Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ (ΚΑΙ) ΣΤΙΣ ΠΛΑΖ

Κρίση και... αντιηλιακό

Την ώρα που οι συνταξιούχοι στήνονται σε ουρές για να λάβουν μέρος της σύνταξής τους, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι υποχρεώνονται σε άδεια άνευ αποδοχών και κάποιοι αλωνίζουν στα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα δίχως αύριο, το καλοκαίρι βρίσκεται στην καρδιά του. Ομως και στις παραλίες το θέμα της κρίσης και των τελευταίων δυσάρεστων εξελίξεων στη χώρα μονοπωλεί τις συζητήσεις των λουόμενων. Το απόγευμα της Πέμπτης πήγα για την καθιερωμένη βουτιά που μου στέρησαν οι βροχοπτώσεις της Τετάρτης. Είναι μια ευκαιρία για να αποφορτιστώ, να γυμναστώ, να χαλαρώσω, να... φύγω. Μετά το μπανάκι μου κάθισα στην πετσέτα και άρχισα να διαβάζω το βιβλίο μου. Ενα μυθιστόρημα που με ταξιδεύει από την Τουρκία του 1915, στην αρμένικη κοινότητα της Κύπρου του σήμερα. Χαμένος στις σελίδες του βιβλίου μου, ξάφνου βρήκα τον εαυτό μου να κρυφακούει τη διπλανή αντροπαρέα της Αθήνας του 2015.


«Επιασα» την κουβέντα των αγοριών από τα χταπόδια που είχε ψαρέψει ένας εκ της παρέας. Στη συνέχεια έκαναν κουβέντα για κάτι σουβλάκια που ήθελαν να παραγγείλουν λέγοντας να αποφύγουν τα καλαμάκια κοτόπουλο (μάλλον ο ένας δούλευε ντελίβερι σε ένα μαγαζί) διότι αυτά φτάνουν σε... παγοκολώνες (τι μαθαίνω εις τας πλαζ). Επειτα όμως η ψυχή μου μαύρισε... Ο ένας είπε πως παλαιότερα με τη μία του δουλειά κατάφερνε και να πληρώσει τις υποχρεώσεις του και να βάζει λεφτά και στην άκρη. Ενώ σήμερα κάνει δύο δουλειές και πάλι δεν τα βγάζει πέρα. Ενας άλλος είπε πως πλέον δίνουν ακόμη και 2,5 ευρώ την ώρα μεροκάματο. Ο Αλβανός φίλος τους είπε πως δεν επιστρέφει στη γεννέτειρά του και αν έφευγε από την Ελλάδα θα σκεφτόταν να πάει είτε στις Σκανδιναβικές χώρες -αλλά τον προβληματίζει το σκοτάδι- είτε σε Καναδά, Νέα Ζηλανδία, ακόμη και Αυστραλία. Ο τέταρτος της παρέας επισήμανε πως είναι τυχεροί επειδή είναι... λευκοί, διότι το χρώμα τους και μόνο ανοίγει... πόρτες.


Η κουβέντα τους διεκόπη όταν παρατήρησαν στο βάθος κάτι σαν στρώμα. Το είχε πάρει ο αέρας και το απομάκρυνε γοργά από την ακτή. Ενας κύριος κολυμπούσε προς το μέρος του, άνιση μάχη. Το μαύρο αυτό αντικείμενο χάθηκε στον ορίζοντα και ίσως να βρίσκεται ήδη σε κάποιο νησί του Αργοσαρωνικού. Εφυγα κι εγώ... Προβληματισμένος! Και με «ναι» και με «όχι»...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου