Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Οι αλήθειες στα ψέματά μας

Αλήθεια, σε μια εποχή σαν αυτή που ζούμε, όπου καθημερινά δεχόμαστε καταιγισμό πληροφοριών, συνήθως άχρηστων, έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι ποσοστό όσων ακούς είναι ψέματα; Βασικά, η όλη ζωή στην Ελλάδα, μοιάζει πια σαν ένα καλοστημένο ψέμα, σαν μια φάρσα τέλεια μελετημένη. Ζούμε μια παρατεταμένη Πρωταπριλιά. Δεν είναι τυχαίο που στον δρόμο παρατηρώ πως οι ελληνικές μύτες έχουν μεγαλώσει ένα τσακ. Ή αυτό, ή έχουμε ασχημύνει λίγο από τα τρανς λιπαρά, θα το ψάξω.


Η Πρωταπριλιά είναι η μόνη ημέρα του χρόνου που επιτρέπεται να λες ψέματα και με τον νόμο! Οχι, όπως τις άλλες μέρες. Που ξυπνάς το πρωί, όχι στο σπίτι σου, αλλού. Σε παίρνει τηλέφωνο η μαμά σου για να σε ρωτήσει αν είναι να περάσει να σου αφήσει κάτι πράγματα από τη λαϊκή. Φυσικά απαντάς πως βιάζεσαι, είσαι σχεδόν έξω από την πόρτα. Αθώο! Πας στη δουλειά σου. Σιχαίνεσαι την ώρα και τη στιγμή που έχεις αυτόν τον προϊστάμενο και τους συνεργάτες. Τι κάνεις; Γελάς με τα αστεία τους, το παίζεις φίλος, κάνεις δημόσιες σχέσεις, κοροϊδεύεις και κοροϊδεύεσαι. Αθώο! Αν στο ενδιάμεσο κάτσει καμιά τράπεζα/εφορία κλπ, εκεί να δεις ψέμα. Είσαι μια σκέτη γλύκα με τους υπαλλήλους ώστε να σου κάνουν τη δουλειά χωρίς πολλά ζόρια και μέσα σου βράζεις! Το τι μπινελίκι πέφτει, δεν περιγράφεται, αλλά το χαμόγελο, χαμόγελο, πως είναι της Μαρινέλλας; Ε, έτσι! Κι αυτό αθώο! Αλλά και αργότερα, στο σπίτι. Μμμμ, τέλεια. Με τη σχέση σου, τον γάμο σου, τη συντροφιά σου, όλα σούπερ. Η επικοινωνία στο ναδίρ και τα προβλήματα κάτω από το χαλί.


Ελα μωρέ, σιγά. Μικρά, αθώα ψεματάκια λέμε καθημερινά. Είναι μέρος του πολιτισμένου τρόπου ζωής. Φαντάσου να λέγαμε ανοιχτά αυτά που σκεφτόμαστε μέσα μας. Χαμός θα γινόταν. Θα γινόταν όμως; Ή μήπως τότε όλα θα ήταν πολύ καλύτερα, πιο ειλικρινή και θα ζούσαμε σε έναν κόσμο... αναίσθητο και ακομπλεξάριστο; Βλέπεις ας πούμε την κολλητή σου στον δρόμο: «Σόρι κιόλας, αλλά έχεις παχύνει τόσο, που θα σκάσεις», την καλωσορίζεις. «Τη φαλάκρα σου την είδες τελευταία», ρίχνει την ατάκα της κι εκείνη. Και η ζωή τραβά την κατηφόρα...


Κι αν όμως το παίρναμε λίγο ανάποδα: έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσες αλήθειες μπορούν να κρύβουν τα ψέματά μας; Αλήθειες για τον εαυτό μας που δεν θέλουμε να παραδεχθούμε. Αλήθειες για τους άλλους που τρέμουμε να συνειδητοποιήσουμε. Αλήθειες που τρομάζουν ακόμη κι εμάς τους ίδιους. Φοβερό όμως έτσι; Εφευρίσκουμε ένα ψέμα επειδή δεν μπορούμε να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Δεν είμαστε άλλωστε μαθημένοι στα δύσκολα...


Υ.Γ. Μωρέ μην μου πεις κανονικά ψέματα σήμερα, γιατί είμαι ζώον και τα πιστεύω. Πες μου τα απλά, τα γνωστά, τα καθημερινά. Αυτά που κάνω ότι δεν τα πιάνω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου