Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΓΚΙΟΡΓΚΙ

Απόγευμα στην παραλία

Ηταν ένα όμορφο απόγευμα για τον μικρό Γκιόργκι. Η μαμά και η γιαγιά του τον πήγαν στη θάλασσα. Ο μικρός μπόμπιρας, στρουμπουλός και ζωηρός είχε μεγάλη χαρά. Οσο η μαμά τον ξέντυνε, του έλεγε ένα παιδικό τραγουδάκι στη γλώσσα τους. Ετσι κατάλαβα πως δεν ήταν Ελληνες. Η γλώσσα τους έφερνε προς ρώσικα, αλλά πάλι δεν είμαι σίγουρος. Ακούγοντάς το, μου φάνηκε τόσο τρυφερό και γλυκό, που το βλέμμα που έφυγε από το βιβλίο μου και στράφηκε προς εκείνους. Η αγάπη της μαμάς για τον γιόκα της ήταν τόσο μεγάλη που το έβλεπες στα μάτια της, το άκουγες στη φωνή της. Ο μικρός γελούσε... Η γιαγιά είχε πάει στη θάλασσα για να ελέγξει το νερό.


Δεν πέρασε ώρα και ο μικρός Γκιόργκι βρισκόταν στο νερό με τη μαμά και τη γιαγιά. Η μαμά άρχισε να του βρέχει τα μπουτάκια για να συνηθίσει τη θερμοκρασία. Ο μικρός... κιχ. Απολάμβανε το ζεστό απόγευμα. Επειτα είδε τη μαμά του να αγγίζει το νερό και θέλησε να κάνει κι εκείνος το ίδιο. Του άρεσε, γελούσε και έλαμπε από χαρά. Σύντομα βρέθηκε μες στην κουλούρα του και σχεδόν... εξαφανίστηκε αφού του ήταν μεγάλη! Μαμά και γιαγιά γέλασαν με την ψυχή τους. Τι ωραίο να ακούς γέλια ε; Και πόσο μου είχε λείψει να φτάνει αυτός ο υπέροχος ήχος στα αυτιά μου.


Την όλη διαδικασία παρακολουθούσε από δίπλα ένα κοριτσάκι. Γελούσε κι εκείνη, όμως στα κλεφτά. Δεν ήταν μόνη της στην παραλία, όμως την είχαν φέρει «οι μεγάλοι» που κάθονταν κάτω από την ομπρέλα και δεν είχαν κουράγιο να ασχοληθούν μαζί της. Η μικρούλα έκανε πολλές προσπάθειες να τραβήξει το ενδιαφέρον τους. «Θεία, θείαααα», έσκουζε. «Κοίτα! Θα βάλω όλο το κεφάλι μέσα στο νερό», είπε και το έκανε. Από την πλευρά των μεγάλων κανείς όμως δεν γύρισε να την κοιτάξει. Ηθελα να τη χειροκροτήσω, να της πω «μπράβο», όμως να, ντράπηκα.


Η μικρούλα συνέχισε το μπάνιο της. Ισως και να 'χει συνηθίσει να μην της δίνουν σημασία, ίσως και να πληγώθηκε. Ο Γκιόργκι απολάμβανε το μπάνιο με τις... γυναίκες της ζωής του. Εβαλα τα παπούτσια μου και ετοιμάστηκα να φύγω. Ο ήλιος έκαιγε ακόμη, αν και ήταν ήδη περασμένες επτά. Το βοριαδάκι φυσούσε το πρόσωπό μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου