Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΑΣΑ

Προορισμός, ο κόσμος

Η σχέση μου με τα λεωφορεία δεν ήταν η καλύτερη. Είχα να τα χρησιμοποιήσω καμιά δεκαπενταετία, η οικονομική κρίση όμως με έκανε να τους ξανασυστηθώ και να αρχίσουμε μία σχέση μίσους-πάθους. Σχεδόν καθημερινά θα με δεις σε ένα αστικό και επειδή συνήθως κάνω τη διαδρομή από την αφετηρία έως το τέρμα έχω την ευκαιρία να μελετήσω τους συνεπιβάτες μου. Αν εξαιρέσει κανείς τη νεολαία, που είναι φασαριόζικη, ζωντανή και χαμογελαστή, όλοι οι άλλοι είναι σκυθρωποί, αποκαμωμένοι, με «μαύρα» πρόσωπα θαρρείς δίχως ελπίδα. Οι νέοι ταξιδεύουν σχεδόν πάντα σε παρέες, οι μεγαλύτεροι όχι, χώρια που είναι έτοιμοι για καβγά. Μία σπιθούλα και μπορεί να γίνει σύρραξη. Πολύ θυμωμένος ο λαός μας...


Στο σημερινό μου δρομολόγιο χάρηκα όμως πολύ που είδα έναν κύριο να μεταφέρει το ξεραμένο του φυτό. Ισως το πήγαινε σε κάποιον γεωπόνο να του το σώσει, τώρα που έρχεται Ανοιξη. Παραδίπλα ήταν μια εμφανώς κουρασμένη κυρία που είχε παρατήσει τη σακούλα του σούπερ μάρκετ στον διάδρομο. Μπήκαν και κάτι ταξιδιώτες με μπαγκάζια και το βλέμμα τους σαφώς πιο χαλαρό από αυτό των άλλων επιβατών. Αυτοί που με ενοχλούν είναι όσοι μιλούν στο κινητό τους δυνατά λες και βρίσκονται στο σπίτι τους και όσοι κάθονται στα καθίσματα με την άνεσή τους πιάνοντας δύο θέσεις. Μάλιστα μουτρώνουν όταν τους ξεβολεύεις! Σόρι κιόλας φιλαράκι έτσι;


Χαίρομαι ιδιαίτερα τους παππούδες που είναι πάντα σινιέ. Με τα καπελάκια τους, τα μπερεδάκια τους, τα κοστούμια, τα καλά τους παπούτσια. Είναι μαθημένοι αλλιώς. Οταν βγαίνουν έξω, προσέχουν την εμφάνισή τους. Δεν είναι σαν κι εμάς, τους πιο νέους, που είμαστε με φόρμες, αθλητικά, γενικώς χύμα. Απορία έχω με όλους όσοι αν και δεν κάνει τόσο κρύο, είναι ντυμένοι με σκούφους και γάντια, λες και πάνε στα χιόνια. Επίσης πάντα ήθελα να ρωτήσω κάποιον, πως μπορεί να διαβάζει βιβλίο μέσα σε λεωφορείο που χοροπηδάει και χτυπιέται στους κακοφτιαγμένους δρόμους. Ζάλη!


Πολύ χαριτωμένο είναι κάθε φορά που βλέπω -κυρίως- νεαρά κορίτσια να συζητούν τα γκομενικά τους, ή να προσπαθούν να λύσουν τα ερωτικά των φίλων τους. Επίσης νιώθω μια γλύκα μέσα μου όταν κάποιος συνταξιδιώτης λαμβάνει στο κινητό ένα μήνυμα που του φέρνει χαμόγελο στα χείλη. Σχεδόν μιμούμαι αυτό το χαζογελάκι, λες έλαβα εγώ το sms.


Μ' αυτά και μ' αυτά, η ζωή στην πόλη συνεχίζεται. Ανθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν στα λεωφορεία. Για κάποια λεπτά οι ζωές μας διασταυρώνονται και έπειτα πάλι ο καθένας τραβά τη δική του ανηφόρα, μέχρι την επόμενη στάση που θα μας φέρει όλους ξανά κοντά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου