Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

ΗΡΩΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ

Παιδικές αναμνήσεις

Χρειάστηκε το νικητήριο τραγούδι της Σουηδίας στη Eurovision για να επαναφέρει τους «Ηρωες» στο προσκήνιο. Κι εγώ ταξίδεψα πίσω. Στα παιδικά μου χρόνια, τότε που όλη η παρέα, ένα τρελό τσούρμο, αγόρια και κορίτσια περιμέναμε πως και πως να κλείσουν τα σχολεία για να βγούμε στον δρόμο, στην πυλωτή, αλλά και τα γειτονικά (άχτιστα τότε) οικόπεδα και να παίζουμε όλο το απόγευμα -αφού τα πρωινά είχαμε θάλασσα- μέχρι να αρχίσουν να μας φωνάζουν οι μαμάδες.


Ωραίες εποχές τότε. Με τα βερμουδάκια, τα κοντομάνικα και τα πεδιλάκια μας ξεχυνόμασταν σαν μελισσούλες και παίζαμε, παίζαμε λες και ο χρόνος σταματούσε. Κυνηγούσαμε τις πεταλούδες, τις βασίλισσες όμως, αυτές τις λευκές με τις ρίγες. Δεν έχω ξαναδεί εδώ και πολλά χρόνια. Ή εξαφανίστηκαν, ή ψήλωσα εγώ πολύ και δεν τις διακρίνω πια...


Πιάναμε λάσπη κα φτιάχναμε χωματόπετρες τις οποίες πετάγαμε στους τοίχους της πυλωτής και έσκαγαν σαν ένα πρωτόγονο πέιντ-μπολ. Και φώναζαν οι μεγάλοι κι εμείς τρέχαμε -με την καρδιά έτοιμη να σπάσει- στο διπλανό οικόπεδο και κρυβόμασταν πίσω από τα ξερά χόρτα. Ή ανεβαίναμε στο πεύκο που είχε γύρει ο κορμός του και το είχαμε σαν σκάλα. Κολλάγαμε ρετσίνι, γεμίζαμε μυρμήγκια, όμως η θέα από κει πάνω ήταν σαγηνευτική. Ενιωθα σαν ένας θεούλης.


Το συγκεκριμένο οικόπεδο ήταν γεμάτο με... παιχνίδια. Υπήρχε ένα μεγάλο βαρέλι, σκουριασμένο που το γεμίζαμε χώμα και καθώς σηκωνόταν η σκόνη και έβγαινε προς τα έξω μας θύμιζε φουγάρο και τραγουδούσαμε «τα παλιά τα χρόνια, το καμίνι καίει», σαν να ήμασταν μέλη μιας φυλής...


Ενα απόγευμα, θυμάμαι πως για κάποιον λόγο είχα νευριάσει. Κάτι θα μου έφταιγε, ως συνήθως. Αυτό μου έδωσε την ώθηση και μπήκα μέσα στο γιασεμί που φύτρωνε στο οικόπεδο παράλληλα με το συρματόπλεγμα της δικής μας πολυκατοικίας. Ολη η... φυλή με ακολουθούσε. Είχα μπει μπροστά και έκοβα κλαριά, καθάριζα φύλλα και δημιουργούσα ένα τούνελ. Ωσπου βγήκα στην άλλη άκρη, μπροστά στο πεζοδρόμιο. Ολοι μου είπαν «μπράβο» γιατί είχα καταφέρει να ανοίξω ένα μυστικό πέρασμα που παλεύαμε μέρες πολλές. Δεν θυμάμαι αν είχα γρατζουνιστεί, ή κοπεί. Θυμάμαι πόσο ευτυχισμένος ήμουν. Ενιωσα πως όλοι με θαύμαζαν. Ημουν ήρωας, έστω και για μια ημέρα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου