Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

ΚΥΡΙΑ ΣΕ ΥΣΤΕΡΙΑ

Οταν η ευγένεια περισσεύει

Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Τις πράξεις, τα λόγια τους. Από αυτά μπορώ να έχω μία εικόνα για τη ζωή τους, ίσως μια πολύ μικρή εικόνα, πόσες φορές όμως αυτή πέφτει 100% μέσα; Είμαι λοιπόν το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μαρούσι. Διασχίζω ένα στενό με κατεύθυνση προς Κηφισίας. Ησυχία, πουλάκια, λουλούδια, αλογάκια, Παράδεισος, όνομα και πράγμα. Ξαφνικά, μια καθώς πρέπει κυρία βγαίνει από ένα αυτοκίνητο και λέει «ευχαριστώ» στον κύριο που την έφερε. Κατευθύνεται προς ένα σπίτι, λογικά το σπίτι της, ανοίγει την πόρτα και εκεί αρχίζει ο κακός χαμός! Γαλλικά επιπέδου... Σογμπόν και πάνω!


«Πάλι δεν καθάρισε κανείς; Αϊ στο διάολο! Ρε, δεν καθαρίσατε; Αντε στο διάολο. Βρωμιάρα. Φλώρα; Που είσαι; Βρωμιάρα, άντε στο διάολο πια»! Το μπινελίκι πήγαινε σύννεφο μέχρι τη στιγμή που άλλαξα στενό και απομακρύνθηκα αρκετά. Δεν ξέρω ποιος έφταιγε, πάντως σίγουρα δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της Φλώρας, ούτε όμως και στη θέση αυτής της γυναίκας που την άκουσε όλη η γειτονιά, κάτι που ενδεχομένως να συμβαίνει συχνά. Τελικά, πόσο κρινόμαστε από τις πράξεις μας; Και πόσο αν δεν έχουμε αυτοσυγκράτηση και μέτρο, μπορεί να χάνουμε και το όποιο δίκιο μας;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου