Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η επιστροφή της... Τερέζας

Ναι, ναι, τα έχουμε ξαναπεί: καλοκαίρι είναι όταν είσαι ξυπόλητος περισσότερες ώρες της ημέρας από όσες όταν φοράς παπούτσια. Καλοκαίρι είναι επίσης όταν γυρνάς με μαγιό κι αλάτια μέχρι τα μεσάνυχτα. Το πραγματικό καλοκαίρι όμως δεν έρχεται μόνο με αυτά, ή με την άνοδο της θερμοκρασίας. Ξέρεις ότι έχουμε πραγματικά καλοκαίρι όταν δεις την πρώτη σου... κατσαρίδα! Μπρρρ...


Μου συνέβη χθες, αργά το βράδυ, ευτυχώς την πέτυχα στο γκαράζ, αναποδογυρισμένη, στα τελευταία της με τις κεραίες να κουνιούνται, όπως όταν παλιά ψάχναμε να βρούμε το χαμένο σήμα στην τηλεόραση. Τα συγκεκριμένα έντομα δεν μπορώ να τα... διαχειριστώ. Φοβάμαι τις κατσαρίδες από μικρός, όχι δηλαδή φοβάμαι, σιχαίνομαι τρελά. Ετσι όπως τρέχουν, με όλη τους την... αμφίεση και την έπαρση λες και ξέρουν πως με τρομάζουν. Αν δε πετάνε κιόλας, εντάξει... ανακοπή. Είναι που είναι αηδιαστικές, τους έδωσε και ο Δημιουργός φτερά, έτσι για το εφέ!


Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια είχαμε πάει Αγίου Πνεύματος στο εξοχικό της Βίκης στην Τήνο, κάτι φίλες μου κι εγώ. Το σπίτι κλειστό από το Πάσχα. Είχαν ψεκάσει οι άνθρωποι, νοικοκύρηδες, όλα καλά. Ελα όμως που φτάνοντας στο σπίτι βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια στρατιά από... πτώματα. Εγώ έκανα ότι θα έκανε ένας σωστός άντρας: ανέβηκα στο τραπέζι και ξυνόμουν από αηδία. Η οικοδέσποινα του σπιτιού ανέλαβε να τις μαζέψει σε ένα σακουλάκι πολυμπάγκ. Κι εκεί που μάζευε και τις τελευταίες από το σοκάκι μπροστά στο σπίτι, φυσάει ένα μπουρινάκι και το τίγκα με Τερέζες πολυμπάγκ υψώνεται στον αέρα και αρχίζουν να πέφτουν κατσαρίδες ολούθε! ΣΟΚ!


Μιαν άλλη φορά έχω βγει για καφέ με μια φίλη, την Κατερίνα που χθες βάφτισε τον γιο της Αλέξανδρο και να τους ζήσει ο σούπερ μπέμπαρος. Ξαφνικά έντρομος βλέπω να κάθεται στο κεφάλι της μια... ιπτάμενη. Μη μπορώντας να αρθρώσω λέξη, της επισημαίνω τον... κίνδυνο. Εκείνη απλώς βάζει το δάχτυλό της και την τινάζει. Αυτό μόνο! Η κατσαρίδα πέταξε στο κεφάλι ενός διπλανού κυρίου που όλο υστερία (δικός μου αυτός) πετάχτηκε πάνω. Τι είναι αυτό άραγε που μας κάνει να τις τρέμουμε; Δεν ξέρω και δεν θέλω ποτέ να μάθω. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ είπαμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου