Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

ΓΚΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΑ

Αναμνήσεων τσίκνισμα

Αν πριν από μερικά χρόνια μου έλεγες πως μια Τσικνοπέμπτη θα μελαγχολούσα, θα σε έβγαζα τρελό. Παλαιότερα, τις εποχές που οι παρέες ήταν παρέες και όχι τρία άτομα, είχα καλές σχέσεις μαζί της. Κανονίζαμε να βγούμε για φαγητάκι, κρασάκια, μίνι κραιπάλη ρε παιδί μου. Οσο περνούσαν τα χρόνια (στην πλάτη μας), η παρέα λιγόστευε, το κέφι έφευγε και στον νου ερχόταν η Τσικνοπέμπτη ως μια ταλαίπωρη ημέρα όπου κανείς δεν περνάει καλά, οι μαγαζάτορες θέλουν να βγάλουν τα σπασμένα στην πλάτη σου, οι γονείς που σου έλεγαν να μην βγεις γιατί θα σου δώσουν... σκύλους να φας, θα σου ρίξουν ναρκωτικά στο ποτό και άλλες τέτοιες ελληνικές μιζέριες.
Και κάπως έτσι βρίσκομαι στο σήμερα (με την καβάντζα όμως του ότι το τσίκνισα εχθές) να βοηθάω τα ανιψάκια μου να διαλέξουν τις στολές που θα φορέσουν στα επερχόμενα πάρτι τους. Το σπίτι γέμισε χαμόγελα, ζωή, κέφι, ζωντάνια και μια αισιοδοξία που σε έκανε να βάλεις μάσκα και περούκα και να ξεχυθείς στους δρόμους της πόλης, έτσι χωρίς σκοπό.

Καθώς τα χάζευα το μυαλό μου έτρεξε χρόνια πίσω. Τότε που τα ξαδέρφια μου κι εγώ ντυνόμασταν μασκαράδες και πηγαίναμε επίσκεψη στη γιαγιά τη Γεωργία. Το σπίτι της ήταν μια μικρή Ντίσνεϊλαντ θα την έλεγα. Κάθε έπιπλο ήταν θαρρείς κι από ένα παιχνίδι. Θυμάμαι το τραπέζι του καθιστικού που το τούμπαρα και γινόταν μια ωραιότατη βάρκα.
Κι όσο το αίμα της γιαγιάς ανέβαινε, άλλο τόσο εγώ χαιρόμουν μέσα στην πειρατική μου στολή.

Ο πειρατής του τότε, δεν έχει καμία σχέση με τον πειρατή του σήμερα. Το 2015 τα παιδιά είναι πιο έξυπνα, με περισσότερες δυνατότητες να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω μας, δίχως όμως την ανεμελιά με την οποία μεγαλώσαμε εμείς. Ομως πίσω από όλα αυτά διακρίνεις την ίδια χαρά που νιώθαμε κι εμείς όταν ντυνόμασταν για κάποιο πάρτι. Τότε που το μόνο που μας απασχολούσε ήταν το παιχνίδι, η διασκέδαση, τα γέλια.
Επέστρεψα σπίτι και άρχισα να ψάχνω τα φωτογραφικά μου άλμπουμ. Ακόμη ψάχνω. Ισως αν είμαι τυχερός να βρω τον μικρό Βασίλη πειρατή και να κάτσω για λίγο να τον ακούσω να μου αφηγείται τα όνειρά του, τι θα γίνει όταν μεγαλώσει, ποιος είναι ο καλύτερός του φίλος, ποιο το αγαπημένο του πλεϊμομπίλ... Και να τον καθησυχάσω πως όσα λάθη και όσες κακές επιλογές κι αν κάνει, δεν πειράζει. Γιατί πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον μια μέρα μες στον χρόνο όπου «επιτρέπεται», σχεδόν επιβάλλεται να είσαι και πάλι παιδί!
Καλή Τσικνοπέμπτη!

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τα αγαπάκια της ζωής μου, τη Μαριλένη και τον Γιώργο που υπέμειναν καρτερικά τον τρελοθείο με τις φωτογραφίσεις του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου