Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2015: vol.5

Φαγάκι στην αυλή

Είχα πολλά χρόνια να επισκεφθώ το χωριό Παναγιά. Ως γνήσιος καλοφαγάς, θυμάμαι πως μου είχε κάνει εντύπωση η μοναδική ταβέρνα του χωριού, η «Ζέρζοβα», που δεσπόζει στην καρδιά της μίνι πλατείας (στεγάζεται σε κτίριο του 1873). Τότε ήταν χειμώνας και δεν είχα εντυπωσιαστεί τόσο με το άδειο χωριό. Φέτος όμως που το επισκέφθηκα καλοκαίρι ξετρελάθηκα από την αγάπη του κόσμου για την Παναγιά, το πόσο ζωντανό, καθαρό και όμορφο έχουν το χωριό τους και από την καλή ενέργεια που αποπνέει το μέρος.


Ηταν νωρίς το απόγευμα όταν φτάσαμε στη «Ζέρζοβα». Μας υποδέχτηκαν ο Γιάννης και η Βαγγελιώ, ένα ζευγάρι χρόνια παντρεμένο με αγάπη για τον τόπο, τη φύση και τα προϊόντα της. Στο μαγαζί τους θα φας τοπικά εδέσματα και πάντα στην εποχή τους. Κάτσαμε στην πολύ ωραία και δροσερή αυλή με το χαλικάκι και την κληματαριά να μας προσφέρει άφθονη σκιά. Η πείνα μας ήταν μεγάλη και πήραμε πολλά και νόστιμα πιάτα.


Ξεκινήσαμε με μια ωραία χωριάτικη σαλάτα, έξτρα λαρτζ μέγεθος παρακαλώ με μπόλικη φέτα και λάδι για παπάρες χωρίς αύριο!


Συνεχίσαμε με χυλοπίτες πασπαλισμένες με μυζήθρα, αλλά και βουτηγμένες σε σάλτα μυζήθρας που ήταν πεντανόστιμες και είναι μια συνταγή που άνετα φτιάχνεις και στο σπίτι σου, καθώς οι χωριάτικες χυλοπίτες θέλουν μόλις 4 λεπτά να βράσουν, ενώ βάζοντας λίγο λάδι να κάψει και προσθέτοντας μυζήθρα να ζεματιστεί έχεις έτοιμη και τη σάλτσα σου.


Στα κυρίως διαλέξαμε (μετά από σκέψη και πολλά σάλια) προβατίνα στη λαδόκολλα και κεφτεδάκια από κιμά αγριογούρουνου (ο Γιάννης είναι και κυνηγός) με πατάτες τηγανητές σαν της μαμάς!


Στο τέλος η Βαγγελιώ μας κέρασε το σπιτικό της παγωτό ροδάκινο με σος μαρμελάδας φράουλας, γλυκάκι που δεν υπήρχε! Στην ταβέρνα των παιδιών μπορείς να προμηθευτείς σε πολύ καλές τιμές τα παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής (χυλοπίτες, βότανα, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες) και έτσι να πάρεις μαζί σου λίγο από Αρκαδία.


Σκασμένοι από το φαγητό κάναμε μια μικρή περιήγηση στο χωριό, λίγο πριν το σούρουπο. Μου έκανε εντύπωση που όλοι οι κάτοικοι ήταν έξω από τα σπίτια τους, σαν μια μεγάλη παρέα. Αυτομάτως μεταφέρθηκα χρόνια πίσω, τότε που οι σχέσεις των ανθρώπων στην Ελλάδα ήταν διαφορετικές. Μίλησα με μία κυρία που ήρθε για καλοκαίρι από το Σικάγο για να δει την αδερφή της. Παραδέχτηκε πως μερικές ημέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο, τα πάντα ερημώνουν και όλοι σμίγουν ξανά προς το Πάσχα.


Στην Παναγιά όμως συμβαίνει και το εξής μοναδικό: κάθε σπίτι έχει απέξω μια ξύλινη ζωγραφιστή επιγραφή με το όνομα αυτών στους οποίους ανήκει η οικία. Μου έκανε λοιπόν εντύπωση που όλα τα σπίτια είχαν παρόμοια ταμπέλα. Ρώτησα μία κυρία και μου εξήγησε πως ένας κάτοικος του χωριού ζήτησε από έναν συμπολίτη του -καλλιτέχνη- να του φτιάξει μια τέτοια επιγραφή. Οταν την κρέμασε και την είδαν οι υπόλοιποι ζήλεψαν και ζήτησαν ταμπέλα με το δικό τους επίθετο. Ετσι το χωριό γέμισε με τέτοιες επιγραφές που και είναι όμορφες και σου λένε ποιο σπίτι ανήκει σε ποια οικογένεια και δίνουν στο χωριό ένα ξεχωριστό χρώμα.


Για να φτάσει κανείς στην Παναγιά παίρνει είτε τον δρόμο από τη Δημητσάνα με κατεύθυνση προς Ζάτουνα, είτε από τη Δημητσάνα κατηφορίζοντας προς τη μονή Φιλοσόφου περνώντας μία φανταστική διαδρομή μέσα από τη χαράδρα του Λούσιου. Μην επισκεφθείτε το χωριό μόνο αν τυχόν σας βγάλει ο δρόμος. Να φροντίσετε να σας βγάλει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου