Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ... ΓΚΡΕΪΣ ΑΝΑΤΟΜΙ

Μακριά κι αγαπημένοι

Να μην σου τύχει! Η επίσκεψη σε δημόσιο νοσοκομείο, έστω και για κάτι... λάιτ. Βρέθηκα μετά από χρόνια (ας όψονται τα δημοσιογραφικά μας ταμεία) σε δημόσιο νοσοκομείο, στο Ασκληπιείο. Απέξω μια κούκλα. Καταλαμβάνει ένα τεράστιο οικοδομικό τετράγωνο (ίσο με 3-4 από αυτά που γνωρίζουμε) και είναι σαν... ξενοδοχειακή μονάδα, σαν κατασκήνωση. Με πάρκινγκ, δρομάκια, κτιριάκια, λουλούδια, καντίνα, παιδική χαρά, εκκλησία, θαλάσσια αύρα. Ολα αυτά με μια πρώτη ματιά. Διότι κάποια στιγμή μπαίνεις και μέσα.


Επισκέφθηκα το ορθοπεδικό και το ακτινολογικό. Οι χώροι καθαροί, αν και εκπέμπουν μια παλαιότητα, έλλειψη ανακαίνισης και εκμοντερνισμού, όμως όταν διαλύεται το σύμπαν, εκεί θα κολλήσουμε; Στο ορθοπεδικό επικρατεί το εξής αλαλούμ: παίρνεις ένα νουμεράκι προτεραιότητας κι από κει το χάος. Μπήκα στο νοσοκομείο στις 14.30 (με είχαν συμβουλέψει πως είναι καλύτερα το μεσημέρι, αφού το εν λόγω νοσοκομείο εφημερεύει διαρκώς για τα ορθοπεδικά περιστατικά) και το χαρτάκι μου έλεγε 39 λεπτά αναμονή. Είχα το 412 και τότε εξυπηρετούσαν το 410. Τέλεια, σκέφτηκα! Τελικά με πήραν στις 16.30 διότι στο ορθοπεδικό προηγούνται τα έκτακτα (λογικό), όμως ο ίδιος γιατρός παρακολουθεί τους πάντες, ακόμη και τους πρωινούς που πήγαν στο ακτινολογικό και τώρα μπαίνουν σφήνα. Οταν ήρθε η σειρά μου, εξήγησα πως πονώ στην πατούσα (είχα δασκαλευτεί να μην αναφέρω πως πονάω εδώ και βδομάδες, γιατί θα με... πετούσαν στα ραντεβού, τέτοιο δηλαδή που έχω με γιατρό του ΕΟΠΥΥ στις 19 Ιουνίου), μου έδωσε χαρτάκι για τα περαιτέρω.


Με το παραπεμπτικό στο χέρι έφυγα για ταμείο και... φακέλωμα (ευτυχώς δεν πλήρωσα κάτι) και αμέσως στο ακτινολογικό. Το νέο χαρτάκι μου έγραφε 44 λεπτά αναμονή! Εγκεφαλικό. Ευτυχώς δεν είχε ουρά και η σέξι γιατρός που αλώνιζε στον χώρο (μέσα-έξω, είναι και η ραδιενέργεια) με ανέλαβε μετά από μόλις δύο λεπτά. Χρειάστηκαν άλλα πέντε για να την παραλάβω.


Εντρομος και με την ακτινογραφία στο χέρι επέστρεψα στο ορθοπεδικό. Ευτυχώς ήταν πια απόγευμα και η ουρά είχε κάπως σπάσει. Περίμενα λίγα λεπτά και με έβαλαν αμέσως μέσα. Ενας γιατρός, που φορούσε απλώς κοντομάνικο -και τον πέρασα για ασθενή- με ξεπέταξε (30 δευτερόλεπτα), αφού είδε πως το πόδι μου ήταν οκ και μετά από περίπου δυο ώρες έφυγα.


Στο ενδιάμεσο όμως, δεν σταμάτησα να παρακολουθώ τους διπλανούς μου. Οι μικρότερες ηλικίες ήταν γενικά πιο ψύχραιμες. Οι μεγαλύτερες και κυρίως οι... μαντάμ ήταν και έξαλλες και Ντράμα Κουίν και σε ελαφριά υστερία. Κατά το ελληνικό... έθιμο ήμασταν ΟΛΟΙ μπροστά στην πόρτα που φυλούσε ένας σεκιουριτάς, διότι αλλιώς θα ήμασταν ΟΛΟΙ μέσα στον θάλαμο.


Περιμένοντας στον διάδρομο άκουσα στριγγλιές από μια κυρία στην αίθουσα γύψου. Ελεγε στον γιατρό πως δεν αντέχει άλλο και θα λιποθυμήσει από τον πόνο. Λίγο αργότερα η συγκεκριμένη, που ήταν άψογη για τηλεόραση, βγήκε έξω με τον γιο της, εξομολογήθηκε πως έσπασε το χέρι της στην Πάρο το Πάσχα, της έβαλαν λάθος τον γύψο και σήμερα της τον έβγαλαν, τοποθέτησαν το χέρι και πάλι στη θέση του (εξ ου και οι κραυγές) και πάλι γύψος για έξι εβδομάδες. «Που να το φανταστώ η γυναίκα! Με έβαλαν κάτω τέσσερις γιατροί και μου τραβούσαν το χέρι. Και ο σεκιουριτάς μαζί. Ολοι μου τραβούσαν το χέρι, πέθανα, με άκουσες;», ρωτούσε τη διπλανή της κάνοντας έξαλλο τον γιο της: «Μας τα 'πες μάνα»! Η διπλανή της, πέταξε και το φαρμάκι λέγοντας της ότι έχει τον εγγονό (γιος της ήταν) μαζί για παρηγοριά!


Δίπλα μου ήταν ένα 11χρονο κοριτσάκι με τον μπαμπά της. Το καημένο πονούσε από μια μπάλα που τη χτύπησε στα δάχτυλα. Ανυπομονούσε να τελειώσει με τη μικρή της περιπέτεια. Ξαφνικά ένα κινητό χτύπησε παίζοντας Πλούταρχο, ενώ ένας κύριος με δεμένο το χέρι κατευθύνθηκε προς τα επείγοντα. Από κοντά και ο γιος του. Ο κύριος έκοψε το χέρι του όταν το χτύπησε σε τζαμαρία του γραφείου (καβγά μυρίζομαι). Ο γιος μασούσε νευρικά την τσίχλα του και ζητούσε βοήθεια από συγγενείς, καθώς η μπαταρία του κινητού τελείωνε. Επειτα, ένα φορείο με μια κοπέλα με μαυρισμένο αστράγαλο μπήκε στα επείγοντα. Ο φίλος της, τής είπε γελώντας πως φεύγει γιατί πεινάει. «Κι εγώ πεινάω, να πάμε για φαγητό μετά», ανταπάντησε εκείνη καθώς έκλειναν οι πόρτες. Δεν την ξαναείδα...


Βγαίνοντας από τον θάλαμο των επειγόντων, ένα περίεργο λευκό φως λες και με καλούσε προς την έξοδο. Βγήκα. Ο ήλιος έπαιζε κρυφτούλι με τα σύννεφα. Είχε ωραία θερμοκρασία. Έξω καλοκαίρι. Γύρισα και κοίταξα το κτίριο. Σκέφτηκα όλους εκείνους που μοιραστήκαμε μαζί μερικές στιγμές. Ο κύριος που έσπασε το τζάμι τελικά είναι μια χαρά, δεν χρειάστηκαν ούτε ράματα. Το κοριτσάκι γλίτωσε τον γύψο και έφυγε χοροπηδώντας. Η κυρία που της ξανάβαλαν γύψο έφυγε με τον γιο της και θα επιστρέψει σε μερικές εβδομάδες. Δεν θα ανέβει σύντομα σε σκαμπό (από κει είχε πέσει). Δεν ξέρω τι απέγινε η κοπέλα με τον πρησμένο αστράγαλο. Ξέρω όμως πως από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να συμβεί μια στραβή, γι' αυτό πρέπει όλοι να είμαστε προσεκτικοί και ευγνώμονες που περνάμε μόνο απέξω από τα νοσοκομεία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου