Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Δημοκρατία του... κώλου

Ζούμε σε μια χώρα με πάρα πολλά καλά, αλλά δυστυχώς με ακόμη περισσότερα κακά. Εχουμε... εκπαιδευτεί στο να κοιτά ο καθένας την πάρτη του και μόνο αυτήν. Εχουμε μάθει να ζητάμε και να έχουμε απαιτήσεις, αν όμως μας πει κανείς για δικαιώματα και υποχρεώσεις τότε πετάμε την καραμέλα: «μου στερείς την ελευθερία μου» και θεωρούμε πως τακτοποιήθηκε το θέμα, νικήσαμε το κακό!


Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία κατάφερε να την καταλύσει κιόλας μετατρέποντάς την σε ασυδοσία. Φυσικά βέβαια δεν φταίνε μόνο οι πολίτες για το χάλι της καθημερινότητάς μας, φταίνε και όσοι δεν φροντίζουν ώστε να εφαρμόζονται οι (ψηφισμένοι) νόμοι με αποτέλεσμα να έχουμε πλέον καταλήξει στο να κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει, επειδή έτσι θέλει, έτσι έμαθε, έτσι του αρέσει, αυτό είναι το ταμπεραμέντο μας και ωχ αδερφέ σταμάτα τη γκρίνια. Βοηθά βέβαια και η έλλειψη ποινών και η γενικότερη ατιμωρησία.


Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος σκέφτομαι πραγματικά πόσο γελοίο είναι που τόσοι συμπολίτες μας, φυσικά δεν σέβονται αυτούς που δεν καπνίζουν στους κλειστούς δημόσιους χώρους και για να μην ξεβολευτούν λιγάκι και βγουν μερικά μέτρα πιο έξω εκθέτουν τους πάντες στο παθητικό κάπνισμα, ακόμη και τα παιδιά τους.


Δεν εξαιρώ και όλους όσοι θεωρούν πως τα φανάρια και οι πινακίδες είναι... ντεκόρ για να μην πλήττουμε στον δρόμο και οδηγούν όπως τους αρέσει. Αψηφούν τα κόκκινα, μπαίνουν ανάποδα στους μονόδρομους, καβαλάνε πεζοδρόμια και διαβάσεις ΑΜΕΑ και όποιον πάρει ο Χάρος. Γιατί; Μα, έτσι τους βολεύει. Και μην ακούσω ότι ενδεχομένως είναι στον κόσμο τους, αφού τις περισσότερες φορές έχω παρατηρήσει πως αυτός που κάνει την παράβαση φροντίζει για παράδειγμα να κλείσει τον καθρέφτη του, μπας και του τον χτυπήσει κανείς, άρα η πάρτη μας να είναι καλά και ποιος νοιάζεται για τον συμπολίτη του;


Εχουμε βέβαια και τα σκουπίδια που τα πετάμε όπου μας βολεύει, ακόμη και προκλητικά -σχεδόν πλάι- στους κάδους. Ή που πετάμε τσιγάρα στη θάλασσα, ή τα σβήνουμε στην άμμο και τα κρύβουμε λες και το πρόβλημα παύει υπάρχει. Και εννοείται πως έχω δει ανθρώπους να πετάνε ό,τι δεν τους είναι χρήσιμο από αυτοκίνητα και μπαλκόνια γιατί πληρώνουν φόρους και δημοτικά τέλη και κάποιος άλλος οφείλει να τα μαζέψει, είναι η δουλειά του...


Με στεναχωρεί ιδιαίτερα που οι περισσότεροι συμπολίτες μας που κάνουν τις παραβάσεις, έχουν στο πλευρό τους και τα παιδιά τους. Ετσι γίνεται η... μύηση της νέας γενιάς στην ελληνική παραβατικότητα, εεε στην ελληνική τσαχπινιά που μας κάνει τόσο καλούς και διαφορετικούς από όλους τους άλλους που βρίζουμε, αλλά βέβαια ζηλεύουμε όταν επισκεπτόμαστε τις χώρες τους για την τάξη και την οργάνωσή τους.


Δεν έχουμε καταλάβει ότι κράτος είμαστε εμείς, οι πολίτες. Δεν θα υπάρχει πάντα κάποιος να μαζέψει τον καφέ και τα σκουπίδια που παρατάς όπου βρεις. Δεν θα υπάρχει κανείς να σου πει πόσο μάγκας είσαι που περνάς με κόκκινο ακόμη κι αν κινδυνέψουν ζωές. Ούτε φυσικά θα σου πει κανείς μπράβο που καβαλάς το πεζοδρόμιο με το μηχανάκι και μαρσάρεις για να τρομάξεις τους πεζούς και να σου ανοίξουν δρόμο, επειδή εσύ έχεις παραπάνω δικαιώματα από τους άλλους.


Επειδή κι εγώ μεγάλωσα στην Ελλάδα και πήρα πάνω-κάτω την ίδια παιδεία με όλους εκεί έξω, καταλήγω στο να πιστεύω πως πέρα από την οικογένεια και τον περίγυρο τη διαφορά την κάνουμε εμείς οι ίδιοι με την αυτοβελτίωσή μας. Οσο ζεις, εξελίσσεσαι και πρέπει από μόνος σου να καταλαβαίνεις τι είναι σωστό και τι λάθος και όχι να κάνεις ό,τι σου κατέβει επειδή κανείς δεν θα σε πιάσει και δεν θα έχεις κυρώσεις σε ένα κράτος που προμοτάρει την παρανομία γιατί έχει μάθει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να κρύβει και τα δικά του ατοπήματα...


Και επιτέλους κάποια μέρα εύχομαι να μάθουμε (με το καλό) πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα επειδή σου δίνει απεριόριστη ελευθερία στο να κάνεις ό,τι θέλεις. Μέχρι το σημείο που να μην καταπατάς την ελευθερία του άλλου. Για σκεφθείτε το...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου