Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

ΘΡΙΛΕΡ ΣΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ

Εφιάλτης στον δρόμο με τις ανεμώνες

Από μικρό παιδί θυμάμαι σχεδόν κάθε Κυριακή τους γονείς μου να με... ξεσπιτώνουν για να με πάνε στα Μεσόγεια. Εκεί είχαμε συγγενείς, είχαν και εκείνοι δραστηριότητες. Μάζευαν χόρτα, λουλούδια και άλλα τέτοια. Καμιά φορά έστηναν και γλέντια στην ύπαιθρο. «Τζίζους» σκεφτόμουν εγώ τότε, αλλά δεν το έλεγα έτσι, καθώς δεν ήταν της μόδας να μιλάς στα... εγγλέζικα. Με βαριά καρδιά όταν ξημέρωνε Κυριακή έτρεμα και μόνο στην ιδέα της εκδρομής στην ύπαιθρο (είχε προηγηθεί και ένα τραγικό Σάββατο με διαβάσματα). Βαριόμουν, πως το λένε!


Τα χρόνια πέρασαν, η καρδιά πόνεσε και ψήλωσε και τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι να κάνω ακριβώς αυτά για τα οποία κορόιδευα τους... μεγάλους. Με την παρέα, κάνουμε βόλτες στην κοντινή εξοχή, μαζεύουμε λουλούδια, βγάζουμε σέλφιζ εις τας πρασινάδας, παίρνουμε ανάσες, οι γνώστες και λάτρεις έχουν πάντα μαχαίρια και σακούλες για κάθε λογής χόρτα, κουβαλάμε και κολατσιό μαζί για τύπου πικνίκ. Η σημερινή βόλτα όμως εξελίχτηκε σε πραγματικό θρίλερ.


Σε έναν χωματόδρομο κάπου ανάμεσα σε Κορωπί, Μαρκόπουλο και Καλύβια κάναμε στάση για να μαζέψουμε κατακόκκινες ανεμώνες. Ο καθένας πήρε τον δρόμο του για να βρει ό,τι του γυάλιζε. Εγώ πάλι μάζευα λουλούδια, τραβούσα φωτό και αγνάντευα. Ξαφνικά, τρόμος! Από ένα βουναλάκι  ξεπρόβαλε μία... γαλότσα! «Παιδιά», άρχισα να ουρλιάζω! «Εχουν θάψει άνθρωπο εδώ πέρα», έσκουξα. Φυσικά, κανείς δεν απάντησε. Ο νους μου πήγε στο κακό! Αυτός που έθαψε τον κακομοίρη με τη γαλότσα, σκέφτηκα, σκότωσε τους φίλους μου και έρχεται καταπάνω μου. Να τρέξω, να σωθώ. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πήρε μπρος. Αφού δεν μπορώ πια να σώσω τους δικούς μου, ας σώσω εμένα.


Αρχισα να τρέχω μέσα σε ένα λιβάδι από ανεμώνες. Ακουσα κάτι σκυλιά να γαβγίζουν και αμέσως τα είδα να με κυνηγούν! Του φονιά είναι, έβγαλα έντρομος πόρισμα και άρχισα να τρέχω κατοστάρι. Τα σκυλιά με παράτησαν ακριβώς τη στιγμή που έπεσα πάνω σε έναν αποκεφαλισμένο τόνο! Σοκ! Αυτό δεν είναι εκδρομή, αυτό είναι θρίλερ! Οπως τότε, μικρό παιδί που με έτρεχαν οι δικοί μου εδώ και εκεί. Απλώς τώρα είχαμε και ανθρώπινες απώλειες. Συνέχισα το τρέξιμο και λαχανιασμένος πια βρήκα τους φίλους μου να έχουν γίνει ένα με το χώμα μαζεύοντας καλούδια.


Μετά τα απαραίτητα μπινελίκια, τους εξήγησα για τον φονιά και τους πήγα στα μέρη του... εγκλήματος. Ο αποκεφαλισμένος τόνος ήταν στη θέση του, άγνωστο φυσικά το πως βρέθηκε εκεί. Οσο για τη γαλότσα, βρέθηκε μόνη χωρίς το υπόλοιπο σώμα θαμένο! Φεύγοντας, γύρισα και κοίταξα πίσω προς τα δέντρα. Ο αέρας δυνάμωσε, έπιασε και βροχή. Το δάσος με αποχαιρέτισε μη προδίδοντας τα μυστικά του... Γιατί εκεί μέσα κρύβονται πολλά και μια μέρα θα τα ανακαλύψω όλα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου