Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

Ορθοπεταλιές

Περπατούσα σε έναν δρόμο στο Μαρούσι όταν ξαφνικά στρίβοντας από ένα στενό έπεσα πάνω στον μικρό Αγγελο και τη γιαγιά του. Οι δυο τους απολάμβαναν την πρωινή τους βόλτα κάτω από τον ζεστό ήλιο του Ιουνίου. Η γιαγιά με τα πόδια, ο μπόμπιρας με το ποδηλατάκι του. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα για ένα μικρό παιδάκι όταν νιώθει πως παίρνει τη ζωή στα χέρια του, καβαλά την... κούρσα του και γίνεται... τέντι μπόις!


Χάρηκα πολύ που είδα τη γιαγιά να στέκεται δίπλα του χωρίς υστερίες και να τον συμβουλεύει. «Αγγελε ευθεία πήγαινε, άσε τα ζιγκ ζαγκ» και λίγο αργότερα «Κοιτάμε δεξιά και αριστερά για αυτοκίνητα και προχωράμε»! Ο Αγγελάκος συνέχισε την πορεία του προς τον ιππικό όμιλο Αμαρουσίου, ίσως για να κάνει μια στάση και να χαζέψει τα αλογάκια πριν δαμάσει και πάλι τον δρόμο.


Χαζεύοντάς τους θυμήθηκα τη φορά που ο μπαμπάς μου με μάθαινε ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ρόδες. Μεγαλεία! Ετρεχε ξωπίσω μου κρατώντας τη σέλα και αισθανόμουν ασφάλεια και σιγουριά. Οταν είδε πως του είχα πάρει τον αέρα σταμάτησε να με κρατά. Εφυγα μπροστά με χάρη. Μέχρι δηλαδή τη στιγμή που διαπίστωσα πως με είχε αφήσει. Γύρισα το κεφάλι πίσω, τον είδα μακριά, έχασα τον έλεγχο κι έπεσα κάτω. Τι φοβερές τούμπες κι αυτές! Δεν θυμάμαι εάν έκλαψα. Θυμάμαι όμως πως ανέβηκα αμέσως στο ποδήλατο και τις επόμενες ημέρες είχα γίνει ο... ιππότης της ασφάλτου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου