Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

ΠΡΩΤΟ ΜΠΛΟΥΜ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ

Βουτιά και ανακοπή

Νομίζω είχα κάνει άλλη μία φορά μπάνιο τόσο νωρίς μέσα στον χρόνο κι αυτό όταν ήμουν μικρός! Με δεδομένο πως πέρσι σταμάτησα τα... καλοκαιρινά μπάνια στις 6 Δεκεμβρίου, είπα φέτος με τις πρώτες ζέστες να αποπειραθώ για ένα μπλουμ! Ετσι, μαζεύτηκε μίνι παρεάκι και με δέλεαρ ένα πικνίκ (αχ αυτό το φαΐ) πλάι στο κύμα ξεκινήσαμε.


Ηταν λίγο μετά τη μία το μεσημέρι της Κυριακής. Ο ήλιος λαμποκοπούσε, αν και τον τριγυρνούσε μια σχετική συννεφιά. Φτάσαμε, κάτσαμε, στρώσαμε... Αχ! Ωραίο συναίσθημα να επιστρέφεις στη θάλασσα μετά από έναν κρύο, πολύ κρύο χειμώνα. Τι περίεργο: τη Μεγάλη Τετάρτη είχαμε χιόνια και δώδεκα μέρες μετά το παίζαμε καλοκαιρινοί κολυμβητές!


Και να τα αντιηλιακά (τα περσινά και βάλε μη σου πω) και να τα καπελάκια και τα γυαλιά ηλίου και να οι καφέδες παραλίας (ξέρεις αυτοί με το έτοιμο σέικερ που τα έχει όλα κομπλέ - σχετική φρίκη ο καφές). Καλοκαιράκι! Ναι; Ε, όχι και τόσο!


Ξαφνικά άρχισε να μπουκώνει ο καιρός. Λέμε, να μπούμε πριν χαλάσει περισσότερο. Μια ιδέα είναι! Αμ πως! Το νερό... μπούζι! Μπαίνω μέχρι τη γάμπα και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή. Ομως είναι αναζωογονητικό και ελαφρώς μαζοχιστικό. Και θέλω να μπω και λίγο πιο μέσα. Αλλά φτάνω στο σημείο του μαγιό και καταλαβαίνω τη βλακεία μου. Και βρέχω χέρια και κεφάλι σαν τους γέρους που κορόιδευα παλιά. Με τα πολλά μπαίνω μέσα και μου κόβεται η ανάσα. Περνά από μπροστά μου η κρίση, τα χρέη, οι αγαπημένοι μου, ο Αδωνις Γεωργιάδης (μπρρρ) και έπειτα διαπιστώνω πως είμαι ακόμη ζωντανός και καλύτερα από ότι πριν. Και ξαναμπαίνω για να με τραβήξουν φωτό και έχω μια χαρά μικρού παιδιού!


Το καλύτερο μέρος του μπάνιου βέβαια είναι πάντα το κολατσιό. Είχαμε μαζί μας γαύρο τηγανητό. Και ντομάτες. Και ψωμί με προζύμι. Και γλυκιά μυζήθρα από την Κρήτη. Και θαλασσινό αλάτι που είχαμε μαζέψει πέρσι στα βράχια. Και ρίγανη που είχαμε βρει στο φαράγγι του Λούσιου, στη Στεμνίτσα. Οι άλλοι έφαγαν και γίγαντες. Για γλυκό μας είχε φέρει η Μάγδα μασουράκια από τη Χίο. Τέλεια όμως;


Και μετά συννέφιασε περισσότερο. Και ντυθήκαμε. Αλλά σιγά που θα γυρνούσαμε πίσω. Είχαμε όλο το απόγευμα μπροστά μας για εξερεύνηση. Με τα αλάτια καθώς ήμασταν πήραμε τον δρόμο προς τις ταμπέλες που έλεγαν: «Απαγορεύεται η διέλευση» και «Προσοχή σκύλος»!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου