Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

ΟΤΑΝ Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΜΙΛΑ ΥΠΟΤΙΜΗΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

Στην... αγαπημένη εφορία

Δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως κάθε φορά που έχω να πάω στην εφορία, παθαίνω σφίξιμο στο στομάχι. Το περιβάλλον δεν μου πάει, οι άνθρωποί του δε -στην πλειοψηφία τους- είναι απαράδεκτης συμπεριφοράς που χρήζει επιστημονικής μελέτης. Γύρω στις 09.40 το πρωί γεμάτος άρνηση και πόδια που έτρεμαν έφτασα στο... λατρεμένο κτίριο. Ανέβηκα στο Μητρώο και ΦΥΣΙΚΑ έπεσα στον ξινό, θυμωμένο και μαλάκα υπάλληλο (εμ που αλλού θα πήγαινα;). «Συμπληρώστε το Μ1 και το Μ2 και πηγαίνετέ τα στον έλεγχο» μου είπε και συνέχισε να κουβεντιάζει με τον διπλανό του για μια κυρία που τον έφερε στα όριά του νωρίτερα. Ο άλλος, ζεν, του είπε πως δεν επιτρέπει στον εαυτό του να «χαλιέται» από τέτοιες συμπεριφορές και του σύστησε να κάνει κι εκείνος το ίδιο. Λίγα λεπτά αργότερα και αφού είχα κολλήσει στη συμπλήρωση του εντύπου, απευθύνθηκα στον ξινούλη, «φορτωμένος» με ψεύτικο χαμόγελο, ξέρεις από αυτά που έχουν οι αμερικανοί υπάλληλοι στα καταστήματα («good morning, how are you this morning and how may I help you today?» τύπου). «Δεν δίνουμε οδηγίες εδώ», είπε κοφτά. «Πηγαίνετε στον Ελεγχο»! Ουστ, απάντησα από μέσα μου και προχώρησα στο βάθος του διαδρόμου.


Μπαίνω στον Ελεγχο, ρωτώ που να απευθυνθώ, κανείς από τους 4 υπαλλήλους δεν σηκώνει καν το βλέμμα του. Αυτή η απαξιώση με τρελαίνει. Με τα πολλά, με στέλνουν σε ένα μέσα γραφείο. Μετά την απαραίτητη απαξίωση, περιμένω τον κύριο που θα με εξυπηρετούσε να τελειώσει την κλήση που είχε στο κινητό του τηλέφωνο. Η διπλανή του κυρία μόλις είχε επιστρέψει από μπρέικ (πτώμα μεν, κομμωτηριέ μαλλί δε) και είπε να χαλαρώσει λίγο καπνίζοντας το πουράκι της. Η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς δημόσιους χώρους αφορά μόνο τους πελάτες, αν και αυτοί καπνίζουν στους διαδρόμους, κοινώς μπάχαλο. Αφού έκλεισε το κινητό του, ο ελεγκτής βλέπει έντρομος πως δεν έχω συμπληρώσει κάτι. «Πρέπει να έρχεστε προετοιμασμένος εδώ», μου είπε με ύφος Λυκειάρχη. Σκιάχτηκα! Επρεπε δηλαδή να είχα διαβάσει από την προηγούμενη που εγώ έτρεχα στις παραλίες;


Ξανά πίσω στο Μητρώο. Ο ξινούλης μου πέταξε/έδωσε ένα βιβλίο και έπρεπε μόνος μου να βρω κάτι κωδικούς. Ας είναι καλά ο λογιστής μου (Σταύρο θενξ) που με βοήθησε τηλεφωνικώς. Πάλι πίσω στον Ελεγχο, ο κυριούλης νόμιζε πως θα με βρει δίχως όλα μου τα χαρτιά, αλλά εγώ ως Παρθένος (εκεί ακόμη μου δουλεύει το ζώδιο) τα είχα όλα στην εντέλεια. Πήρα τις σφραγίδες μου και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ επιστροφή στο Μητρώο όπου είχα ορκιστεί να μην πάω στον ξινούλη. Πέτυχα μια γλυκύτατη κοπέλα που τα ετοιμάσε όλα αμέσως και με τα πήγαιν' έλα τελικά χρειάστηκα μόλις 45 λεπτά για να τελειώσω την υπόθεσή μου. Κάθε φορά όμως ρε γαμώτο μου μένει η απορία: στον ιδιωτικό τομέα αν μιλούσαμε και απαξιώναμε έτσι τους πελάτες μας, θα ήμασταν άραγε στις θέσεις μας; (ρητορικό) Τελικά αυτούς τους ανθρώπους (που εμείς πληρώνουμε) δεν πρέπει να τους παίρνεις στα σοβαρά, διότι αλλιώς κινδυνεύεις να σαλτάρεις. Απλώς τους αφήνεις να υπάρχουν γιατί κι αυτοί τόσα ξέρουν, τόσα κάνουν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου