Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

ΚΛΑΙΝΕ ΜΩΡΕ ΟΙ ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ;

Τα πάντα είναι οικογένεια

Πόσοι άραγε έχουμε κλάψει στο φινάλε μιας σειράς που αγαπήσαμε; Τα τελευταία χρόνια πιάνω τον εαυτό μου να συγκινείται πιο εύκολα με κάτι που βλέπει στην TV (γιατί νομίζεις πως αποφεύγω το «Πάμε πακέτο»;). Ηλικιακό μάλλον θα είναι, δεν το πολυψάχνω.
Σπάνια βρίσκω μία σειρά με την οποία θα ταυτιστώ τόσο πολύ, σχεδόν θα γίνει μέρος της ζωής μου. Και το αμερικανικό «Parenthood» ήταν ακριβώς αυτό: ήταν παρέα, ήταν συντροφιά, ήταν οικογένεια! Λίγες σειρές έχουν καταφέρει να με αγγίξουν όσο αυτή. Από το 2010, η οικογένεια Μπρέιβερμαν, από τον παππού και τη γιαγιά, μέχρι το τελευταίο εγγόνι, όλοι είχαν κάτι να σε διδάξουν. Κάτι για τη ζωή, για την αγάπη, για τη σημασία του να είσαι πλάι στον άλλον, ακόμη κι αν δεν συμφωνείς σε τίποτα μαζί του. Η σειρά καταπιάστηκε με σοβαρά θέματα, όπως αυτό του αυτισμού σε μια οικογένεια και το πως το αντιμετωπίζει κανείς. Το θέμα του καρκίνου και τη μάχη για τη ζωή. Τις διαφυλετικές σχέσεις, το διαζύγιο, την υιοθεσία, την ομοφυλοφιλία, την αποδοχή του διαφορετικού. Κοινός παρονομαστής η αγάπη των μελών της οικογένειας, αφού όλα πάνε κι έρχονται κι όλα εκεί καταλήγουν. Οι Μπρέιβερμαν δεν ήταν μια Αγία Οικογένεια, ποιος άλλωστε ζει σε μια τέτοια; Ηταν απλοί, αληθινοί άνθρωποι, με παρόμοια με μας προβλήματα, με τις ίδιες ανησυχίες και έγνοιες. Ατομα που όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε στην καθημερινότητά μας. Ηταν μια οικογένεια που με τον τρόπο της δίδαξε στο κοινό πως μπορεί εξωτερικά να είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί, εσωτερικά όμως είμαστε ίδιοι...

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ πολύ Αγγελική που μου την έμαθες...






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου