Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

ΜΠΑΝΑΚΙ... ΜΑΝΑΚΙ

Λέιντι μπλουμ

Τη βλέπω καθημερινά. Εκείνη απολαμβάνει το πρωινό της μπανάκι, εγώ το τρέξιμό μου. Δεν γνωριζόμαστε, όμως τη θεωρώ φίλη μου. Με συντροφεύει στη γυμναστική μου, ίσως να με έχει προσέξει όταν κολυμπά, να περιμένει πότε θα περάσω. Η συγκεκριμένη κυρία προσπαθεί να μην χάσει ούτε μία μέρα τις βουτιές της. Συνήθως την πετυχαίνω μόνη. Αλλες πάλι φορές είναι μαζί με κάτι άλλες κυρίες. Αφού αφήσει τις γαλότσες και την τσάντα της προσεκτικά τοποθετημένα στις πλάκες, πλησιάζει τα βράχια και δίχως δεύτερη σκέψη βουτά στα δροσερά (το ξορκίζω) νερά του Σαρωνικού.


Αν δεν κοιτάξεις προσεκτικά, δεν τη διακρίνεις εύκολα, αφού μόνο το σκουφάκι της εξέχει από το νερό. Μοιάζει σαν κουκίδα μες στη θάλασσα. Σαν μια πινέζα που κάποιος έβαλε θέλοντας να αφήσει ένα σημείωμα. Ομως για μένα είναι η κυρία μου. Η πρώτη μου θαλασσινή καλημέρα. Είναι κάπως σαν γούρι μου. Αφού εκείνη κάνει το μπάνιο της, τότε κι εγώ θα κάνω το τρέξιμό μου και η μέρα μας θα πάει καλά. Δεν έχουμε γνωριστεί... Δεν έχουμε μιλήσει καν... Ισως μια μέρα βρω το θάρρος και τη ρωτήσω για τον καιρό, τη θάλασσα, τη θερμοκρασία. Μέχρι τότε απλώς θα τη θαυμάζω για τη ζωντάνια, το κέφι και την αγάπη της για το νερό. Και στο πίσω μέρος του μυαλού μου, θα πλάθω ιστορίες για τη ζωή της...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου