Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

ΕΝΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΑ ΕΛ.ΤΑ

Οι φυλές των ταχυδρομείων

Είμαι που λες σήμερα το μεσημέρι στο ταχυδρομείο της γειτονιάς. Κόσμος και κοσμάκης περνά, βγάζει νουμεράκι από το μηχάνημα, ξινίζει μουτράκι, ξεφυσά και περιμένει εντός και εκτός. Το ίδιο κι εγώ. Κι εκεί που κάθομαι λοιπόν, βγάζω το σούπερ ατζεντάκι και καταγράφω στοιχεία των ανθρώπων γύρω μου.

Το σούπερ ατζεντάκι και το νουμεράκι προτεραιότητας.

Κάποιοι είναι αγχωμένοι, άλλοι πάλι ήρεμοι, σχεδόν αποφασισμένοι να χαλαρώσουν στα ζεστά (τύπου φάτνη) περιμένοντας τη σειρά τους. Είπαμε, 30 λεπτά αναμονής είναι αυτά. Πλάι μου κάθεται μία κυρία τύπου Ζωζώ Σαπουντζάκη. Μαύρο γυαλιστερό μαλλί, έντονο μακιγιάζ, ελαφρώς πειραγμένο μουτράκι. Απέναντι χαζεύω μια μικρούλα και... ροζούλα. Φορά μποτάκι ροζ, μπλουζάκι ροζ και έχει κάτι τεράααστια ακουστικά καφέ. Στο ταμείο εξυπηρετείται ήδη ένας ευγενής κύριος, λόρδο θα τον έλεγες που άφησε για λίγο το κυνήγι της αλεπούς για να στείλει ένα γράμμα και πάλι πίσω στο Ντάουντον. Το ντύσιμό του στην τρίχα και οι εκφράσεις του όλες με «ευχαριστώ», «παρακαλώ». Αλλωστε η ευγένεια σε αυτήν τη χώρα πάντα προκαλεί έκπληξη! Τώρα δίπλα μου έχει έρθει η κυρία από το σούπερ μάρκετ. Κατάκοπη, πετά τις δύο τσάντες κάτω για να πάρει μία ανάσα, αφού κάτι μου λέει πως στο σπίτι την περιμένουν ένα σωρό άλλες δουλειές. Κι ενώ το βλέμμα μου πέφτει πάνω στην... κομμωτηριέ κυρία, να και ο Δημήτρης Κοργιαλάς με ροκ εμφάνιση, αρβυλάκια, ρέιμπαν γυαλιά, μακρύ μαλλί κάπως αχτένιστο και μπόλικες άσπρες τρίχες (δεν είχε κάνει ρίζα). Μην άγχεσαι Τζιμ! Ολοι οι Ελληνες γκριζάραμε λέιτλι.

Ο Δημήτρης Κοργιαλάς επί τω έργω.

Πριν από εμένα έχει σειρά μια μεσήλιξ φούξια μαντάμ άρτι αφιχθείσα από το διπλανό γυμναστήριο. Αποπνέει αέρα Τζέιν Φόντα, χωρίς όμως τα ίδια προσόντα. Γκλιν γκλον, 316! Εγώ είμαι! Χαμογελώ, πάω στο γκισέ και σκέφτομαι όλους εκείνους πίσω μου που ενδεχομένως να έκαναν το ίδιο με εμένα. Αραγε σε ποια φυλή του ταχυδρομείου θα με κατέτασσαν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου