Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2015: vol.7

Μπάνιο υπό βροχή

Ξυπνάς ένα ωραίο πρωινό του Αυγούστου στη Στεμνίτσα: δροσιά, αεράκι, συννεφιά τύπου Λονδίνου, κάποιος θα το έλεγε εύκολα και... μιζέρια, όχι όμως εγώ. Η ορεινή Αρκαδιά έχει την τύχη να βρίσκεται στην καρδιά της Πελοποννήσου, άρα μπορείς να βρίσκεσαι σε όποια θάλασσα επιθυμείς σε λιγότερο από δύο ώρες πάνω - κάτω. Πίνοντας καφέ στην πλακόστρωτη αυλή με τα σύννεφα να μας κοιτούν απειλητικά, η απόφαση πάρθηκε πολύ εύκολα: μπάνιο προς Αστρος.


Εχει πλάκα να βρίσκεσαι στο βουνό και να ετοιμάζεις τα μπανιερικά σου. Σούπερ φάση. Πήραμε τον δρόμο μέσα από το κατάφυτο ελατοδάσος του Μαινάλου, εκεί που νιώθεις ότι βρίσκεσαι στις Αλπεις. Αφού κόψαμε ταχύτητα και προσπεράσαμε κάτι αγελάδες που λιάζονταν στον δρόμο, αλλά και το γειτονικό λιβάδι, διασχίσαμε την Τρίπολη με κατεύθυνση προς παράλιο Αστρος. Φυσικά χάσαμε τον δρόμο και κατευθυνόμασταν προς Αργος.


Περάσαμε κοντά από τις ανεμογεννήτριες που πάντα μου εξίταραν την περιέργεια και με γέμιζαν χαρά και την αίσθηση ότι αυτός ο τόπος μπορεί μια μέρα να αναγεννηθεί από τον φυσικό του πλούτο. Από ψηλά μπορούσες να διακρίνεις τόσο το Αργος, όσο και το Ναύπλιο. Κατεβαίνοντας προς τη θάλασσα επιλέξαμε πορεία προς τα δεξιά, για Αστρος.


Βράχια και απότομοι γκρεμοί και πιο κάτω πράσινο μέχρι τη θάλασσα συνέθεταν το σκηνικό της όμορφης ανατολικής ακτής της Πελοποννήσου. Κάποια στιγμή, λίγο μετά το Ξηροπήγαδο είδαμε μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μια ταπέλα ενός μπιτς μπαρ. Εδώ είμαστε! Παρκάραμε και κατεβήκαμε μια τσιμεντένια κατηφόρα που αν την έκανες με ποδήλατο, σίγουρα θα καρφωνόσουν πάνω στη συκιά που βρισκόταν στο τέλος της διαδρομής.


Πιο δίπλα από το μπιτς μπαρ υπήρχε μια εξαιρετική παραλία με βότσαλο και σκούρα άμμο που σε συνδυασμό με τη συννεφιά έδινε στη θάλασσα ένα κυπαρισσί χρώμα. Την έλεγες σχεδόν φοβιστική! Το νερό χλιαρό και η θέα προς τα βράχια μοναδική. Μετά το κολύμπι είχαμε μαζί τα φασολάκια της μαμάς Ελένης και μπόλικη φέτα Τριπόλεως.


Κάποτε ξαπλώσαμε για σιέστα, όμως εκείνη τη στιγμή άρχισε να ψιλοβρέχει και η εκδρομή κινδύνευε να τιναχθεί στον αέρα. Κι εκεί που αρχίσαμε να μαζεύουμε, ο καλός μας ο καιρός μας έκανε τη χάρη και άνοιξε ελαφρώς. Το μπάνιο συνεχίστηκε μέχρι αργά το απόγευμα.


Φεύγοντας είδα με μεγάλη μου χαρά μια ελληνική σημαία -σαν έργο τέχνης- που κάποιοι είχαν φτιάξει από βότσαλα. Η τσιμεντένια -ανηφόρα τώρα- διαδρομή προς το αυτοκίνητο σου έκοβε την ανάσα, όπως όμως και η θέα από ψηλά. Χορτάτοι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Η καρδιά της Πελοποννήσου μας περίμενε πως και πως...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου