Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΣΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

Εναν καφέ, ένα πίτα γύρο και μια βότκα λεμόνι

Ξέρεις τι μου έχει λείψει; Η ανεμελιά των ΣΚ. Τότε που το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν που θα πάμε για πρωινό (στη μία δλδ) καφέ, αν θα φάμε σε εστιατόριο, ή ταβέρνα και αν το βράδυ θα μείνουμε μέσα για επιτραπέζια και τέικ άουτ, ή αν θα βγούμε έξω για ποτάκι. Αυτή η ανεμελιά που νόμιζες (και ίσως τα είχες) όλα λυμένα. Θα ήθελα πάλι να ζήσω ένα τέτοιο ανέμελο ΣΚ. Χωρίς να πίνω καφέ και να σκέφτομαι την 3η από τις 12 δόσεις της ρύθμισης στην εφορία. Να μαζευτούμε παρέα σε ταβερνάκι και να τσακωνόμαστε για το τυρί στη σαλάτα (Βίκη, για σένα πάει αυτό) και όχι για τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, το ΓΚΡΕΞΙΤ και άλλες τέτοιες ιστορίες τρόμου.


Να πίνουμε ένα ποτάκι και πίσω από το επιτηδευμένο... παπιογελάκι της σέλφης να μην κρύβεται το άγχος της επόμενης ημέρας. Να κάναμε μια βόλτα χωρίς ένα μαύρο σύννεφο να μας ακολουθεί από πάνω ως άλλο Ζέπελιν (που μας πήγα τώρα, στο χλιδάτο 2004). Αχ, να ζούσα πάλι ένα τέτοιο ανέμελο ΣΚ κι ας κρατούσε μόνο τόσο λίγο. Θα ήταν κάτι σαν χειμωνιάτικη λιακάδα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου