Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑΣ

Τρόμος στο μπαλκόνι

Σαββατόβραδο στην πόλη. Ζέστη, υγρασία, παρέα, φαγητάκι, μπαλκόνι... Είχα ξεχάσει πόσο όμορφα είναι να κάνεις... μπαλκονάδα! Και ξαφνικά τρόμος! Πετούμενη κατσαρίδα θέλησε να ξαποστάσει στον χώρο μου. Γιατί μαντάμ; Ηρθα εγώ στο δικό σου σπίτι; Ολα ξεκίνησαν γύρω στις 10 με την παρέα να απολαμβάνει γαύρο, ντακάκια και κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ (για ντιπ) γιαουρτιού. Αφού φάγαμε και ήμασταν στα ουζάκια ξάφνουν κάτι σκούρο πέρασε ανάμεσά μας και προσγειώθηκε στις γλάστρες. Σε δευτερόλεπτα είχα πεταχτεί μες στο σπίτι, κρυμμένος πίσω από την ασφάλεια που μου παρείχαν απλόχερα οι σίτες. Ευτυχώς, σώθηκα!


Το δύσκολο έργο της εξόντωσης της κατσαρίδας και της εξαφάνισης του πτώματός της έπεσε στους καλεσμένους μου. Οταν όλα ήταν ασφαλή επέστρεψα στο μπαλκόνι με τα συνήθη συμπτώματα: φαγούρα, τσίτα και μια αίσθηση ότι γύρω μου υπάρχουν παντού τέτοια έντομα. Επνιξα τελικά τον καημό και τρόμο μου (αφορμή έψαχνα) σε ένα μπολάκι τζιζκέικ. Πεντανόστιμο, αλλά εάν είναι κάθε φορά που ψάχνω δικαιολογία για να φάω γλυκό να πρέπει πρώτα να έχει εμφανιστεί μια Τερέζα, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Ουφ, τι Σαββατόβραδο κι αυτό...


Υ.Γ. Θυμήθηκα γιατί Ιούλιο και Αύγουστο δεν βγαίνω στο μπαλκόνι και οι σίτες είναι πάντα ερμητικά κλειστές...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου