Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2015: vol.1

Βουτιές στον Λούσιο

Το καλοκαίρι του 2014 για πρώτη φορά στη ζωή μου βούτηξα σε ποτάμι, στον Λούσιο συγκεκριμένα, στην ορεινή Αρκαδία. Εκτοτε μου έγινε... παράδοση. Ετσι λοιπόν και φέτος το καλοκαίρι μια (και δυο και τρεις) βουτιά στο ποτάμι ήταν επιβεβλημμένη.


Πέρσι είχαμε βρει ένα ωραίο σημείο στο πέτρινο γεφύρι της αρχαίας Γόρτυνας. Το νερό, δεν έχεις: μπούζι! Μπαίνεις μετά από ώρες και αν καταφέρεις να ξεπεράσεις το μούδιασμα σε πατούσες, πόδια, κοιλιά, στήθος, καρδιά και κεφάλι, τότε ναι, κάνεις και μία μικρή βουτίτσα και αφήνεις να σε παρασύρει η ροή του ποταμού και βγαίνεις έξω τρέμοντας και ευχαριστείς τον Θεό που είσαι ζωντανός και ζεσταίνεσαι από τον ήλιο. Και μετά σαν μικρό παιδί φωνάζεις: ΠΑΛΙ!


Φέτος όμως κάτι άλλαξε. Δηλαδή το σημείο άλλαξε. Τυχαία ανακαλύψαμε ένα άλλο γεφυράκι κάτω από το οποίο περνά και πάλι ο Λούσιος, όμως εκεί τα νερά είναι πολύ πιο... ζεστά. Στο σημείο αυτό του ποταμού δεν έχει τόσα πυκνά πλατάνια, άρα ο ήλιος είναι άφθονος, η ορμή του νερού δεν είναι τόσο δυνατή, τα νερά στέκονται λίγο, συνεπώς ζεσταίνονται ελαφρώς και επιπλέον δεν έχουν εισρεύσει τα υπόγεια -παγάκι- ρεύματα που μπαίνουν στο ποτάμι παρακάτω.


Με σχετικό τρόμο ακουμπήσαμε τα πόδια μας μέσα για να ανακαλύψουμε έκπληκτοι πως το νερό, όχι μόνο δεν ήταν παγωμένο, αλλά το ανεχόσουν μια χαρά. Στρώσαμε πετσέτες σε μια μικρή αμμουδίτσα πλάι στο νερό και κάτω από τη φοβερή σκιά ενός πλατανιού. Οταν μάλιστα ο ήλιος πέρασε τα πλατανόφυλλα, ένα παρεό χρησίμευσε και σαν σκίαστρο!


Εξερευνήσαμε την κοίτη πάνω-κάτω και βρήκαμε τις καλύτερες... κολυμπήθρες για βουτιές, χαλάρωση, αλλά και φυσικό... τζακούζι από τους μίνι καταρράκτες. Κάναμε τσουλήθρα σε κάτι λείους βράχους (https://www.youtube.com/watch?v=P4yMi3RSk0c) και σκάσαμε με φόρα μες στο νερό. Μεταφέραμε πέτρες και αλλάξαμε λίγο τη ροή του ποταμού. Είδαμε βατραχάκια και καβούρια. Κάποια στιγμή πέρασε από δίπλα μας και ένα νερόφιδο (πρώτη φορά είδα στη ζωή μου), που αρχικά το νομίσαμε για κλαδί. Τρόμος. Αποφύγαμε έκτοτε τα νερά που δεν ήταν τόσο διαυγή.


Η ηρεμία της φύσης στη χαράδρα του Λούσιου, η γαλήνη, το άκουσμα των νερών που δεν σταματούσαν να κυλούν, το θρόισμα των φύλλων, τα πουλιά, ο αέρας, όλα αυτά θα μου μείνουν αξέχαστα και τα φυλώ καλά μες στις αποσκευές του μυαλού μου.


Δεν θα ξεχάσω όμως και τα χαμόγελα των τουριστών όταν μας αντίκρυζαν από το γεφυράκι . Μας τράβηξαν και πάμπολλες φωτογραφίες... Ετσι φέτος το καλοκαίρι ουσιαστικά δεν ταξίδεψα μόνο στην Αρκαδία, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου