Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

Μαμά γερνάω

Μια θεατρική παράσταση με οδήγησε στο Γκάζι, Σάββατο βράδυ. Θα μου πεις, δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Μα, ήξερα, απλώς είχα καιρό να το κάνω και είπα να το τολμήσω. Συμβουλή: μακριά! Αυτά που... κοροϊδεύουμε για τα ελληνικά τουριστικά μέρη και τις γειτονικές μεσογειακές χώρες θα τα βρεις αραδιασμένα σε δύο και κάτι δρόμους από την κεντρική πλατεία της περιοχής.


Το απόλυτο άντρο της αναρχίας και της παρανομίας σε όλους τους τομείς. Μηχανάκια και αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στην πλατεία. Πεζοδρόμια ανύπαρκτα, αφού καταλαμβάνονται από τραπεζοκαθίσματα. Πεζοί αλλαφιασμένοι να περπατούν σε δρόμους, να στριμώχνονται σε μισή πλάκα πεζοδρομίου (και με κολωνάκι μάλιστα για να μην παρκάρει κανείς παράνομα, όταν ο μαγαζάτορας έχει παρκάρει την επιχείρησή του μέχρι τον δρόμο). Γενικά στο Γκάζι κάνει ο καθένας, ό,τι θέλει και ό,τι μπορεί, ότι δηλαδή συμβαίνει γενικότερα στην Ελλάδα 30 κάτι χρόνια τώρα. Η Ελλάδα της αρπαχτής. Κάνε τώρα αυτό που «πουλάει» και μετά βλέπουμε. Τσακίζουμε ακόμη μία περιοχή και έπειτα την αφήνουμε στο έλεός της.


Μετά το θέατρο φυσικά δεν καθίσαμε στα κεντρικά μαγαζιά, τα περισσότερα από τα οποία προσφέρουν απλώς μια φασαρία στον χώρο. Δυστυχώς οι όποιες καλές προσπάθειες, χάνονται ανάμεσα σε όλον αυτό τον γενικό χαμό που επικρατεί. Χωθήκαμε στα στενά και βρήκαμε μια χαλαρή αυλίτσα που θύμιζε νησί. Εκεί ήπιαμε τα κρασάκια μας. Τι κρίμα που ο περισσότερος κόσμος δεν έχει κριτήριο (ούτε) στη διασκέδασή του. Πάει εκεί που πάνε όλοι, εκεί που είναι μόδα, δεν εξετάζει αν του αρέσει ή όχι. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε έφηβους που λογικό είναι να παρασύρονται από την παρέα, αναφέρομαι στους μεγαλύτερους που θα ήθελα να έχουν ένα πιο αναπτυγμένο κριτήριο αισθητικής (θέλε)!


Επέστρεψα με το ασφυκτικά γεμάτο μετρό, που όμως τα βράδια του Σαββάτου έχει μια εντελώς διαφορετική ενέργεια από τις καθημερινές, λόγω της νεολαίας που -ως επί το πλείστον- το κατακλύζει. Χρειάστηκαν ελάχιστοι σταθμοί απόσταση για να ακούσω τους διπλανούς 12χρονους να λένε «μαλάκα» τουλάχιστον 250 φορές! Κι εγώ το λέω, αλλά ποτέ 4-5 φορές σε μία πρόταση. Εχει κι αυτό το... ταλέντο του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου