Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

ΜΙΚΡΟΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ

«Τρέσπασινγκ» στον Πειραιά

Μου αρέσει πολύ να ψάχνω τα... γκρεμίδια. Να ταξιδεύω στον χρόνο, να προσπαθώ να μάθω τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά τα εγκαταλειμμένα κτίρια ανά την Αττική. Από ένα παλιό ξενοδοχείο στο Σούνιο, μέχρι τις θρυλικές καμπάνες της παραλιακής και φυσικά την παλιά βιομηχανική ζώνη του Πειραιά. Από μικρός το είχα αυτό. Να μαζευόμαστε όλα τα παιδάκια και να κάνουμε τους μικρούς εξερευνητές. Μια φορά μάλιστα είχα ανοίξει ένα τύπου τούνελ ανάμεσα από κάτι κλαράκια και έσωσα την τιμή της παρέας (καλά, μην φανταστείς). Ατρόμητος, τότε.


Η Κυριακή λοιπόν ήταν μια ευκαιρία για ακόμη μία εξερεύνηση με την τωρινή παρέα. Προορισμός μας αυτήν τη φορά, ο Πειραιάς και η πάλαι ποτέ βιομηχανική του ζώνη στα Καμίνια. Ποδαρόδρομος από το τραμ στο Νέο Φάληρο. Θαύμασα το κτίριο του Κεράνη που είναι υπόδειγμα αρχιτεκτονικής και κρίμα που κανείς μέχρι σήμερα δεν το αξιοποιεί. Θα γίνονταν εκεί κάτι βιομηχανικά λοφτ ΛΟΥ ΚΟΥ ΜΙ! Στον Κεράνη δεν υπάρχει πρόσβαση, έτσι το ξεχάσαμε με συνοπτικές.


Στο δίπλα κτίριο όμως, μούρλια. Η ανοιχτή/παραβιασμένη πόρτα σχεδόν σε προσκαλεί να το ανακαλύψεις. Το συγκεκριμένο κτίσμα (κάηκε ολοσχερώς το 2012, όπως διάβασα) μοιάζει με φάντασμα και είναι γεμάτο σκουπίδια και μπάζα. Αν κοιτάξεις καλά βέβαια, ίσως βρεις μικρούς θησαυρούς. Ενα πιατάκι από τη Βραζιλία, ένα ακροκέραμο που έπεσε από την καμένη σκεπή, ένα πλακάκι δαπέδου. Αν πάλι δεν προσέξεις, μπορεί να μπλεχτείς σε αυτά τα σύρματα με τις λεπίδες που, ω, ναι, κόβουν αρκετά καλά μπορώ να πω (άουτς), να πέσεις κάτω και να περιμένεις τους άλλους να σε απαλλάξουν από τα δεσμά σου.


 


Πήγαμε όμως και πιο κάτω, στο εργοστάσιο Ρετσίνα. Εκεί -στα τέλη του 1800- μεγαλουργούσε η κλωστοϋφαντουργία των αδελφών Ρετσίνα, μια επιχείρηση 2.000 εργαζομένων. Ολες οι εγκαταστάσεις, αν και έχουν υποστεί μεγάλες φθορές, σώζονται. Περπατώντας στον χώρο αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε ένα σκηνικό ταινίας. Νιώθεις πως από στιγμή σε στιγμή όλα θα πάρουν και πάλι ζωή. Οι εργάτες θα πηγαινοέρχονται αγχωμένοι, οι αποθήκες θα είναι γεμάτες με πρώτες ύλες, θόρυβος, κίνηση και ανάσες παντού. Και ξαφνικά επιστρέφεις στο τώρα όπου δεν υπάρχει τίποτα. Μια απόκοσμη ησυχία και αίφνης γαβγίσματα σκυλιών. Ετσι ενώ πηγαίνεις ατρόμητος προς μια μεριά, σύντομα βρίσκεις τον εαυτό σου να οπισθοχωρεί ηττημένος, αλλά σςςςςςςςςςς δεν το λέμε. Γενικά σε αυτά τα μέρη τα σκυλιά την έχουν δει αφεντικά και καλό είναι να μην τους πας πολύ κόντρα γιατί δεν σε παίρνει, εκτός αν το 'χεις με το 100στάρι.


Η Αθήνα και οι γύρω περιοχές είναι γεμάτες με παλιά κτίρια που αν κάτσεις και τα ακούσεις έχουν να σου διηγηθούν απίστευτες ιστορίες. Διάθεση να έχεις, αθλητικά παπούτσια, φωτογραφική μηχανή (και όχι το κινητό που σε αφήνει από μπαταρία) και ένα μικρό σνακ (εμείς είχαμε μουστοκούλουρα Δαρεμά από το Μαρκόπουλο). Τα λέμε εκεί έξω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου