Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΣΤΕΡΗ

Μια φορά κι έναν καιρό...

... ήταν ένας μικρός κόκκινος αστερίας. Ο Αστέρης! Ηταν τόσο όμορφος, τόσο καθαρός, τόσο γλυκός που σχεδόν νόμιζες πως σου χαμογελούσε όταν τον έβλεπες μες στο νερό. Μια ζεστή ημέρα του Μαΐου, ο Κωστής είπε να δροσιστεί σε κοντινή παραλία. Κάνοντας μια βουτιά με τα γυαλάκια του απόλαυσε τον πανέμορφο βυθό με τα τιρκουάζ νερά και τα καλά κρυμμένα μυστικά του.


Ξάφνου, το βλέμμα του έπεσε στον μικρό Αστέρη. Βρισκόταν κολλημένος σε έναν βράχο, πλάι στην προβλήτα που είχε αφήσει τα πράγματά του ο Κωστής. Βγήκε στην επιφάνεια του νερού να πάρει μια ανάσα. Ξαναβούτηξε αμέσως... Πλησίασε τον αστερία και τον έπιασε στα χέρια του. Το νερό είχε γεμίσει μπουρμπουλήθρες...


«Παιδιά, κοιτάξτε! Βρήκα έναν αστερία», φώναξε όλο χαρά ο Κωστής! Τρέξαμε να δούμε από κοντά. Δεν είχα ξαναπιάσει ποτέ αστερία. Τουλάχιστον όχι ζωντανό. Μα, πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει αυτή η φύση. Ο Αστέρης, φοβισμένος, είχε μαζέψει τα ποδαράκια-κεραίες του και δειλά-δειλά τα έβγαζε πάλι έξω. Σαν να ήθελε να εξερευνήσει το νέο του περιβάλλον, σαν να ήθελε να πιαστεί από κάπου.


Τον κράτησα κι εγώ λίγο στο χέρι. Περίεργο συναίσθημα. Ο Αστέρης ήταν λίγο άγριος στην επιφάνειά του, μα, σαν ένα μικρό έργο τέχνης. Κούκλος. «Θα τον πετάξω πάλι στα βαθιά», είπε ο Κωστής. Τον πήρε ξανά στα χέρια του, τού είπε ένα τρυφερό «αντίο» και τον έστειλε πίσω στο δροσερό νερό.


Καθώς ο Αστέρης χανόταν μέσα στα πεντακάθαρα νερά, ένιωσα σαν να μας κοίταξε λίγο. Σαν να μας ευχαριστούσε που τον στείλαμε πάλι στο σπίτι του. Ισως τον ξαναπετύχουμε φέτος το καλοκαίρι. Ισως πάλι όχι. Καλή τύχη Αστέρη, δεν θα σε ξεχάσουμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου