Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗ ΣΤΟ ΣΟΥΝΙΟ

Τα μυστικά του Belvedere

Τις προάλλες βρέθηκα στο Σούνιο. Ολη η πλαγιά που κοιτάζει προς τον ναό του Ποσειδώνα είναι γεμάτη με γκρεμίδια. Σπίτια, ξενοδοχεία και εκκλησάκια απομεινάρια μιας άλλης εποχής στέκουν αδύναμα μπρος στον χρόνο και στους ανθρώπους που τα διαλύουν μέρα-μέρα, στιγμή-στιγμή. Η εξαιρετική τους θέα προς τον ναό και τη θάλασσα απαλύνουν για λίγο τον βουβό τους πόνο, όμως εύκολα κανείς διακρίνει τη φθορά, όσο κι αν προσπαθεί να την κρύψει το πανέμορφο τοπίο.


Σε μια στροφή πριν φτάσεις στον ναό ξεπροβάλλει μέσα από τα πεύκα -που προσπαθούν να το κρατήσουν κρυφό- το ξενοδοχείο Belvedere, ή καλύτερα ό,τι έχει απομείνει από αυτό. Διάσημο από τις ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν εδώ, γνωστό στην περιοχή και για τη νυχτερινή του ζωή, αφού εδώ έχει διασκεδάσει κόσμος και κοσμάκης, Ελληνες και ξένοι. Μια υποτυπώδης περίφραξη δεν εμποδίζει τον οποιονδήποτε να μπει στο εσωτερικό του άλλοτε ζωντανού ξενοδοχείου, οπότε μέσα κι εγώ!

 



Πρώτα μας υποδέχεται η μεγάλη πισίνα, το μπαρ και το εστιατόριο, όλα αλλοιωμένα, υποταγμένα στις καιρικές συνθήκες και στην καταστροφική μανία του ανθρώπου. Παντού σπασμένα αντικείμενα, ξηλωμένα καλώδια, τρύπιοι τοίχοι, εγκατάλειψη... Περπατώντας πιο πάνω προς τον λόφο που καταλαμβάνουν οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις του τότε ζωντανού ξενοδοχειακού συγκροτήματος πέφτεις πάνω στα άλλοτε πολυτελή μπανγκαλόου με θέα προς το πέλαγος και τον ναό.







Πόσος κόσμος άραγε έμεινε εδώ; Ερωτεύθηκε, πληγώθηκε, χώρισε, παντρεύτηκε, ταξίδεψε, «έπιασε» παιδιά, έπιασε στα πράσσα το άλλο του μισό με την παράνομη σχέση του... Ανθρώπινες ιστορίες δίχως τέλος, σκορπισμένες εδώ κι εκεί μες στα σκουπίδια. Η φύση έχει αναλάβει το δύσκολο έργο και κρύβει τις βρωμιές μας. Η οργιώδης βλάστηση καλύπτει τις εισόδους των δωματίων που βρίσκονται στο πιο πάνω επίπεδο. Με το ζόρι περνά κανείς μέσα και καλύτερα να μην έμπαινα. Ολα διαλυμένα, λες και κάποιος είχε τόσο μίσος για το ξενοδοχείο και ξέσπασε μια και καλή.

 


Ανεβαίνω στο ψηλότερο σημείο του λόφου. Εδώ έχει έναν μεγάλο πέτρινο τοίχο. Θα μπορούσε και να ήταν θερινό σινεμά. Η θέα μου κόβει την ανάσα. Η εικόνα όμως του βανδαλισμένου πλέον ξενοδοχείου με θλίβει. Ενα βασανιστικό «γιατί» μένει να πλανάται.



Το Belvedere -διάβασα- πως σταμάτησε τη λειτουργία του στα τέλη της δεκαετίας του '80, αρχές του '90. Ισως τότε το τουριστικό μας προϊόν να είχε κάνει για ακόμη μία φορά «κοιλιά». Ισως επειδή οι τουρίστες έψαχναν κάτι πιο κοντά στην Αθήνα και με καλύτερες παραλίες. Ισως δεν μάθουμε ποτέ. Δεν έχει άλλωστε και μεγάλη σημασία.


Κάθισα λίγο να ξεκουραστώ πίσω από την κεντρική είσοδο. Εκεί είχε μια μικρή πισίνα και τα απομεινάρια μιας παιδικής χαράς. Σχεδόν είδα τα χαμόγελα των μικρών και άκουσα τις ιδιαίτερες φωνές τους. Τι να κάνουν άραγε σήμερα αυτά τα παιδιά; Θυμούνται τις διακοπές τους εκεί; Εκαναν φίλους; Το έχουν επισκεφθεί ξανά;



Φεύγοντας μια γλυκιά έκπληξη με περίμενε. Μια σχεδόν... φυτεία από φρέζιες είχε καταλάβει τα κεντρικά πεζούλια της εισόδου. Τις μύρισα. Αχ... Μυρωδιά από τα παλιά, μεθυστική, συγκλονιστική. Καθώς ετοιμαζόμουν να βγω από το παραβιασμένο συρματόπλεγμα, ένα ζευγάρι με το σκυλάκι του είχαν έρθει επίσης για εξερεύνηση. Χαιρετηθήκαμε. Εκείνοι συνέχισαν προς τα μέσα, εγώ βγήκα στον δρόμο.


Γύρισα πίσω και κοίταξα την ταμπέλα του ξενοδοχείου. Προς στιγμήν ένιωσα σαν τα πάντα να ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μου. Ομως όχι. Εκεί, με θέα στο πέλαγο, το Belvedere έστεκε βουβό, σχεδόν ορκισμένο να προστατέψει τα καλά κρυμμένα μυστικά του...

https://www.youtube.com/watch?v=eDFnDDzLkpM

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου