Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΧΑΡΑΜΑΤΑ

Η άλλη... οικογένεια

Μεγάλο ζητούμενο είναι πάλι αυτές τις μέρες στην Ελλάδα η οικογένεια και η στήριξη που μπορεί και πρέπει να παρέχει στα μέλη της. Είναι φοβερό να ντρέπεσαι, να φοβάσαι να μιλήσεις ανοιχτά στους δικούς σου. Για αυτά που σε προβληματίζουν, αυτά που σε καίνε, αυτά που σε κάνουν να γελάς, να θυμώνεις, να κλαις. Να μπορείς να ανοίξεις την καρδούλα σου και να βγάλεις ό,τι έχεις εκεί μέσα. Να ξεσκάσεις, να μιλήσεις για σένα.


Οικογένεια όμως δεν είναι απαραίτητα μόνο αυτό που όλοι μας είχαμε στο μυαλό όταν γράφαμε τις εκθέσεις στο σχολείο. Ο μπαμπάς, η μαμά, τα αδέρφια, η γιαγιά, ο παππούς, οι θείοι, τα ξαδέρφια. Οικογένεια είναι σίγουρα όλα αυτά, οικογένεια όμως είναι και οι φίλοι. Και μάλιστα μερικές φορές, οι φίλοι μπορεί να είναι και καλύτεροι από οικογένεια. Τους επιλέγεις και σε επιλέγουν. Είναι μια πιο ισότιμη σχέση που χτίζεται με τον καιρό και με δουλειά. Δεν είναι όπως οι συγγενικές σχέσεις που απλώς... έτυχαν.


Κάθε φορά που βρίσκομαι με φίλους, συνήθως καταλήγουμε γύρω από ένα τραπέζι φαγητού. Οι μεζέδες έχουν έναν μοναδικό τρόπο να ενώνουν τους Ελληνες, τους ανθρώπους γενικότερα. Είναι όμορφο να κάθεσαι σε ένα τραπέζι, να απολαμβάνεις ένα πιάτο (και πολλά γιατί όχι;) φαΐ μαζί με άλλους και να ανταλλάζεις κουβέντες, να εκφέρεις απόψεις, να ζητάς συμβουλές. Σαν το παλιό, καλό κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι που μάλλον έχει εκλείψει.


Στους φίλους μπορούμε να πούμε τα πάντα. Είναι το καταφύγιό μας. Μπορεί να μας κρίνουν. Μπορεί να μας πληγώσουν με τα λόγια τους. Ισως μερικές φορές να είναι και απόλυτοι σε κάποια πράγματα. Ομως είναι πολύτιμοι διότι μας στηρίζουν και είναι πάντα εκεί. Οποτε αντιμετωπίζω ένα θέμα, σε εκείνους ανοίγω την ψυχή μου. Και με ακούνε (και πρέπει να μάθω να ακούω κι εγώ περισσότερο) και με ξεμπλοκάρουν. Μακάρι να τους είχα και παλαιότερα, όταν σε μικρότερη ηλικία αντιμετώπιζα προβλήματα στο σχολικό μου περιβάλλον και ένιωθα μόνος και ανυπεράσπιστος. Δίχως να έχω κάποιον να μιλήσω.


Μακάρι όλοι να έχουν φίλους και μάλιστα από μικρή ηλικία, όταν διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και αναγκάζονται να ακολουθούν αυτά που τους επιβάλλονται, τα πρέπει και τα μη εγκλωβίζοντας έτσι αυτό το μαγικό που κρύβουν μέσα τους. Δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου τότε, εάν είχα τους φίλους που έχω σήμερα. Σίγουρα πολύ καλύτερη και ευκολότερη. Εγώ βρήκα τη δύναμη και προχώρησα, κάποιοι άλλοι δεν άντεξαν και πονώ μέσα μου για όλους τους. Σήμερα που έχω τους φίλους μου, δεν τους αλλάζω με τίποτα. Διότι πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να επικοινωνούμε ανοιχτά, τίμια, ντόμπρα και είμαστε έτοιμοι για αλήθειες. Γιατί γι' αυτό είναι οι φίλοι. Για να μην σου χαϊδεύουν τα αυτιά. Να σου τα λένε χύμα μεν, αλλά και με τρόπο. Με ένα ποτήρι κρασί, ένα πιάτο μακαρόνια, ή απλώς με καφέ και φρεσκοψημένο κέικ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου