Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ... ΕΒΕΡΕΣΤ

Ξεπερνώντας τον φόβο

Δεν ξέρω από που μου βγήκε, αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μου διαπίστωσα πως φοβάμαι τα ύψη. Και δεν τα φοβάμαι μόνο για μένα, αλλά και για τους άλλους. Ας πούμε, θες να βγεις στο μπαλκόνι, να δεις τη θέα και είμαστε ψηλά; Οχι! Μην σε δω. Νομίζω πως πέφτεις στο κενό και αρχίζω και χτυπιέμαι -ελαφρώς- μέχρι να σε σώσω και να σωθώ. Βέβαια, όσο φοβάμαι τα ύψη, άλλο τόσο θα ήθελα να κάνω διάφορα extreme sports. Και ανεμόπτερα και αερόστατα και να πέφτω από γέφυρες με σκοινιά και να πετάω με αλεξίπτωτα από αεροσκάφη...


Το μεσημέρι της Κυριακής βρέθηκα στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Αφού ξεπέρασα το μίνι σοκ με το εστιατόριο όπου παίρνεις το δείπνο σου στον ουρανό (πόσο θα ήθελα να κάνω και αυτήν τη βλακεία!) θαύμασα τις καμινάδες και σκέφτηκα τι κρίμα είναι που δεν μπορεί κανείς να ανέβει εκεί πάνω και να απολαύσει τη θέα της Αθήνας από ψηλά.


Η βόλτα μου με έφερε μέσα στο πωλητήριο του πρώην εργοστασίου του Φωταερίου. Στη μεγάλη αίθουσα όπου προβάλλεται ενημερωτικό υλικό για το Γκάζι, το εργοστάσιο και τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων του, υπάρχουν παλιά μηχανήματα που περιστοιχίζονται από μεγάλους σωλήνες, σκάλες και γέφυρες. Αυτά χρησιμοποιούσαν οι εργάτες για να ελέγξουν τις εγκαταστάσεις και να δουν πως όλα λειτουργούσαν ρολόι (εκτός ίσως από τους ίδιους που είχαν πολλά προβλήματα υγείας εξαιτίας της δύσκολης διαβίωσης σε ένα τέτοιο μέρος).


Μπήκα στον πειρασμό και ανέβηκα ψηλά σε μια μεγάλη στρογγυλή δεξαμενή! Ηταν εύκολο και ασφαλές, αφού εκτός από τα σκαλάκια με τα ειδικά χερούλια είχε και εξωτερικό σίδερο που ουσιαστικά σε αγκάλιαζε. Αρχικά είπα να ανέβω στο πρώτο επίπεδο, όμως τελικά, αν και αγχωμένος, προτίμησα να φτάσω στην... κορυφή! Ηταν ένα μικρό σαν μπαλκονάκι περίπου 15 μέτρα ψηλά. Για μένα όμως ήταν Εβερεστ! Δεν ξέρω αν έχω ανέβει τόσο ψηλά από μία σκάλα εδώ και χρόνια.


Η θέα από την κορυφή ήταν όμορφη μεν, αγχωτική δε. Κάλεσα τους φίλους μου για συμπαράσταση: «Ανέβηκα κάπου ψηλά και τώρα δεν μπορώ να κατέβω», τους είπα. Δεν το εννοούσα, τουλάχιστον όχι πραγματικά. Θα κατέβαινα χωρίς βοήθεια, απλώς ήθελα οικεία μου πρόσωπα, έτσι για συμπαράσταση. Κατέβηκα δίχως να κοιτάζω το έδαφος και μετά είχα μια χαρά μέσα μου, σαν μικρό παιδί. Δεν ξέρω αν επιτρεπόταν να ανέβω εκεί πάνω, λογικά ναι, αφού δεν είχε κανένα απαγορευτικό. Πάντως θέλω να προσπαθήσω να κάνω και άλλα τέτοια. Να ξεπεράσω τους φόβους μου. Μόνο έτσι πας μπροστά και γίνεσαι ατρόμητος και σούπερ ήρωας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου