Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

ΠΩΣ ΕΦΕΡΑ ΤΟ... ΤΣΑΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ρόδα, τσάντα και κοπάνα

Οταν ήμουν στο Γυμνάσιο τα δημόσια σχολεία στην Ελλάδα είχαν διπλοβάρδια, δηλαδή πηγαίναμε μία εβδομάδα πρωί και μία απόγευμα. Συνεπώς μοιραζόμασταν τις τάξεις με το Λύκειο, άρα και τα θρανία μας με άλλους μαθητές. Μια μέρα, ίσως να ήμασταν στη μεσημβρινή βάρδια, κι επειδή από το παράθυρο του σχολείο βλέπαμε θάλασσα, δεν ήθελα και πολύ για να αφαιρεθώ (είναι κι αυτό το ρημάδι που έχω με τη διάσπαση προσοχής). Κοίταξα στο θρανίο μου και έγραψα: «Ποιος κάθεται εδώ»; Την επόμενη ημέρα είχα λάβει απάντηση. Και αυτό ήταν. Ξεκίνησε μια καθημερινή αλληλογραφία.


Αυτό το άτυπης μορφής τσατ και μάλιστα σε μια εποχή που κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί την επανάσταση που θα έφερνε μερικά χρόνια αργότερα το Ιντερνετ στην επικοινωνία έχει μείνει στο μυαλό μου ως μια πολύ γλυκιά ανάμνηση. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, δεν θυμάμαι τι κατάληξη είχε η εν λόγω «κουβέντα», λογικά καμία. Οταν όμως πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα και πάλι σε μια αίθουσα διδασκαλίας -για να παρακολουθήσω κάποια επιμορφωτικά σεμινάρια- το βλέμμα μου έπεσε και πάλι στο θρανίο.


Θυμήθηκα το παλιό αυτό περιστατικό, πήρα το στιλό και έγραψα πάλι: «Ποιος κάθεται εδώ»; Περιμένω απάντηση, φυσικά όχι με την ίδια λαχτάρα και αγωνία, αφού πλέον το τσατ έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας και δεν έχει την ίδια μαγεία όπως τότε. Τότε που περίμενα πως και πως να πάω στο σχολείο για να δω το ραβασάκι που με περίμενε στο θρανίο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου