Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Η επέλαση της ομπρέλας

Είχα χρόνια να πάω στην παρέλαση! Το αρχικό σχέδιο ήταν να κατέβουμε στο Σύνταγμα, όμως η βροχή μας τα χάλασε. Κάπως έτσι βρέθηκα στο Παλαιό Φάληρο, να περπατώ στην άδεια παραλιακή, σχεδόν να τραγουδώ στη βροχή, μπορούσες να με ακούσεις μέσα στην απόλυτη ησυχία που επικρατούσε. Είναι όμορφα όταν απουσιάζουν τα οχήματα. Αλλάζει το τοπίο. Μόνο στο βάθος άκουγες κάτι τύμπανα.


Ξαφνικά από τα στενά που οδηγούν προς τη θάλασσα ξεπετάχτηκε κόσμος πολύς και μαθητές. Οι χρωματιστές τους ομπρέλες έγιναν ένα με τον γκρίζο ουρανό και έδωσαν φως στην ημέρα. Δεν φορούσαν όλοι τα ίδια. Από αθλητικά και φόρμες, μέχρι πουκάμισα, τζιν και μπλουζάκια είδα. Ούτε όλοι όσοι παρέλασαν είχαν συντονισμό και ψυχή. Ούτε καν οι στρατιωτικές μονάδες. Ομως ήταν εκεί. Και συμμετείχαν στη γιορτή. Γιατί περί γιορτής πρόκειται όταν θυμάσαι αυτούς που χάθηκαν για να ζεις εσύ ελεύθερος.


Από πάνω μας περνούσαν στρατιωτικά αεροπλάνα και ελικόπτερα που κατευθύνονταν στη στρατιωτική παρέλαση της Αθήνας (σε περιόδους οικονομικής κρίσης βέβαια, με βρίσκει αντίθετο μια τέτοια σπατάλη). Το παρών έδωσε και ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, Διονύσης Χατζηδάκης, που έγινε ένα με τον κόσμο. Αφού συντόνισε μες στη βροχή τα της παρέλασης, κάθισε στο μίνι βάθρο του, χαιρέτισε ένα-ένα τα τμήματα που παρέλαυναν και στο τέλος ευχαρίστησε τους συμπολίτες του που αψήφησαν τη βροχή και βγήκαν να τιμήσουν τους ήρωες και να γιορτάσουν.

 

Ο κάθε μαθητής πήγαινε με τον δικό του ρυθμό, στυλ, ύφος, χαρακτήρα κλπ.

Είχα χρόνια να πάω στην παρέλαση. Χάρηκα πολύ και θυμήθηκα τις φορές που κι εμείς κάναμε παρέλαση. Και τις πρόβες που προηγούνταν και χάναμε μάθημα (γες). Και τον συμμαθητή που περπατούσε ίδιο πόδι, ίδιο χέρι, αλήθεια πόσον κόπο θέλει αυτό; Και τον γυμναστή, τον κύριο Παπαγεωργίου, που με έβαζε από τους πρώτους, μπροστά. Και όταν εγώ του έλεγα πως θα λείπουμε στο χωριό το τριήμερο, επειδή δεν ήθελα να παρελάσω και με στραβοκοίταζε. Ωραίες αναμνήσεις δημιουργεί η παρέλαση. Συμμετέχεις σε κάτι μεγαλύτερο, γίνεσαι ένα με την κοινότητά σου, θυμάσαι, προβληματίζεσαι.

Ο κουλουρτζής παρέλασε και εκείνος με την πραμάτεια του.

Λούφα και παραλλαγή: η εκδίκηση της... ξανθιάς! Στους κινηματογράφους.

Η παραλιακή λεωφόρος γέμισε με χρωματιστές ομπρέλες.

Ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, Διονύσης Χατζηδάκης, χαιρετούσε και ευχαριστούσε όλους τους συμμετέχοντες.

Το τσολιαδάκι προφυλασσόταν από τη βροχή με την ομπρέλα του αγαπημένου του καρτούν. Παράδοση και λατρεία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου