Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΟΝΟ

Παιδικό τραύμα

Δεν έχω πολλές αναμνήσεις από τον νονό μου. Ο πνευματικός μου πατέρας ήταν ένας πολυάσχολος επιχειρηματίας, που μεν ήθελε να κάνει κουμπαριές και να βαφτίζει παιδάκια, έπειτα όμως δεν είχε χρόνο γι' αυτά. Κάθε Πάσχα τον περίμενα να μου φέρει τη λαμπάδα και το μπίτερ σοκολατένιο αβγό με τα σχεδιάκια απέξω και τις καραμελίτσες από μέσα και όχι τόσο τα παπούτσια, αφού ένα παιδί δεν νοιάζεται και τόσο γι' αυτά. Περίμενα και περίμενα... Αφαντος ο νονός. Ισως μου τα έστελνε, ίσως πάλι όχι, δεν θυμάμαι.


Αντ' αυτού έχω αναμνήσεις από τη νονά της αδερφής μου, την κυρία Λίτσα! Εκείνη, μια όμορφη γυναίκα, σαν σταρ του Χόλιγουντ, κομψή και σικάτη, με θυμόταν πάντα. Μου έφερνε και λαμπάδα και δώρο. Αχ! Την είχα σαν νονά μου. Μέχρι και σήμερα την έχω στον νου μου σαν μια καλή νεράιδα που πραγματοποιούσε τις επιθυμίες των παιδιών. Μην τα ξεχνάτε μωρέ τα βαφτιστήρια σας! Περιμένουν πως και πως τη λαμπαδίτσα τους! Και φυσικά μην τα θυμάστε μόνο 2-3 φορές τον χρόνο! Κρίμα δεν είναι; Εμένα πάντως μου άφησε ένα μικρό (πια) σημαδάκι αυτή η έλλειψη του νονού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου