Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015

Εδώ σε θέλω

Θα μπορούσα να κάτσω με τις ώρες μες στο μπλε παραβάν και να κοιτάζω το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος και το λευκό χαρτί. Να κοιτάζω σαν χαζός και να μην μπορώ να επιλέξω τι πραγματικά θέλω. Πως μπορείς άλλωστε να επιλέξεις εάν θες ένα πρόγραμμα που στην ουσία έχει αποσυρθεί, ή το άγνωστο; Ας το πάω λίγο παραπέρα: τα μεν προγράμματα όπως τα έχουμε δει να εφαρμόζονται με σχεδόν καθόλου μεταρρυθμίσεις και μείωση του σπάταλου δημόσιου κράτους και μόνο με φόρους και πάλι φόρους δεν αποδίδουν, τέλειωσαν τα χρήματά μας πια. Το δε άγνωστο έχει βέβαια την ίντριγκα του νέου, του καινούργιου, αυτού που ίσως μας βγάλει από την κρίση (κάποια στιγμή), αλλά το ρισκάρεις, όταν ούτε εκείνοι που σου το προτείνουν σε έχουν πείσει ότι γνωρίζουν τι κάνουν;


Το παλαιό κατεστημένο που μας έφερε εδώ σήμερα προσπάθησε με νύχια και με δόντια να μας πείσει τι είναι καλύτερο για την Ελλάδα. Εβαλαν λυτούς και δεμένους, διάσημους, αλλά και ξεπεσμένους σταρ (σε αηδιαστικό βαθμό μερικές φορές) να μας κάνουν για ακόμη μία φορά πλύση εγκεφάλου ως προς το τι να αποφασίσουμε, που μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα είχαν. Οι... νέοι στην κυβέρνηση κατάφεραν -στο μυαλό μου πάντα- να φθαρούν μέσα σε μόλις ελάχιστους μήνες, με τα στελέχη τους άλλα να λένε, άλλα να κάνουν, να τους ενδιαφέρει περισσότερο η προσωπική προβολή (ότι δηλαδή έκαναν και οι παλαιοί) και γενικώς μου μετέφεραν την εικόνα άπειρων ανθρώπων που δεν μπορούν να έχουν την τύχη μου στα χέρια τους. Κρίμα. Αφθαρτοι πολιτικοί να κάψουν το χαρτί τους τόσο σύντομα. Καλά είχε πει κάποιος πως η κρίση θα καταπιεί πολλές κυβερνήσεις...


Και τώρα τι; Μπερδεμένος κοιτάζω το «εγκρίνεται» και το «δεν εγκρίνεται» και γνωρίζω πως η επιλογή μου είναι η πατρίδα, δίχως όμως άξιους ανθρώπους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Τα πράγματα πάντως είναι ξεκαθάρα: η Ελλάδα χωρίς την Ευρώπη και το ευρώ -τη δεδομένη στιγμή τουλάχιστον- θεωρώ πως δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα ήθελα το πολιτικό σύστημα της χώρας -για μια φορά στη ζωή του- να βρεθεί μαζί, ενωμένο και να αποφασίσει όχι ο καθένας για το... μαγαζάκι του, αλλά για τη χώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου