Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

ΟΙ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ... ΜΑΣΚΟΤ

Η μικρή μου γειτονίτσα

Στην απέναντι πολυκατοικία από μένα, στον δεύτερο όροφο, μένουν δίδυμες αδερφές, μεγάλης ηλικίας. Από το 2008 που μένω εδώ τις παρακολουθώ σχεδόν καθημερινά. Τις βλέπω να περιποιούνται τα φυτά τους (έχουν κάτι βασιλικούς μούρλια), να πλένουν τα ρούχα τους, να κάνουν γενική φασίνα στο σπίτι κάθε φορά που αλλάζει η εποχή. Τις έχω δει όταν γυρνούν από το κομμωτήριο και το άλλοτε κοντό μαλλάκι τους έχει κρεπαριστεί τόσο πολύ που τις δίνει έναν αέρα... πρωθυπουργού. Οι γειτόνισσές μου έχουν πρόγραμμα, σχέδιο, δράση. Είναι ήσυχες και φιλικές, άσχετα εάν δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.


Τις τελευταίες ημέρες είχα χάσει τη μία από τις δύο. Το πρωί της Κυριακής είδα την άλλη μαζί με κάτι συγγενείς ντυμένους στα μαύρα, να γυρίζουν από κάποια κηδεία. Ξαφνικά στεναχωρέθηκα πολύ. «Λες να έχασε την αδερφή της», αναρωτήθηκα με θλίψη. Η απάντηση μου δόθηκε αργά το απόγευμα όταν τις είδα και πάλι μαζί στο μπαλκόνι. Ουφ. Τελικά καμιά φορά οι γείτονές μας παίζουν πιο σημαντικό ρόλο στη ζωή μας από αυτόν που νομίζουμε. Και τι φοβερό που η ύπαρξη ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζεις να μπορεί τελικά να σε αγγίξει τόσο. Μακάρι να τις έχουμε για πολλά ακόμη χρόνια στη γειτονιά, γιατί είναι... μασκότ και δίνουν μια θετική ενέργεια στον δρόμο μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου