Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

«ΠΝΙΓΜΕΝΟΣ» ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ψάχνοντας λίγη οπτική... ανάσα

Κάτι παθαίνω με τις παλιές φωτογραφίες. Κάθε φορά που τις αντικρύζω με πιάνει μια γλυκιά νοσταλγία γι' αυτό που χάθηκε, αυτό που δεν θα ξαναρθεί. Οχι, απαραίτητα επειδή δεν μπορούμε να το επαναφέρουμε, περισσότερο μάλλον επειδή εμείς αλλάξαμε (προς το χειρότερο) και δεν μας ενδιαφέρει πλέον η αισθητική και άρα τι να συζητάμε για τα παλιά.


Πρόσφατα μου έστειλαν στο μέιλ μου μία φωτό από την κεντρική πλατεία της Γλυφάδας, την παλιά δηλαδή, αφού πλέον έχει πολλές... πλατείες. Ζήλεψα ρε γαμώτο. Τάξη, οργάνωση, πράσινο, καθαριότητα, ανοιχτωσιά. Παίρνει το μάτι σου αέρα, αναπνέει. Στη φωτογραφία διακρίνεις πως υπάρχει μια δομημένη πόλη. Θα μου πεις, τότε κυκλοφορούσε πολύ λιγότερος κόσμος, οχήματα κλπ. Δεν αντιλέγω. Ομως δεν υπήρχε αυτή η βαβούρα, αυτή η οπτική φασαρία που επικρατεί σήμερα σε όλες τις πόλεις. Δεν ξέρεις που πάει, τι. Οι πεζοί περπατούν στον δρόμο, τα μηχανάκια στα πεζοδρόμια, οι σκουπιδοτενεκέδες φράζουν διαβάσεις, τα παρκαρισμένα χρειάζονται... καβάλημα για να προχωρήσεις. Στην Ελλάδα σήμερα δυστυχώς έχει χαθεί κάθε μέτρο και Δημοκρατία θεωρούμε το να κάνεις ότι γουστάρεις, όποτε το γουστάρεις. Η έλλειψη παιδείας σε συνδυασμό με την ατιμωρησία μας έχουν φέρει σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Στο μάθημα που κάνω για τα ψυχολογικά αδιέξοδα και τις απαντήσεις της φιλοσοφίας, μία κυρία εξέφρασε την άποψη ότι σήμερα η Αθήνα δεν είναι πόλη, αλλά αναρχία και κάτι άλλες κυρίες έπεσαν να την φάνε. Είχε όμως άδικο; Ή μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στην κακογουστιά, την παρανομία και την εν γένει αναρχία που μας φαίνεται φυσιολογικό;

Υ.Γ. Εγώ ασφυκτιώ σε αυτή τη χώρα. Αλλά είμαι μάλλον μειονότητα. Πάλι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου