Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Η ζωή συνεχίζεται (;)

Συγκρατημένος κόσμος, μουδιασμένα πρόσωπα, μια ψυχραιμία που κάνει μπαμ από μακριά ότι κρέμεται από μία κλωστή. Αυτά βίωσα βγαίνοντας σήμερα το πρωί για να πάρω μια γεύση του τι συμβαίνει στην πόλη και εκτός τηλεόρασης.


Κατηφορίζοντας προς την πλατεία, η μυρωδιά της γειτονικής μου συκιάς (που πέρσι με τάισε τον γλυκό της καρπό) μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Πλησίασα, μύρισα περισσότερο, θυμήθηκα παλιά, ανέμελα καλοκαίρια. Επιστροφή όμως στην πραγματικότητα με τον ανεγκέφαλο συμπολίτη μας, που πάντα θα κοιτάζει την πάρτη του. Σε άδειο δρόμο θεωρεί... πατριωτικό του καθήκον να παρκάρει το όχημά του πάνω στο μικρό πεζοδρόμιο. Τι κρίμα που οι Ελληνες δεν είδαμε την κρίση σαν μια ευκαιρία να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα της ζωής μας, αλλά μια «ευκαιρία» να διατηρήσουμε μόνο τα (όχι πάντα δίκαια) κεκτημένα μας...


Στην πλατεία επικρατούσε ηρεμία. Τα ΑΤΜ των τραπεζών είχαν ελάχιστα, ή -ορισμένα- καθόλου άτομα (ίσως να μην έβγαζαν χρήματα) και τα πάντα θύμιζαν μια τυπική Δευτέρα. Στο σούπερ μάρκετ τα ράφια με τα γάλατα ήταν μισογεμάτα, όπως και τα ράφια με τους χυμούς ντομάτας. Οπως μου είπε η ταμίας, που ήταν και υπεύθυνη του καταστήματος, ξέχασε να παραγγείλει (επαγγελματισμός) συγκεκριμένη μάρκα γάλακτος από τον Βόλο εξ ου και γιατί μέρος των ραφιών ήταν άδειο!


Πάντως το εν λόγω... Πριζουνίκ ήταν τις καλές μέρες προβληματικό, δεν θα ήταν τώρα; Τελικά αγόρασα το γάλα της εβδομάδας (πάντα Δευτέρα το κάνω), πήρα όμως και δύο πακέτα μακαρόνια και λίγο χυμό ντομάτας. Δεν ξέρω γιατί αλλά φοβάμαι πως όσο περνούν οι μέρες, οι ελλείψεις στην αγορά θα είναι εμφανείς...


Επιστρέφοντας στο σπίτι «μύριζε» καλοκαίρι. Ο ήλιος έλαμπε, φυσούσε και ένα σχετικά δροσερό νοτιαδάκι. Ξεγελάστηκα. Σκέφτηκα θάλασσα, διακοπές, αραλίκι. Ισως τελικά να πάω για ένα μπάνιο. Η ζωή εκεί έξω συνεχίζεται και θα συνεχίζεται ό,τι κι αν συμβεί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου