Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

ΟΤΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΒΡΙΣΙΕΣ ΣΤΑ ΜΜΜ

Κάνε στην άκρη μαντάμ

Χρησιμοποιώ τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς καθημερινά και ελάχιστες είναι οι φορές που δεν έχω νευριάσει με κάποια από τις συμπεριφορές των συνεπιβατών μου. Να, σήμερα το μεσημέρι ήμουν σε μία «φυσαρμόνικα», εκεί λίγο πριν το κέντρο του λεωφορείου (που κάνει το στρογυλλάκι και είναι σαν πίστα χορού σε κρουαζιερόπλοιο;). Ξαφνικά μπαίνει μέσα μια τύπισσα, η οποία πάει και στριμώχνεται στον διάδρομο, σχεδόν κολλητά μου. Ασε δε που φόραγε και... κολλεγιακό, θα σκάγαμε! «Θα πιάσουμε κορέους», πήγα να της πω, αλλά προτίμησα να μετακινηθώ από την... πίστα.


Λίγο πιο μετά στο μετρό, βρίσκω θέση από Σύνταγμα -εντάξει, μέγιστη κωλοφαρδία- για κακή μου τύχη όμως, πλάι σε έναν τυπά, προχωρημένης ηλικίας, αλλά καλλιτέχνη. Είχε πιάσει μιάμιση θέση (φτου) γιατί ήθελε να έχει ανοιχτά πόδια και στα σκέλια του να φωλιάζει η... Τέχνη (βλ. μπουζούκι, κιθάρα, ή ότι άλλο όργανο κουβαλούσε τέλος πάντων). Πόσο με νευριάζει η συμπεριφορά όλων όσοι θεωρούν πως στα ΜΜΜ είναι μόνοι τους!


Τις προάλλες πάλι ήθελα να μπω στο μετρό και να κατευθυνθώ στην αντίστοιχη φυσαρμόνικα-πίστα επειδή ήταν -όπως πάντα άλλωστε- άδεια και επειδή θα κατέβαινα στο τέρμα. Μια μαντάμ, ντουλάπα λίγο, είχε φράξει την πόρτα σαν στρατιώτης στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο. Δεν κουνιόταν. Αναγκάστηκα να στριμωχτώ και να περάσω ανάμεσα από το... τσεκ πόιντ. Αποτέλεσμα; Την πάτησα, ίσως και να την ξενύχιασα λιγάκι. Εβαλε τις φωνές. Ασε μας κουκλίτσα μου! Τι κάθεσαι στην πόρτα, σαν φρουρός της Αχαΐας; Η συγκεκριμένη δε, κατέβηκε επίσης στο τέρμα της διαδρομής. Γιατί καθόταν μπάστακας, τρέχα γύρευε...


Ισως ανήκει στην κατηγορία αυτών που φοβούνται πως αν κάτσουν λίγο πιο μέσα, δεν θα βγουν ποτέ, θα ξεμείνουν στο αμαξοστάσιο, τι να πω. Ετσι δεν έκανε κι άλλη κυρία που καθόταν μπροστά-μπροστά, αλλά σε κάθε σταθμό δεν έβγαινε λίγο παραέξω να βοηθήσει την αποβίβαση των συνεπιβατών της. Ασε με σου λέω. Γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ και τα νεύρα τα έχω και μάλιστα εύκολα. Μην με τσιγκλάτε.


Για να μην αναφερθώ φυσικά και σε εκείνους που σταμπάρουν τις θέσεις από την αποβάθρα και τρέχουν παράλληλα με το συρμό του μετρό, μέχρι να καταφέρουν να μπουν στη σωστή πόρτα, χωρίς φυσικά να αφήσουν πρώτα τους άλλους που βρίσκονται ήδη μέσα, να εξέλθουν. Είναι κι εκείνοι που ακόμη στέκονται αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες και δεν μετακινούνται ούτε καν αν τους το πεις... Θα μάθουμε άραγε ποτέ να φερόμαστε σωστά; ΟΧΙ! Ισως το πρόβλημα να έχει και... θρησκευτικές προεκτάσεις. Το ποίμνιο, βλέπετε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου