Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

ΟΣΟ ΖΩ ΕΛΠΙΖΩ

Η ελπίδα φτιάχνει Παράδεισο

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για την ΕΛΠΙΔΑ. Ωραία λέξη. Κρύβει μέσα της πολλά. Κρύβει την επιθυμία για ζωή, την πίστη πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Ουσιαστικά είναι μια κραυγή. Οσο ζεις, ελπίζεις. Κι όσο ελπίζεις, προχωράς μπροστά, ένα βήμα κάθε μέρα. Βέβαια, ίσως βαθιά μέσα σου να γνωρίζεις πως λίγο μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα στη ζωή σου. Αυτό πάντως είναι θέμα του πόσο αισιόδοξος, ή απαισιόδοξος είσαι σαν άτομο. Πως θα ήταν άραγε ο κόσμος μας χωρίς αυτήν; Σίγουρα όχι πιο χαρούμενος. Πάντως είναι καλύτερο από το να μην έχεις τίποτα. Ελπίζεις ρε παιδί μου. Στη σκέψη και μόνο νιώθεις καλύτερα.


Είναι σαν ένα μικρό χαπάκι ευτυχίας. Μπορεί να μην διαρκεί για πάντα και μετά να πρέπει να πάρεις ακόμη ένα. Ισως τελικά η ελπίδα να είναι ακριβώς αυτό: ένα χαπάκι ηρεμίας για να μας ξημερώσει και έπειτα βλέπουμε. Η ελπίδα μπορεί να έρθει με τη μορφή ενός καλού λόγου. Ενός φιλικού χτυπήματος στον ώμο. Μιας αγκαλιάς από ένα μικρό παιδί. Μιας εισπνοής πλάι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Με ένα τσούγκρισμα δύο ποτηριών κρασί. Δεν έχει σημασία πως θα έρθει, φτάνει μόνο να έρθει. Την ελπίδα την χρειαζόμαστε. Οπως την χρειάστηκαν και οι κάτοικοι του Κόλντγουοτερ στο Μίσιγκαν, όταν εκείνο το απόγευμα του Φθινοπώρου, η Τες δέχτηκε το πρώτο τηλεφώνημα από τον Παράδεισο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου