, περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο καλύτερα. Και κάπως έτσι οι ζωές τους ενώθηκαν με τη μαγική συνταγή του έρωτα, του απόλυτου πάθους και της ανάγκης για συνύπαρξη όλη την ώρα, κάθε στιγμή της μέρας.


Στην πρώτη τους ταινία, η Κίτον ήταν μόλις 26 ετών. Συνεργάστηκαν ξανά το 1974, στο δεύτερο μέρος του «Νονού». Η ιδέα ενός γάμου με τον Πατσίνο είχε καρφωθεί για τα καλά μες στο μυαλό της... Την ίδια στιγμή, ο Πατσίνο είχε τα δικά του προβλήματα να αντιμετωπίσει και το ενδεχόμενο ενός γάμου εκτός του ότι φάνταζε μακρινό, τον έπνιγε κιόλας. «Ενας ηθοποιός εξελίσσεται σε έναν αθλητή συναισθημάτων. Είναι μια επώδυνη διαδικασία που καταλήγει στο να κάνει την προσωπική μου ζωή ανυπόφορη», έλεγε. Οσο καιρό το ζευγάρι περνούσε χαλαρά και μην βάζοντας ταμπέλες στη σχέση του, όλα έβαιναν καλώς. Η Νταϊάν όμως ήθελε περισσότερα.


Η Κίτον είχε πάθος με τους άντρες, σχεδόν σε βαθμό που μπορείς να την αποκαλέσεις και εμμονή. «Στα 18 μου σπαταλούσα πολλή ενέργεια με το να ασχολούμαι με τους άντρες. Πρέπει να ήταν πρόβλημα της γενιάς μου. Μεγάλωσα τη δεκαετία του '50. Τότε σε επέλεγε ένας άντρας, ήσουν μια επιλογή! Θέλω να πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα, τουλάχιστον το ελπίζω. Ηθελα να παντρευτώ τον Πατσίνο. Ομως δεν το χειρίστηκα διπλωματικά και το προσέγγισα με λάθος τρόπο», εκμυστηρευόταν σε φίλους της. Και ο μελαχρινος άντρας δεν σήκωνε πολλά - πολλά. Δεν έλεγε ούτε πολλά. Και οι δυο κρατούσαν την προσωπική τους ζωή κρυφή και τα χείλη τους σφραγισμένα.


Εμειναν μαζί 17 ολόκληρα χρόνια. Το μαζί βέβαια είναι σχετικό, μιας και η σχέση είχε σκαμπανεβάσματα. Οι χωρισμοί τους ήταν συχνοί. Επειτα στρέφονταν σε άλλες αγκαλιές, όμως πάντα έβρισκαν το δρόμο τους ο ένας στον άλλο και ήταν πιο παθιασμένοι από ποτέ. Αυτό το συναισθηματικό τρενάκι του τρόμου όμως σε φθείρει και κάποια στιγμή φτάνεις στη γραμμή του τερματισμού, εκεί όπου κάνεις «ταμείο».


Το τέλος ήρθε με το οριστικό τελεσίγραφό της: ή παντρευόμαστε, ή χωρίζουμε! Ηταν η εποχή των γυρισμάτων του «Νονού Νο3», το 1989. Ηταν η εποχή που ο πατέρας της πέθαινε από καρκίνο. Ο Πατσίνο, αν και την αγαπούσε, γνώριζε πως η Νταϊάν δεν ήταν η γυναίκα που ήθελε να παντρευτεί. Ισως επειδή δεν ήθελε κι ο ίδιος ποτέ να κάνει ένα γάμο. Τελικά, κανείς από τους δύο δεν παντρεύτηκε ποτέ... «Τον αγάπησα πραγματικά, αληθινά, βαθιά. Ακόμη κι αν καταφέρναμε να παντρευτούμε, δεν ξέρω αν θα ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος», επιβεβαίωνε η Κίτον που έχει παραδεχθεί πως ο Πατσίνο ήταν ο έρωτας της ζωής της. Ομως πόσοι άραγε παντρεύονται τον έρωτα της ζωής τους;

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΟΝΕΣ

Είσοδος από μπρος

Εχουν περάσει  αρκετές εβδομάδες από τότε που οι αστικές συγκοινωνίες εφάρμοσαν το μέτρο της εισόδου μόνο από τη μπροστινή πόρτα. Σε γενικές γραμμές και προς μεγάλη μου έκπληξη το μέτρο δείχνει να τηρείται όχι τόσο επειδή οι επιβάτες συμμορφώνονται, αλλά επειδή είδαν πως οι πίσω πόρτες δεν ανοίγουν αμέσως και αν δεν πρόκειται να κατέβει κανείς, δεν ανοίγουν καθόλου. Λίγοι οδηγοί εξηγούν τα της αλλαγής, αν και ταμπέλες και ηλεκτρονικοί πίνακες ενημερώνουν συνεχώς για την είσοδο από μπρος! Βέβαια υπάρχουν και οι οδηγοί που συνεχίζουν και ανοίγουν όλες τις πόρτες και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα, μόνο ο μισθός να μπαίνει...


Καθημερινά λοιπόν δημιουργούνται διάφορα... τρελά στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ. Κάθε φορά που πλησιάζουν σε μία στάση οι οδηγοί ανοίγουν πρώτα τη μπροστινή πόρτα ώστε οι άνθρωποι που περιμένουν να εισέλθουν στο όχημα από εκεί και μετά ανοίγουν τις άλλες πόρτες για την έξοδο των επιβατών. Αποτέλεσμα; Οσοι περιμένουν να κατέβουν νομίζουν πως δεν θα τους ανοίξει την πόρτα και είτε φωνάζουν, είτε χτυπάνε το τζάμι. Υπάρχουν πάντα αυτοί που περιμένουν να βγουν από τη μπροστινή πόρτα και εκεί τις περισσότερες φορές οι οδηγοί δεν τους εξηγούν για την αλλαγή που έχει συμβεί και μπλοκάρει το πράγμα. Οπως ακριβώς υπάρχουν και αυτοί που περιμένουν να ανοίξουν οι πίσω πόρτες για να μπουν από την έξοδο και ενδεχομένως να βρουν πιο εύκολα θέση για να καθίσουν.


Το άλλο τρελό που παρατηρείται είναι το ότι με την είσοδο από τη μπροστινή πόρτα η πλειοψηφία των επιβατών... μπαστακώνεται στο εμπρόσθιο μέρος του οχήματος και πολλές φορές το πίσω μέρος είναι σχεδόν άδειο. Στα λεωφορεία φυσαρμόνικες, που ούτως ή άλλως χωράνε περισσότερα άτομα, θα έπρεπε η είσοδος να επιτρέπεται και από τις δύο μπροστινές πόρτες ώστε να μην παρατηρούνται ουρές, χώρια που τις περισσότερες φορές το νέο μέτρο συνήθως δεν τηρείται. Η είσοδος από τη μπροστινή πόρτα είναι σωστό μέτρο και αν εφαρμοστεί καλά μόνο όφελος θα έχουμε. Δεν θα στριμωχνόμαστε, ούτε θα σπρωχνόμαστε στο μπες - βγες και όλα καλά. Φτάνει μόνο να μάθουμε να υπακούμε (χλωμό) στους κανόνες και να μην κάνουμε ό,τι μας βολεύει και φυσικά να ακυρώνουμε το εισιτήριό μας. Αλήθεια ελεγκτές υπάρχουν πια στις αστικές μας συγκοινωνίες;

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Ο «ΝΤΑΗΣ» ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΟΥ

Ελεύθερες, όχι γενναίες

Βρίσκομαι σε κατάστημα της Σταδίου. Με ρούχα. Το χειρότερό μου πια! Τίποτα δεν μου κάνει, έτσι όπως έχω παχύνει κι όσα μου κάνουν κάθονται πάνω μου σαν σακιά! Με φοράνε. Στα δοκιμαστήρια έχει φουλ κλιματισμό, σαν ψυγείο, όμως από την πολλή υγρασία τα ρούχα κολλάνε πάνω μου. Κουράστηκα! Δεν θέλω να δοκιμάσω τίποτα, ούτε να αγοράσω κάτι. Του χρόνου καλά να 'μαστε. Βγαίνω από το δοκιμαστήριο σχεδόν ανακουφισμένος. «Σου είπα δεν θέλω. Οταν λέμε δεν θέλω εννοούμε δεν θέλω», ακούω έναν έξαλλο κύριο να μαλώνει τη γυναίκα που τον συνόδευε. Δεν δίνω και πολλή σημασία, αν και αυτά τα καθημερινά... δράματα των δίπλα μου με ιντριγκάρουν...


Βλέπω κάτι μπλουζάκια με ωραίες στάμπες και στέκομαι για λίγο εκεί. Το ίδιο ζευγάρι που περιφέρεται ανάμεσα στα αντρικά ρούχα μου μεταφέρει την αρνητική του ενέργεια. Αυτός δηλαδή. Λίγο μετά τον ακούω και πάλι να της μιλά με εκνευρισμό. «Είπαμε δεν θέλω, το κατάλαβες; Καλά φεύγω και κάτσε μόνη σου εδώ μέσα», της είπε και έφυγε από το μαγαζί σαν κακομαθημένο παιδάκι και όχι σαν 45άρης άντρας που πρέπει να δείχνει τα θέλω του όχι με φωνές και ένταση, αλλά με πειθώ και υπευθυνότητα. Η γυναίκα έμεινε για λίγο ακόμη να χαζεύει τα αντρικά και μετά ανέβηκε στο πάνω ταμείο. Ηθελα να της πω πως ανέχεται να της μιλά έτσι; Φαντάσου τι θα γίνεται όταν βρίσκονται οι δυο τους.


Βγαίνοντας από το μαγαζί ο... νταής της φώναζε από την πόρτα να μην πάρει τίποτα και να βγει έξω να φύγουν! Δεν μπορείς να ξέρεις τι συνέβη ανάμεσά τους και αν τον είχε και τον έσερνε στα καταστήματα για ώρες. Ομως αυτή η παιδιάστικη συμπεριφορά ενός άντρα που κάνει λες και έχει πάει για ψώνια με τη μαμά του με ξένισε πολύ. Σε έναν τοίχο παραδίπλα είδα γραμμένο το: «Στον δρόμο για το σπίτι θέλουμε να είμαστε ελεύθερες, όχι γενναίες»! Κορίτσια, να έχετε πάντα δίπλα σας άντρες που σας ανεβάζουν και που σας αξίζουν και να μην συμβιβάζεστε με παλικαράκια της φακής!

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

ΛΑΒ ΣΤΟΡΙ: ΤΟΝΙ ΚΕΡΤΙΣ – ΤΖΑΝΕΤ ΛΙ

Με ημερομηνία λήξης

Τους έχουν παρουσιάσει ως τους Κρουζ και Κίντμαν της δεκαετίας του '50. Οπου κι αν εμφανίζονταν η γοητεία του Κέρτις και η παιδική ομορφιά της Λι μαγνήτιζαν τα βλέμματα και έκαναν τους παπαράτσι να μη σταματούν τα κλικ. Επιτυχημένοι και φιλόδοξοι, για ένα διάστημα της ζωής τους τα είχαν όλα και αυτό περιελάμβανε αγάπη και δύο παιδιά... Τα ωραία όμως δεν διαρκούν ποτέ για πολύ.




1950: ο Τόνι εμφανίζεται ακάλεστος σε ένα πάρτι και γνωρίζει τη Τζάνετ. Μερικές ημέρες αργότερα την καλεί στο τηλέφωνο και μιμούμενος τη φωνή του Κάρι Γκραντ τής ζήτα να βγουν ραντεβού. «Ομοιά της δεν είχα δει ποτέ ξανά στη ζωή μου. Κυκλοφορούσε μέσα σε ένα φανταχτερό φόρεμα, είχε μαλλιά πιασμένα πάνω σαν ακουστικά και ήταν η πιο άγρια εκεί μέσα», έλεγε ο Κέρτις... «Κάποια στιγμή μου σύστησαν έναν συγκλονιστικά όμορφο άντρα, με μαύρα ανακατεμένα μαλλιά, μεγάλα και ευαίσθητα μάτια, αισθησιακά χείλη και μια προσωπικότητα στην οποία δε μπορούσα να αντισταθώ», είχε σχολιάσει εκείνη από την πλευρά της για τη γνωριμία τους.




Δεν πέρασαν πολλοί μήνες και ο 26χρονος Τόνι έκανε πρόταση γάμου στην 23χρονη Τζάνετ μέσω τηλεφώνου. Παρά την τριήμερη πίεση που δέχτηκαν από τα κινηματογραφικά στούντιο για να μην παντρευτούν (τότε θεωρείτο ζημιογόνο ένας σταρ να χάνει τον εργένικο βίο του), εκείνοι έκαναν αυτό που ήθελαν. Στις 4 Ιουνίου 1951, η Τζάνετ το έσκασε με τον εραστή της και παντρεύτηκαν στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ. Ο πολιτικός τους γάμος είχε κουμπάρο τον Τζέρι Λιούις και τη γυναίκα του, οι οποίοι μάλιστα άργησαν να εμφανιστούν στην τελετή. Το γαμήλιο δείπνο δόθηκε σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης, ενώ την επόμενη μέρα το γιόρτασαν διοργανώνοντας ένα πάρτι. Ο γάμος ξεκίνησε χαρούμενα και το ζευγάρι σύχναζε με τον Φρανκ Σινάτρα στα μπαρ της αμερικανικής μεγαλούπολης. Οσο η Τζάνετ μεγάλωνε, τόσο γινόταν πιο σικάτη και σέξι. Εβαψε τα μαλλιά της πιο ξανθά, φορούσε εφαρμοστά ρούχα και συχνά την απαθανάτιζαν σε προκλητικές πόζες...




Μεγάλο πλήγμα ήταν η αποβολή του πρώτου τους παιδιού, το 1954. «Εκείνη την εποχή η σχέση μας δεν ήταν στα πάνω της. Κανένας από τους δυο μας δεν ήταν ο καλύτερος σύζυγος, έτσι σιγά - σιγά αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Δεν είχα καταλάβει πόσο εύθραστη ήταν πλέον η σχέση μας, όμως έμεινα στο γάμο», είχε παραδεχτεί ο Κέρτις. Το 1956 ήρθε στον κόσμο η Κέλι Αν και το 1958 η Τζέιμι Λι. Μετά από μια δεκαετία έγγαμου βίου, τα προβλήματα άρχισαν να γίνονται εμφανή και στους απέξω. Ο Τόνι ένιωθε συχνά κατώτερός της, σαν να βρισκόταν στη σκιά της. «Την θαύμαζα πολύ και ήθελα να με θαυμάζει και εκείνη. Ηταν πιο μορφωμένη από μένα και με τιμούσε αφάνταστα το γεγονός ότι ήθελε να περνά χρόνο μαζί μου. Ημασταν τρελαμένοι ο ένας για τον άλλον, όμως οι μεταξύ μας διαφορές δεν άργησαν να φανούν. Αρχικά έμοιαζαν γοητευτικές, στην πορεία όμως άρχισαν να μας αποξενώνουν», σχολίαζε εκείνος. Από τη μεριά της, η Λι το έβλεπε αλλιώς. «Ο Τόνι μου έκανε το αφεντικό! Μου έλεγε πως να φέρομαι, όπως ακριβώς έκανε η μητέρα μου στον πατέρα μου».




Το ζευγάρι χώρισε επίσημα το Μάρτιο του 1962. Ευρέως διαδιδόταν πως ο λόγος του χωρισμού είχε να κάνει με τον έρωτα του Κέρτις για την 17χρονη συμπρωταγωνίστριά του στο «Τάρας Μπούλμπα», Κριστίν Κάουφμαν την οποία τελικά και παντρεύτηκε. Ομως και η Λι παντρεύτηκε ξανά τον ίδιο χρόνο, τον χρηματιστή Ρόμπερτ Μπραντ, με τον οποίο έμειναν μαζί μέχρι το θάνατό της, το 2004. Ο Κέρτις έκανε ακόμη 4 γάμους και πέθανε το 2010 αφήνοντας χήρα τη Τζιλ Βάντενμπεργκ με την οποία είχε παντρευτεί το 1998.