Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

5, 10, 15, 20, 25 (ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΟ)

Γέμισαν φωνές οι γειτονιές

Είναι η ωραιότερη εποχή του χρόνου. Ζεσταίνεσαι χωρίς να λιώνεις, δροσίζεσαι χωρίς να κρυώνεις, κάνεις ένα σωρό δραστηριότητες που δεν μπορείς να κάνεις εύκολα ούτε τον χειμώνα, ούτε το καλοκαίρι. Το πήραν είδηση και τα παιδιά στις γειτονιές και ξεχύθηκαν σε πιλοτές και δρόμους για ατέλειωτο παιχνίδι μέχρι το σούρουπο.


Δεν ξέρω για τη δική σου, στη γειτονιά μου όμως, τα παιδιά ξεσαλώνουν. Κάθε απόγευμα παίζουν λες και δεν υπάρχει αύριο, πράγμα που από μόνο του κάνει το παιχνίδι τέλειο! Φωνάζουν, τρέχουν, γελάνε, τσακώνονται κιόλας, παίζουν κρυφτό, κυνηγιούνται. Τα θαυμάζω από το μπαλκόνι μου, διότι θυμάμαι τα δικά μου παιχνίδια στον δρόμο, δεκαετίες πριν, τότε που όλα ήταν πιο χαλαρά, πιο αθώα, σίγουρα πιο ασφαλή.


Θυμάμαι, παίζαμε στον δρόμο και μπορεί μέσα σε ένα απόγευμα να μην μας διέκοπτε ούτε ένα αυτοκίνητο. Για παίξε τώρα σε ελεύθερο δρόμο, αν βρεις. Τότε παίζαμε μήλα, κυνηγητό, κρυφτό, αλλά κάναμε και αγώνες τρεξίματος. Στην απέναντι μονοκατοικία έρχονταν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές ο Ηρακλής με την αδερφή του, τη Σύνθια, που τότε κάναμε πολύ παρέα. Ηθελα πάντα να με βάζουν να τρέχω με τον Ηρακλή. Οταν ξεκινούσαμε το τρέξιμο, γυρνούσε, με κοίταζε και έσκαγε στα γέλια. Ετσι, κατάφερνα να τον κερδίσω.


Τα χαίρομαι πολύ τα παιδιά, έτσι που είναι ανέμελα. Μου δίνουν μια πινελιά αισιοδοξίας... Οσο υπάρχει παιχνίδι, όσο υπάρχουν χαμόγελα, αγκαλιές και φωνές μακριά από τους υπολογιστές και τις τηλεοράσεις, τόσο θα ελπίζω σε ένα αύριο πιο δημιουργικό. Και ζηλεύω λίγο (πολύ) για τη δική μου χαμένη ανεμελιά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου