Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΛΟΥΣΩ;

Ιστορίες (δικής μου) τρέλας

Είμαι που λες στο λεωφορείο της επιστροφής. Βαριέμαι αφόρητα να δω ακόμη μία σειρά στο ταμπλετάκι, μου έχει σπάσει τα νεύρα η πίστα του Κάντι Κρας που δεν «περνιέται» με ΤΙ ΠΟ ΤΑ και τι μου απομένει να κάνω; Μα, να χαζέψω τους γύρω μου, το προσφιλές μου σπορ τις ατέλειωτες ώρες μετακίνησης με τα ΜΜΜ.Το μάτι μου δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ, αφού πέφτει στο μπροστινό μου αγόρι με τα ράστα. Ενα κοτσίδι (αν λέγεται και έτσι) κρέμεται σε απόσταση αναπνοής. Το επεξεργάζομαι. Χμμ... Από μακριά που έβλεπα τα άτομα που είχαν τέτοια μαλλιά μου έδιναν την εντύπωση πως ήταν κάτι σαν λασπωμένο και βρώμικο. Από κοντά το εν λόγω κοτσίδι έμοιαζε σαν τρίχωμα.


Συνέχισα να επεξεργάζομαι και τα άλλα κοτσίδια. «Λούσου βρε αγόρι μου», σκέφτηκε ο Παρθένος μέσα μου. «Μείνε όπως είσαι», ανταπάντησε ο Τοξότης (ωροσκόπος-σωτήρας μου). Γιατί να αλλάξει; Αφού έτσι του αρέσει; Για να αρέσει σε μένα; Και στην τελική, πόσο βαρετός θα ήταν ο κόσμος μας εάν ήμασταν όλοι τόσο φρικτά όμοιοι; Λίγο πιο κάτω, αυτό που νόμιζα για αγόρι σηκώθηκε από τη θέση του για να μου αποκαλύψει πως ήταν... κορίτσι! Και μάλιστα μια κούκλα, τύπου Μπρουκ Σιλντς στη «Γαλάζια λίμνη»! Ωραία τύπισσα που υποστήριζε το μαλλί μια χαρά. Ξαφνικά ένιωσα πολύ όμορφα. Τι ωραίο τελικά που είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου