Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

ΓΙΑΤΙ (ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ) ΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΖΩΑ; (ρητορικό)

Υστερία μου, αμαρτία μου

Αποφεύγω σαν τρελός τις Σαββατιάτικες «βόλτες» σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, ή καταστήματα. Κάτι ξαδέρφες μου όμως με έπεισαν (δεν ήθελα και πολύ) να πάμε σε ένα από αυτά. Και πήγα. Και δεν το μετάνιωσα ακριβώς, αφού μπόρεσα -ελαφρώς- να αποστασιοποιηθώ από το πλήθος και να το παρατηρήσω. Τελικά οι Ελληνες είμαστε πολύ γουρούνια!


Στους διαδρόμους του καταστήματος με είδη σπιτιού ψιλοεπικρατούσε το αδιαχώρητο. Και φυσικά ο κόσμος αντιδρούσε όπως ακριβώς κάνει και στον δρόμο με τα οχήματά του. Καθόταν μες τη μέση, έσπρωχνε για να περάσει, μπλόκαρε χωρίς λόγο τα περάσματα, παρατούσε καρότσια εδώ κι κει, φώναζε. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή. Ο μεγάλος χαμός όμως έγινε στο εστιατόριο. Το έλα να δεις.


Ο κόσμος έτρεχε ή περπατούσε χωρίς να προσέχει τους δίπλα του. Μετέφερε το φαγητό και τα μισά του έπεφταν κάτω, τα οποία έπειτα πατούσαν οι επόμενοι, αφού μια μικρή έπαρση την έχουμε και δεν κάνει να κοιτάμε και λίγο κάτω. Και έπειτα στα τραπέζια. Ο κακός χαμός και εκεί. Μαμάδες κυνηγούσαν παιδάκια, εκείνα ούρλιαζαν και έτρεχαν γύρω-γύρω. Κυνηγητό και υστερία. Ουρλιάζουμε σαν να είμαστε όλοι κουφοί και τρώμε σαν να μην υπάρχει αύριο! Λυσσαλέα, με ορμή, μπας και μας φάνε τη μπουκιά μέσα από το στόμα. Μασάμε, καταναλώνουμε, μιλάμε με το στόμα ανοιχτό και πάμε παρακάτω. Στο επόμενο γεύμα, στην επόμενη... ανθρωποφαγία. Πως καταντήσαμε έτσι ρε γαμώτο;


Επιστρέφοντας στο σπίτι, έκανα... πιρουέτες για να χωρέσω στο πεζοδρόμιο που καταλάμβανε ένα τεράστιο τζιπ, με ξένες πινακίδες (φυσικά), έναν ευτραφή κύριο στη θέση του οδηγού που κάπνιζε και μαζί του δύο μικρά παιδιά. Καληνύχτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου