Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΗΜΕΡΑ

Ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, οι περισσότεροι λατρεύουμε να τη μισούμε. «Εγώ γιορτάζω κάθε μέρα», λέει ένας. «Είμαι ερωτευμένη με τη ζωή», ξεκαθαρίζει η άλλη. «Αυτή η γιορτή έγινε για τους λουλουδοπώληδες», θα ακούσεις παραδίπλα. Χρειαζόμαστε άραγε μία μέρα, έστω και ξενόφερτη, για να θυμόμαστε την αγάπη, τα λουλούδια, τις πάστες σοκολάτα (ξέρεις αυτές τις παλιές); Μάλλον ναι!


Η ρουτίνα, η καθημερινότητα, τα ατέλειωτα Γιούρογκρουπ, οι άδειες τσέπες, η εφορία, τα δάνεια και άλλες τέτοιες αστικές μικρότητες μας έχουν απομακρύνει περισσότερο από ποτέ από τις παλιές εποχές της καλοπέρασης, τότε που δεν είχαμε ανάγκη το ανήμερα, αφού ζούσαμε τον έρωτά μας καθημερινά (λέμε τώρα). Στη δύσκολη αυτή εποχή όπου διανύουμε θα έλεγε κανείς πως θα στρεφόμασταν περισσότερο στον έρωτα και στη συντροφικότητα, αφού -πως να το κάνουμε- η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Αμ δε!

Ολοένα και περισσότεροι κλείνονται στον εαυτό τους, φοβούνται τη σχέση, τη δέσμευση, το νοιάξιμο, το να δώσουν συναίσθημα. Αραγε στη σύγχρονη Ελλάδα δεν υπάρχουν πια σχέσεις; Πως! Υπάρχουν, οι περισσότερες όμως δυσλειτουργικές. Και αυτές ακριβώς θα αναλύσουμε, αφού -κακά τα ψέματα- οι καλές σχέσεις απλώς ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ, ούτε καν στο ΜΠΙΛόγκ!

Αρκετές φορές έχω ακούσει -κυρίως-από φίλες μου που θέλουν διακαώς να κάνουν σχέση να μην τα καταφέρνουν με τίποτα. Τη μία μπλέκουν με παντρεμένο που είναι στα χωρίσματα (ξέρεις, από αυτούς που δεν χωρίζουν ποτέ). Την άλλη με τύπο που είναι μεν ελεύθερος και θέλει σχέση, αλλά όχι αυτό που ο μέσος άνθρωπος εννοεί σχέση. Και σε ρωτώ: όταν μπλέκεις με το λάθος άτομο, φταις εσύ γιατί πραγματικά ΔΕΝ θες να κάνεις σχέση, ή φταίει ο Ανάδρομος που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που σου τον έφερε μπροστά σου; (ρητορική)

Είναι κι αυτά τα αποτυχημένα προξενιά. Ολοι έχουν την καλή διάθεση να γνωρίσουν έναν φίλο τους σε μια άλλη φίλη τους. Στις μεγαλύτερες ηλικίες αυτή η επαφή γίνεται σε εστιατόριο, ή σε σπίτι. Αν οι δύο υποψήφιοι είναι πάνω από 40 αρχίζει η μουρμούρα του τύπου «Τι κουσούρι έχει και είναι μόνος»; Βέβαια πάντα αναφερόμαστε στο άλλο πρόσωπο, διότι εμείς είμαστε ΑΨΟΓΟΙ!

Και όσο η τεχνολογία προχωρά και εξελίσσεται τόσο ολοένα και περισσότερος κόσμος θα γνωρίζεται μέσω Διαδικτύου. Ψυχρό και μπερδεμένο θα μου πεις. Ισως, όμως το έχω δει να δουλεύει. Οχι, με την πρώτη. Ισως ούτε και με τη δεύτερη. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας περίφημος τρόπος να κάνεις γνωριμίες που προσοχή όμως: να τις κάνεις πραγματικότητα! Υπάρχει πολύς κόσμος που ερωτεύθηκε άτομα μέσω υπολογιστή και δεν τα συνάντησε ποτέ...

Εμένα μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι της μεγαλύτερης ηλικίας. Που έχουν κάνει ένα κύκλο ζωής, γάμο, οικογένεια κλπ. και η μοίρα τους βρίσκει να συναντούν πάλι έναν παιδικό τους έρωτα και να ξεκινούν από την αρχή και μάλιστα σε πολύ υγιείς σχέσεις!


Κάποιοι άλλοι βαφτίζουν σχέση τον αποτυχημένο γάμο τους, που όμως δεν τον λένε αποτυχημένο (μακριά από μας), απλώς πολύ προχωρημένο που εμπλουτίζεται με την προσθήκη άλλων ζευγαριών στο κρεβάτι τους. Ανταλλαγές ερωτικών συντρόφων; Ηρθε κι αυτό για να μείνει! Ετσι και κρατάς την καβάντζα σου και αποκτάς διάφορες εμπειρίες μέχρι που μια μέρα ο σύντροφός σου σε εγκαταλείπει διότι ερωτεύθηκε την κυρία του άλλου ζευγαρίου με το οποίο μοιραζόσασταν... στιγμές!

Μην ξεχνάμε βέβαια και το σεξ της μιας βραδιάς, κάτι που φοριέται πολύ τελευταία, αφού δεν μοιράζεσαι τίποτα με τον άλλο παρά μόνο μερικά λεπτά ηδονής, αν είσαι τυχερός μερικές ώρες ψεύτικης συντροφικότητας. Οσο δηλαδή κρατάνε τα ρεσό της ΙΚΕΑ. Εδώ ο κίνδυνος που παραμονεύει είναι κάποια στιγμή να ερωτευθείς αυτόν με τον οποίο απλώς περνάς καλά και δεν θέλει τίποτε παραπάνω από εσένα και τότε ετοιμάσου για... μούρη στο πάτωμα!

Θα μου πεις είναι σε καλύτερη μοίρα εκείνοι που μένουν σε μια σχέση/γάμο από ανάγκη; Είτε λόγω παιδιών, είτε λόγω κρίσης, είτε επειδή «που να ψάχνω τώρα»; Καλύτερα εγκλωβισμένος εδώ, παρά πάλι στο σπίτι με τους γονείς. Τι φρίκη! Τι συμβιβασμός. Τι χαμένη ζωή...


Είπα ζωή και σκέφτηκα το «δεύτερη ζωή δεν έχει». Δεν έχω καμιά μυστική συνταγή του έρωτα, αλλιώς θα σου την έλεγα. Θεωρώ πως όταν θες να μοιραστείς τη ζωή σου με κάποιον άλλον, πρέπει να δείχνεις και να είσαι διαθέσιμος και πάνω από όλα να είσαι εσύ! Να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο εκεί έξω και να γνωρίσει κόσμο. Θα σπαταληθείς, θα φας τα μούτρα σου, θα κλάψεις, θα πέσεις στα πατώματα και ένα ωραίο πρωί που δεν θα έχεις και πολύ όρεξη για γνωριμίες, ίσως πας για έναν καφέ που απλώς θα κρατήσει δέκα ώρες! Και τότε θα έχεις γνωρίσει το αγαπάκι σου!

ΧΑΠΙ ΒΑΛΕΝΤΑΪΝΖ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου