Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΟΛΕΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ

Οι γυναίκες της ζωής μας

Σήμερα, ημέρα της γυναίκας, δεν θα μπορούσα να ξεχάσω τις γυναίκες της ζωής μου. Είτε πρόκειται για τη μαμά μου, είτε για την ανιψιά μου τη Μαριλένη, είτε για τις γιαγιάδες μου, είτε για κάποια από τις δασκάλες μου στο δημοτικό, είτε για τις κολλητές μου φίλες που με ξεμπλόκαραν και με στήριξαν/ανέχτηκαν επί σειρά ετών. Ολες αυτές οι γυναίκες έπαιξαν και παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, αφού χάρη σε εκείνες είμαι αυτός που είμαι σήμερα. Στον δρόμο βλέπω γυναίκες όμορφες, γυναίκες με προσωπικότητα, γυναίκες καριέρας, γυναίκες μάνες, γυναίκες μόνες, γυναίκες παλιάς κοπής, γυναίκες του λούσου και του γυμναστηρίου, γυναίκες που μοχθούν, γυναίκες αγωνίστριες. Σπάνια θα δω γυναίκα που τα παρατάει, ίσως επειδή από τη φύση της η γυναίκα είναι το ισχυρό φύλο κι ας μην το παραδεχόμαστε εμείς οι άντρες.


Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, θυμήθηκα σήμερα δύο γυναίκες που συνάντησα τα τελευταία χρόνια και που μου έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό. Η γλυκιά μου Κιάρα από την Τανζανία ήταν το κορίτσι που μας έφερνε καφέδες, σαλάτες, χυμούς, τοστ, στην εφημερίδα. Βρισκόταν στην Ελλάδα με τον άντρα και τον γιο της, Λέναρντ, ένα υπέροχο σοκολατί παιδάκι που μιλούσε τέλεια ελληνικά. Η Κιάρα άφησε την πατρίδα της και τη σχετικά πλούσια οικογένειά της (ο μπαμπάς της ήταν γιατρός) και ήρθε στη χώρα μας για μια καλύτερη τύχη. Ισως να μην τη βρήκε ποτέ, όμως η Ελλάδα της χάρισε έναν γιο. Καθημερινά πάλευε για το μεροκάματο και είχε να αντιμετωπίσει τον κάθε στραβό, περίεργο, ψωνάρα, κομπλεξικό, αλλά και στριφνό πελάτη (μαζί και τα αφεντικά). Δεν έχασε ποτέ το χαμόγελο και την καλοσύνη της μέχρι την ημέρα που η εφημερίδα έκλεισε και δεν την ξαναείδα ποτέ.


Η Βιολέτα ήταν η κοπέλα που μας καθάριζε στο περιοδικό! Χαμογελαστή και εκείνη, πίσω όμως από το πλατύ χαμόγελο διέκρινες την κούραση μιας γυναίκας που έκανε καθημερινά δύο δουλειές για να τα φέρει βόλτα. Μας γελούσε, μας έκανε αστεία, μας καθάριζε τα γραφεία, ουσιαστικά καθάριζε όλη μας την καθημερινότητα. Μερικές φορές είχαμε φύγει και μαζί με το μετρό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαρακτηριστικό της φτερό, ένα φουντωτό, που το έβαζε στην κωλότσεπή της και έτσι όπως περιφερόταν στα γραφεία, έμοιαζε σαν παραδείσιο πουλί. Το καλοκαίρι πήγε έναν μήνα στην Αμερική για να δει την κόρη της. «Αν σφίξουν τα πράγματα κι άλλο εδώ, ίσως μεταναστεύσω και εγώ», μου είχε πει! Εκλεισε και το περιοδικό, χαθήκαμε και με τη Βιολέτα.
Χρόνια πολλά Κιάρα, χρόνια πολλά Βιολέτα. Πόσο διαφορετικός, άσχημος και άδειος θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς τις Κιάρες και τις Βιολέτες του!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου