Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ»

Μεγάλωσα ρε

Αν πριν από περίπου δύο χρόνια μου έλεγες πως θα πήγαινα στη δουλειά με ένα λεωφορείο, δύο μετρό, ένα τρόλεϊ, ακόμη ένα λεωφορείο, με αεροπλάνα και βαπόρια θα σου έλεγα πως είσαι ΤΡΕΛΟΣ! Αλλες εποχές τότε, άλλα... ήθη και έθιμα. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που εκπαιδεύεται και μάλιστα με εντατικά.


Οι εποχές άλλαξαν, οι καιροί επιβάλουν να είσαι ευπροσάρμοστος και υπομονετικός και να δέχεσαι να φας πολύ σκατό για να επιβιώσεις. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από 4 χρόνια ανασφάλειας, μιζέριας, γκρίνιας, μαυρίλας, σχεδόν δυστυχίας (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), μία περίοδος του «αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι» δείχνει να φτάνει στο τέλος της. Κάτι νέο ξεκινά και το αγκαλιάζω με την ίδια χαρά που ένα νήπιο αγκαλιάζει το πρώτο του κουτάκι κολατσιού. Γιατί, ας μην γελιόμαστε, νήπιο είμαι!


Οταν χάνεις τα πάντα, ξεκινάς από το μηδέν, θες δεν θες! Η καινούργια αφετηρία δεν χωρά τίτλους και «ξέρεις ποιος είμαι εγώ»! Είσαι νεούδι. Εχει όμως κι αυτό τη γοητεία του. Νέοι άνθρωποι, νέες καταστάσεις, νέα ζωή, νέος Βασίλης. Οι πέντε μήνες στην ανεργία, στην οποία δεν είχα βρεθεί ποτέ στη ζωή μου, ήταν χαστούκι και δυνατό μάθημα. Με έκαναν να ανακαλύψω πως όλα μια ιδέα είναι και πως ο άνθρωπος βρίσκει τις ισορροπίες του φτάνει να είναι έτοιμος και αποφασισμένος για όλα. Με σόκαραν ελαφρώς κάποιες ανθρώπινες συμπεριφορές που με τον τρόπο τους σου έλεγαν απλώς ένα... ωραιότατο: «αφού δεν είσαι ο Ανδριτσάνος από το τάδε ΜΜΕ, δεν είσαι τίποτα».


Αλλά, όλα μέσα στο παιχνίδι δεν είναι; Και η ζωή είναι ένα δύσκολο παιχνίδι που δεν θέλει να επαναπαύεσαι ποτέ. Κι εγώ επαναπαύτηκα στις δόξες και τις ξεραμένες δάφνες μου. Και έφαγα τα μούτρα μου. Στην αρχή το έβαλα κάτω, όμως μετα την Πρωτοχρονιά πήρα και πάλι τα πάνω μου. Δεν ξέρω που θα με οδηγήσει η ζωή, είναι όμως όμορφο να βρίσκομαι στο τιμόνι της και να είμαι υπεύθυνος για τις επιλογές μου. Μεγάλωσα ρε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου