Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΑ ΔΙΚΟΜΑΝΗΣ

Ορκιστείτε παρακαλώ

Θυμάστε βέβαια την παλιά (1982) ελληνική σειρά της ΕΡΤ-2 (ένας - ένας καρφωνόμαστε παιδιά) με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο στον ρόλο του προέδρου του δικαστηρίου του «Ορκιστείτε παρακαλώ». Ε, κάπως έτσι νιώθω κι εγώ, όχι σαν πρόεδρος, όχι σαν κατηγορούμενος, ίσως κάτι από (τεράστιο) θύμα!


Από το 2011 που η ζωή μου βγήκε από τον αυτόματο πιλότο και πάει άλλοτε στα βράχια, άλλοτε χάνεται στο πέλαγος κι άλλοτε βλέπει με λιγούρα ένα άπιαστο λιμάνι, έχω μπει σε δικαστικές διαμάχες από δω κι από κει. Δεν ξέρω γιατί. Ισως για να αισθανθώ ότι κάτι έκανα; Ισως για να βρω το δίκιο μου; Μήπως και καταφέρω να αποζημιωθώ; Σίγουρα πάντως για ηθική ικανοποίηση.


Η εφημερίδα που έκλεισε μου χρωστά δεδουλευμένα 5 μηνών και αποζημίωση 14 χρόνων. Το περιοδικό -που επίσης έκλεισε- μου χρωστά δεδουλευμένα 3 μηνών. Και σαν να μην έφταναν αυτά, έχω και μια δικάσιμο με την τράπεζα από την οποία πήρα στεγαστικό δάνειο σε ελβετικό φράγκο (πολλά άουτς).


Από ήρεμος και φιλήσυχος πολίτης έχω μετατραπεί σε έναν... δικομανή Βασίλη που τρέχει από συνελεύσεις εργαζομένων και συναντήσεις με δικηγόρους, μέχρι σε ειρηνοδικεία και δικαστήρια. Οι περισσότεροι δικαιώνουν τους εργαζόμενους, όμως σχεδόν ποτέ τα χρήματα δεν φτάνουν σε εμάς. Οι πρώην εργοδότες έχουν "εργαστεί" πολύ σκληρά ώστε να κρύψουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και τη βγάζουν λάδι.


Θυμάμαι τους γονείς ενός φίλου μου, που όταν έκλεισαν το μίνι μάρκετ που είχαν, πήραν δάνειο από την τράπεζα για να ξοφλήσουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους. Ηθος! Στον αντίποδα, βλέπεις μεγαλοεκδότες και παράγοντες να το παίζουν κακομοίρηδες και φτωχοί (δανείστηκα 20 ευρώ από τον φύλακα, μας είχε πει το 2012 ένας ανεκδιήγητα αμίμητος εκδοτάκος), αλλά η Μύκονος το καλοκαίρι Μύκονος.


Εχω ακόμη μεγάλο θυμό για όλους όσοι έπαιξαν (και συνεχίζουν να παίζουν) με τη ζωή μου, με τις ζωές μας. Είναι δύσκολο να ζεις στην Ελλάδα, μια χώρα που καλύπτει τη λαμογιά και τη βρωμιά και ξέρει πολύ καλά να χτυπά τον αδικημένο. Εκεί όμως που λέω θέλω να τα παρατήσω όλα και να φύγω μακριά, εκεί μου σκάει μύτη ένας υπέροχος ήλιος και οι ελληνικές μυρωδιές της Ανοιξης και τα ξεχνάω όλα. Είναι ευλογημένη χώρα η Ελλάδα μας. Κι ας σου αφήνει τις περισσότερες φορές μια γλυκόπικρη γεύση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου