Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΖΩΗΣ

Δεν είσαι (ο) μόνος

Μου αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους. Να ακούω τις απόψεις τους για τη ζωή, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τα όνειρά τους. Τον τελευταίο καιρό βέβαια μόνο για όνειρα δεν μου λέει κανείς. Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τους φόβους τους. Θα τα βγάλουν πέρα; Θα πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους; Θα καταφέρουν να τα φέρουν βόλτα μέχρι το τέλος του μήνα; Πολύς κόσμος είναι πιεσμένος. Αλλος είναι άνεργος. Αλλος πάλι ζει από τους γονείς του. Φρίκη. Οι Ελληνες χάσαμε το χαμόγελό μας, ασχημύναμε λίγο, γεμίσαμε άσπρες τρίχες και βάλαμε ακόμη περισσότερα κιλά. Σε κάποια πράγματα φταίμε, ίσως σε πολλά, όμως δεν είναι λύση να πάρουμε όλη την ευθύνη επάνω μας. Σίγουρα κανείς δεν ήθελε να φτάσει στα 40 του και να μην μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του. Να κάθεται στο σπίτι μόνος και να στεναχωριέται για τις λάθος επιλογές του. Είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά όλοι μαζί και αυτή η σκέψη μπορεί να μας κάνει να γαληνέψουμε έστω και λίγο. Κανείς δεν πρέπει να νιώθει στο περιθώριο, να ντρέπεται που δεν μπορεί να προσφέρει στους αγαπημένους του, αυτό το κάτι παραπάνω. Στην κρίση δοκιμάζονται τα όρια και οι αντοχές μας. Δοκιμαζόμαστε εμείς οι ίδιοι που καλούμαστε να αναγεννηθούμε από τα συντρίμμια μας. Μέχρι να μπορέσουμε να πατήσουμε και πάλι γερά στα πόδια μας και να γελάσουμε με την καρδιά μας -και όχι αυτό το ψεύτικο γελάκι για τη σέλφι- μπορούμε να προσφέρουμε απλόχερα στους γύρω μας εμάς τους ίδιους. Η φυσική παρουσία δεν αντικαθίσταται με τίποτε άλλο και είναι το καλύτερο δώρο που μας έχει απομείνει. Κι ας έχει κοιλίτσα, μαγουλάκια, άσπρες τριχούλες και μια θλίψη. Ολα προσωρινά θα είναι...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου