Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

ΑΛΗΤΑΚΙ - ΜΠΑΤΙΡΑΚΙ

Ξυπολισιές στην πόλη

Αν κάτι με ξετρελαίνει από δω και μπρος είναι οι ελεύθερες πατούσες! Ξέρεις, αυτές που τις αμολάω σε πάτωμα και πλακάκια και πάω πέρα-δώθε χωρίς παπούτσια. Είναι ωραίες οι ξυπολισιές. Να πατάω κάτω, να γειώνομαι, να δροσίζομαι και να κάνω και μασαζάκι ταυτόχρονα. Μου θυμίζει κάτι από τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που το καλοκαίρι ήταν συνυφασμένο με τη γυμνή πατούσα (και το παγωτό πατούσα, θυμάσαι;), τότε που δεν σταματούσα να παίζω μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι τα πόδια να γίνουν μαύρα και γεμάτα με γρατζουνιές. Χορτάτη εποχή, χορτάτη γενιά...

Μα, δεν είναι τέλειο να τριγυρνάς ξυπόλητος;

Εχει μια... αλητεία η ξυπολισιά! Για μένα τουλάχιστον, που έχω μάθει να είμαι πιο των τύπων. Με κάνει να αισθάνομαι ότι κάνω υπέρβαση, ότι ζω στα όρια!!! Ετσι και τώρα, όποτε μπορώ, παπούτσια και σαγιονάρες εξαφανίζονται και η ξυπολισιά κυριαρχεί.

Παγωτό πατούσα κι όποιος αντέξει!

Μέχρι τη στιγμή που θα πέσω για ύπνο. Τότε δηλαδή που ο Παρθένος ξυπνά και πάλι... έξω μου και επιβάλλει καθαρά, ροζ πατουσάκια!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου