Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙΣ, ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙΣ, ΒΟΥΤΑΣ ΚΑΙ...

Πρωτομαγιάτικη εκδρομή

Το ραντεβού είχε δοθεί στο δικό μου σπίτι. Οχι, πολύ νωρίς, κατά τις 11, να πιούμε καφεδάκι, να κάνουμε κους-κους και να ξεκινήσουμε με το πάσο μας κατά τις 12 το μεσημέρι. Αλαφιασμένοι οι φίλοι μου καλούσαν από διάφορα σημεία της Αττικής και μιλούσαν για το χάος στους δρόμους. Εγώ πάλι, χαμπάρι. Ενα μικρό... μποτιλιάρισμα είχε ο φούρνος, αλλά τίποτε άλλο δεν βίωσα. Οι πρώτοι ήρθαν στις 12 μες στα νεύρα, ο Κωστής πάλι, που περίμενε λεωφορεία, τρένα, τραμ κλπ, κατέληξε να έρθει με ταξί μέσα από τα στενά.


Λίγο πριν από τις 2 καταφέραμε να ξεκινήσουμε για Σούνιο. Η κίνηση είχε πια σπάσει, ειδικά αν ξέρεις και τα κρυφά δρομάκια στα Μεσόγεια. Η Ανοιξη δε, στα φόρτε της. Ολα ανθισμένα, πράσινα, μυρωδάτα μας συντρόφευαν στη διαδρομή μας προς την παραλία. Φτάσαμε γρήγορα. Βρήκαμε το κολπάκι που μας άρεσε, στρώσαμε ψάθες, πετσέτες και πραμάτεια και όλα τέλεια.


Οταν πια ο ήλιος είχε αρχίσει να μας τσουρουφλίζει, είπαμε να πέσουμε. Εύκολα το λες, για να σε δω να το κάνεις κιόλας! Αν και ήταν το τρίτο μου μπάνιο για φέτος, το νερό ήταν μπούζι, πιο παγωμένο έβερ! On the rocks, τύπου. Πάγος! Είναι αυτό που μπαίνεις μέχρι ψηλά το μπουτάκι και αρνείσαι να πας λίγο παραπάνω/παρακάτω. Μέχρι που το κάνει κάποιος άλλος και μετά κι άλλος και λες, ε, ας το κάνω κι εγώ. Και σου κόβεται η ανάσα, αλλά συνάμα είναι τόσο ευεργετικό. Και σε ξυπνάει και το κυριότερο ανοίγει και την όρεξη.


Είχαμε φέρει μαζί και σύνεργα για πικνίκ! Στρώθηκε το τραπεζομαντηλάκι, να και το φρέσκο ψωμί και οι ντομάτες και το λαδάκι και ρύζι με γαρίδες σκορδάτο και μούρλια. Καλά τα ταβερνάκια, όμως όταν στήνεις το γλέντι μόνος σου, είσαι άρχοντας. Φάγαμε, ήπιαμε, ξαναμπήκαμε στη θάλασσα, πιο εύκολα τώρα. Ενας μάζεψε και πεταλίδες για να φτιάξει ριζότο μιαν άλλη φορά. Κάποιος άλλος έπιασε και λίγο Μάη, έτσι για το καλό.


Οταν ο ήλιος έπεσε πίσω από το λοφάκι, έβγαλε λίγο κρυάκι. Το σήκωνε το μπλουζάκι. Αρχίσαμε να μαζεύουμε. Πήγαμε και στο «Belvedere» στο Σούνιο για εξερεύνηση. Μετά περάσαμε κι από Λαύριο για ένα παγωτό και βόλτα. Κόσμος! Χαμός! Σαν νησί...


Μωρέ είναι ωραία η Ανοιξη. Δεν λιώνεις όπως το καλοκαίρι, έχεις τη χαρά που ξεκινά η πιο ωραία περίοδος του χρόνου, έχεις καιρό για να ζήσεις λίγο πιο κοντά στη φύση σου. Επέστρεψα μόλις... Ομως στο κεφάλι μου έχω αλμύρα, θάλασσα, ανάσα. Καλό μήνα, να περνάμε υπέροχα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου