Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΔΕΝ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ

Απομεινάρια μιας ωραίας εποχής

Ηταν από τους πιο όμορφους σιδηροδρομικούς σταθμούς της χώρας. Είχα ταξιδέψει από τον Σταθμό Πελοποννήσου. Τότε που τα τρένα είχαν άλλη αίγλη και τα ταξίδια με αυτά ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Τι κρίμα που σε αυτήν τη χώρα καταφέραμε να απαξιώσουμε ακόμη και τον σιδηρόδρομο!

Ο ήσυχος -πια- Σταθμός Πελοποννήσου. Τα τρένα δεν σφυρίζουν, οι επιβάτες δεν έρχονται, οι πόρτες είναι κλειστές.

Ο Σταθμός Πελοποννήσου εγκαινιάστηκε το 1884 και 101 χρόνια μετά, το 1985, χαρακτηρίστηκε ως έργο τέχνης, καθώς αποτελεί ξεχωριστό δείγμα σιδηροδρομικής αρχιτεκτονικής στον ελλαδικό χώρο. Πρόκειται -όπως διάβασα στο Ιντερνετ- για διώροφο κεντρικό κτίριο εκατέρωθεν του οποίου εκτείνονται δύο ισόγειες πτέρυγες. Συνδυάζει τις αρχές του νεοκλασικισμού, υιοθετώντας και πλήθος στοιχείων αρτ νουβό, ενώ στην πίσω πλευρά του κτιρίου βρίσκεται η αποβάθρα. Ο αρχικός πυρήνας του σταθμού χτίστηκε κατά την περίοδο 1884 - 1889, βάσει σχεδίων ομάδας Γάλλων μηχανικών. Την τελική του μορφή, ωστόσο, έλαβε μεταξύ των ετών 1912 - 1913 σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ, οπότε και προστέθηκαν οι χαρακτηριστικοί τρούλοι στη στέγη.

Η είσοδος του σταθμού «φωνάζει» παρακμή και εγκατάλειψη.

Τις προάλλες βρέθηκα στην περιοχή και άρχισα να εξερευνώ το μέρος. Με λύπη μου διαπίστωσα τις πολλές φθορές στο εξωτερικό του κτιρίου, καθώς επίσης και τα σπασμένα τζάμια που κάνουν εύκολη την πρόσβαση των πουλιών που βρωμίζουν τον εσωτερικό χώρο. Στο άλλοτε πολύβουο πεζοδρόμιο δεν κυκλοφορεί πια ψυχή. Παραδίπλα πάντως βλέπεις γραφεία εταιριών πούλμαν που μεταφέρουν μετανάστες, ίσως και τουρίστες, στις βαλκανικές χώρες. Στο πίσω μέρος του σταθμού, εκεί που κάποτε τερμάτιζαν τα τρένα δεν υπάρχουν ράγες, παρά μόνο χώμα και παρκαρισμένα λεωφορεία. Πλέον ο διπλανός Σταθμός Λαρίσης -που εγκαινιάστηκε το 1904- λειτουργεί σήμερα ως ο βασικός σιδηροδρομικός σταθμός της Αθήνας, αν και του χρόνου θα ολοκληρωθεί απέναντί του ο νέος, σύγχρονος σταθμός που θα συνδέεται απευθείας και με το μετρό.

Η κεντρική πόρτα του άλλοτε... ζωντανού σιδηροδρομικού σταθμού.
 
Το εκδοτήριο των εισιτηρίων παραμένει αναλλοίωτο παρά το πέρασμα των χρόνων.

Η αποβάθρα σήμερα...
Περιμένοντας το τρένο. Τότε...
 
Αν αυτό το παγκάκι είχε φωνή θα εξιστορούσε σίγουρα συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες. Πόνου, αποχωρισμού, χαράς, αισιοδοξίας, έρωτα, θλίψης... Πόσοι άνθρωποι έκατσαν εκεί περιμένοντας το τρένο τους, ή το τρένο που θα έφερνε κάποιον δικό τους, ή ίσως και να τον έπαιρνε για πάντα μακριά τους...

Η καλή κοινωνία ζεστάθηκε σίγουρα εδώ.
Μία από τις αίθουσες με τα τζάκια, σήμερα.


Βέβαια, καλή η ανανέωση και ο εκσυγχρονισμός, όμως ένα τέτοιο στολίδι, σαν τον Σταθμό Πελοποννήσου, δεν το αφήνεις να μαραζώσει, αλλά το ενσωματώνεις στον καινούργιο σταθμό. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά το κλείσιμό του όλα «μυρίζουν» εγκατάλειψη. Πάντως οι άνθρωποι του ΟΣΕ υποστηρίζουν πως στον Πελοποννήσου θα στεγαστεί το σιδηροδρομικό μουσείο... Κάποτε! Ισως...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου